Stoute vragen over een deprimerend onderwerp

De baan voor het leven bestaat zeker niet voor Kamerleden. Maar het pluche plakt wel degelijk...

Het kabinet laten vallen over Irak, Uruzgan, het ANWB-referendum rond de kilometerheffing, of over wat verder ter tafel komt – een koud kunstje. Maar als Kamerlid moet je wél beseffen dat je zelf dan ook je baantje verliest. Binnenskamers ziet dat het kabinet én 150 volksvertegenwoordigers dezer dagen door heel wat ogen kruipen van menig naald.

Maar dan nóg: uiterlijk in mei 2011 zijn er Tweede Kamerverkiezingen. Dat is een oogwenk, want al ruim daarvoor stellen de partijen hun kandidatenlijsten op. Maria van der Hoeven, CDA-minister van Economische Zaken, wacht dat in ieder geval niet af. Zij meldde deze week niet op te gaan voor een nieuwe termijn. En ook nestor Bas van der Vlies van de SGP vindt het in 2011 welletjes.

Maar verder is er in de wandelgangen niet veel animo te bespeuren om Den Haag te verlaten. ‘Hè jongens, wat een deprimerend onderwerp’, klaagt de doorgaans goedlachse Ineke van Gent van GroenLinks. ‘Ik heb het nog zó naar mijn zin hier, ik wil helemaal niet nadenken over vertrekken.’

Dat kan zo zijn, het is wel haar partij die de regel hanteert dat een Kamerlid na drie tours of duty moet vertrekken. Dus Van Gent staat op scherp: ze zit sinds 1998 in de Kamer. Zien we Ineke daarom tegenwoordig ook bij de belangrijke commissie Financiën aanschuiven? Neemt ze daarom steeds vaker de voorzittershamer van de plenaire zaal ter hand? Is ze uit op een onmisbaarheidsverklaring? ‘Gerdi Verbeet opvolgen als voorzitter, dan zit ik wel veilig in mijn partij’, mijmert ze.

Twee verdiepingen hoger maakt John Leerdam zich geen zorgen. ‘Je zou zeker drie termijnen moeten doen’, zegt de PvdA’er, die in zijn tweede termijn zit. Aan de partij zal het niet liggen, schat hij in. ‘Men vindt dat ik me goed ontwikkel.’

Maar de kiezer dan, die de PvdA in de peilingen op een fors verlies trakteert? Gaat die roet in Leerdams eten gooien? ‘Ik geloof er niks van, ik heb een optimistisch geloof in de sociaal-democratische boodschap.’

Binnen de fractie speelt het onderwerp absoluut nog niet, verzekert hij. Maar Binnenskamers vreest dat de cultuurwoordvoerder misschien geen zicht heeft op de politieke spelletjes die achter zijn rug om worden gespeeld?

‘Oh, wat een stoute vragen stellen jullie!’, kirt Leerdam. ‘Van de vorige keer kan ik me dat helemaal niet herinneren, hi-hììììì!’

Politieke spelletjes, daar zijn ze bij de ChristenUnie wars van. Dus maakt Ernst Cramer er geen geheim van dat hij graag terugkomt na de verkiezingen. Hij heeft alle reden om gerust te zijn, vertelt hij, op zijn werkkamer uitpuffend van een zware dag verhoren met de commissie-De Wit. ‘Ik heb een uitnodiging van het bestuur om te komen praten.’

Die verkiesbare plek op de lijst zit dus wel snor. Maakt het nog uit op welke plek? ‘De vorige keer stond ik op plaats 6. Ik zou het wel jammer vinden als ik lager terechtkwam.’

Dat wordt een tweede periode. Maar daarna is het wel mooi geweest, schat hij in. ‘Politici hebben een uiterste houdbaarheidsdatum. Soms zie ik collega’s met zó veel tegenzin bij debatten zitten, dat ik denk: die is dus gestuurd.’

Dat zal hem niet overkomen. ‘In de hectiek hier weet ik één ding zeker: na acht jaar heb je niet één grijze haar, maar een heel nieuw kunstgebit.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden