Straatcultuur spiegelt zich aan wijsheid Shakespeare

Ruim een jaar geleden ging het ISH Institute in Osdorp failliet. Maar de groep brengt nu een nieuwe voorstelling. ‘Ik herken me in de loutering van Prospero.’..

Op een woensdagmorgen is het vreemd stil in het (voormalige) Onderpand, het complex in Osdorp waar vroeger de Academie voor Lichamelijke Opvoeding zat. Een dik jaar geleden krioelde het hier nog van alle soorten jongeren die zich onder de vlag van het ISH Institute konden bekwamen in breakdance, skatedance, hiphop, drums, crumpin’ en human beatbox. Maar het multiculturele opleidingsinstituut ging eind 2008 failliet. Nu ogen de betegelde gangen uitgestorven: stilte na de storm.

Maar ook een stilte vóór de storm. ISH ging verder zoals de groep tien jaar geleden begon: kleinschalig, met als doel de straatcultuur een podium te geven in schouwburgen. Vandaag gaat in De Meervaart de nieuwste voorstelling in première: STORMISH – WHO THE F*** ISHAKESPEARE. Inderdaad, naar De Storm, het metafysische, laatste stuk van William Shakespeare, over de zachte wraak van banneling Prospero die met magische krachten zijn verbanners schipbreuk laat lijden op het onbewoonde eiland waar hij met zijn dochter Miranda tussen geesten leeft. Lage kunst ontmoet hoge kunst, voor zover die begrippen nog opgeld doen. De straatcultuur van ISH spiegelt zich aan de boekenwijsheid van Shakespeare.

ISH-voorman Marco Gerris wil met deze Storm een statement maken. ‘Veel mensen denken dat wij slechts een hip kunstje doen en maffe trucjes beheersen. Ik krijg vaak het verwijt te weinig inhoud te brengen. Nu, dat doen we wel met deze niet eenvoudige Shakespeare, die overigens maar weinig mensen echt kennen.’

Op aanraden van acteur en regisseur Titus Muizelaar dook hij diep in het stuk. Gerris, die zelf Prospero speelt: ‘Een oude liefde voor toneelteksten komt boven. En die loutering van Prospero, zijn boeddhistische berusting in het lot, herken ik na de turbulentie rond ISH.’

Choreograaf Roy Julen, gewend aan showballetten voor musical en tv, heeft geen poging gedaan het stuk te doorgronden. ‘Geef mij maar het flinterdunne verhaal over een vader, zijn naar liefde snakkende dochter en een paar geesten. Daar heb ik genoeg aan voor mijn choreografieën.’

Nog steeds bestaat 60 procent van de voorstelling uit streetdance. Acrobaten verbeelden hoog in de lucht de geesten. Dansers zoeven op inline skates voorbij, of leveren een oosters stokkengevecht. Muizelaar, die samen met Gerris deze STORMISH regisseert, hoopt met Shakespeare een bredere context te geven aan de energieke beweging waarvoor ISH staat: ‘Marco is ook een magiër, zoals hij hier een eiland creëert voor de poëzie van de pleintjescultuur.’

Samen met Gerris schrapte hij talloze nevenpersonages, liet hij Hafid Bouazza twee monologen vertalen en maakte van dochter Miranda het centrale personage. ‘Zij vraagt aan haar vader: wie ben ik en waarom zijn wij hier? Een legitieme vraag voor een eenzaam meisje, dat worstelt met haar herkomst.’

Muizelaar, net als Gerris een rebel in de theaterwereld, vond de sterretjes in de ondertitel wel laf. ‘ISH moet tegen de gevestigde cultuur durven blijven schoppen.’ Gerris: ‘Maar wij spelen ook voor scholieren in de provincie. Ik wil geen problemen met gereformeerde scholen. Ik wil dat jongeren Shakespeare accepteren maar ook dat ISH wordt geaccepteerd door toneelpubliek.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden