Stortvloed van nieuw talent op SXSW in Austin

Als er iets dit jaar opviel op South By Southwest, was het de grote diversiteit in het aanbod. En Margo Price, die wordt groot.

Zangeres Peaches op SXWS. Beeld Zahra Reijs

Ze mag 83 jaar oud zijn, haar stem klinkt nog net zo zuiver als op haar platen van pakweg vijftig jaar geleden. En Loretta Lynn, een van de allergrootste zangeressen die de countrygeschiedenis heeft voortgebracht, pakt er donderdagavond op South By Southwest (SXSW) het volgepakte buitenpodium Stubb's in Austin, Texas volledig mee in.

Het is niet alleen haar stem in klassiekers als Fist City of The Coal Miner's Daughter die tot zondag in je herinnering blijft natrillen. Het zijn ook haar podiumhouding en karakter die indruk maken. Schitterend is de felrode jurk waarin ze opkomt: 'You're looking at me, you're looking at country', zingt ze, begeleid door de liefdevolle band van haar zoon Ernest Ray. Die doen er alles aan om het de Grande Dame van de country zo behaaglijk mogelijk te maken, maar ze laat toch snel weten wie de baas is.

Oude hits

Zo weigert ze een nieuw liedje te zingen, want daar is het publiek niet voor gekomen, dat wil oude hits horen. Wanneer de band er toch één inzet, houdt ze de kaken stijf op elkaar en maant hen te stoppen en begint gewoon haar klassieke Everybody Wants To Go To Heaven te zingen.

'I wrote this damn song', roept ze tot groot vermaak van het publiek.

Nieuwe muziek

Dat was in groten getale naar Lynn gekomen om even te ontsnappen aan de stortvloed van nieuw talent dat elders in de stad op een van de negentig podia om aandacht vroeg. Nieuwe muziek, daar gaat het om op SXSW, dat dit jaar voor de dertigste keer werd georganiseerd. Duizenden professionals uit de muziekindustrie waren ook dit jaar naar Texas afgereisd om tussen de duizenden onbezoldigde bands en artiesten precies die ene er uit te kiezen die ze zouden willen hebben voor hun festival, in hun club of bij hun platenlabel.

Het grootste showcasefestival van livemuziek leek een paar jaar geleden te bezwijken onder druk van megabedrijven die grote artiesten inhuurden om in Austin het publiek bij de kleine podia weg te halen. Maar dit jaar geen Prince, Justin Timberlake of Coldplay. Iedereen kon zich focussen op nieuwe muziek. Ook minder kakelverse namen stonden op SXSW, omdat ze iets nieuws te bieden hadden. Iggy Pop (nieuwe band met Josh Homme), Loretta Lynn (net nieuwe plaat uit) en George Clinton (beleefde zijn zoveelste jeugd met een vitaal optreden) waren de veteranen aan wie de jongeren zich konden optrekken.

De nieuwe generatie muzikanten laat zich niet zomaar onder een noemer plaatsen, want als er iets dit jaar opviel, was het de grote diversiteit in het aanbod. Tony Visconti, producer van onder anderen wijlen David Bowie, klaagde er tijdens zijn keynotespeech over dat de hedendaagse muziek zo eenvormig is geworden. Maar na vijf dagen SXSW trek je wel andere conclusies. Iemand als de Nieuw-Zeelandse Marlon Williams bestrijkt in ieder liedje van zijn sterke debuutplaat een ander genre, van country en rock-'n-roll tot een Roy Orbison-smartlap.

Beeld Zahra Reijs

Eenmans-orkest

De Britse Declan McKenna is nog geen 20 en propt in ieder lied minstens drie stijlen en blijft toch behapbaar. Net als zijn landgenoot Jack Garratt presenteerde hij zich als eenmans-orkest. Beiden slaagden erin het singer-songwritergenre met ontsporende beats en bleeps wat spannender te maken. Dat is de gelikte pop van het Australische YouTube-fenomeen Troye Sivan niet, maar de 19-jarige zanger maakte naam in Texas met Justin Bieber-achtige pop.

Een nieuwe David Bowie, die er volgens Visconti te vinden zou moeten zijn, diende zich ook dit jaar niet aan. Maar er was wel een artiest die in zijn veelzijdigheid aan Bowie deed denken: rapper/zanger Anderson .Paak. Nederland heeft al met zijn rijke mix van hiphop, funk, soul en rock kennis gemaakt, in Austin onderstreepte hij zijn status als grote belofte. Al was zijn eigen show rommelig, .Paak wilde te veel. Zo schoot hij van hiphop, via Lenny Kravitz-pastiches naar een stukje Let's Dance van, ja daar is-ie dan toch, Bowie. Maar dat Anderson .Paak ook met eigen werk de handen op elkaar zal krijgen, staat vast.

Ster

Hij werd zaterdagavond al als een ster onthaald toen hij op de showcase van het hiphoplabel Stones Throw met DJ Knowledge als NxWorries optrad. Voor even was. Paak weer de 'gewone' rapper zoals hij ooit met NxWorries begon. Heerlijk losjes en licht van toon.

Anderson .Paak, 'my nigga Andy', zoals zijn dj hem noemde, werd met dit optreden de ongekroonde koning van SXSW, waar dit jaar de hiphop nog sterker vertegenwoordigd was dan voorheen en gitaarbands het moeilijker hadden. Tenminste, voor wat betreft mannen-met-gitarenbands. 2016 was voor SXSW een uitzonderlijk sterk vrouwenjaar. De toon werd woensdagochtend al gezet door Michelle Obama die met Queen Latifah en Missy Elliott een pleidooi hield voor het door het Witte Huis geïnitieerde Let Girls Learn-project.

Beeld Zahra Reijs

Sterke vrouwen

Er traden nog meer sterke vrouwen op, al waren ze niet allemaal even goed. Maar popzangeres Charli XCX, die de samenwerking aanging met de Britse producer Sophie, wilde blijkbaar af van haar dunne pop-imago en koos voor de überhippe guerrilla-elektro van Sophie als tegenwicht. De twee maakten op SXSW hun debuut. Het oogde fraai en het klonk geweldig, Sophies ontregelende, stuiterende elektronica achter het krachtige popgeluid van Charli XCX. Haar eigen hit Boom Clap kreeg er iets vervaarlijks door. Het zal niet lang meer duren of Madonna klopt aan bij Sophie om haar werk onder handen te nemen.

Veel verder af van de Amerikaanse country-rootstraditie waarin SXSW ooit wortel schoot, kon je met dit duo niet raken. Maar hoewel SXSW al lang niet meer exclusief is bedoeld voor 'echte' livemuziek was het toch bemoedigend om tussen het hiphop- en dancegeweld een onvervalste countryzangeres als koningin van SXSW te mogen kronen.

Margo Price is de naam en ze komt uit Nashville. Volgende week verschijnt haar debuutalbum bij het platenlabel van Jack White en op basis van het in Austin gespeelde materiaal moet dat een wereldplaat worden. Met een stem als die van de jonge Dolly Parton en de uitstraling van een stoere rockchick, stuwde ze haar band zaterdagmiddag tot grote hoogten. Sterke liedjes, wrange teksten vol overspel, met grote zelfverzekerdheid gebracht. Mooi om te zien dat de stoere Loretta Lynn een opvolgster klaar heeft staan.


De eerste keer

Zangeres/frontvrouw Annelotte de Graaf van Amber Arcades vond SXSW 'een gekkenhuis'.

Ook Nederlandse artiesten weten SXSW ieder jaar te vinden. Dit jaar speelden onder meer PAUW, Eerie Wanda en Amber Arcades er voor het eerst. zZz en traumahelikopter waren op herhaling.

Zangeres/frontvrouw Annelotte de Graaf vond het 'een gekkenhuis maar leuk om mee te maken', zegt ze zaterdagochtend in gehuurd Airbnb-huis. Haar band zit bij een Brits label, Heavenly, dat in juni het debuutalbum uitbrengt. 'South By Southwest stond op mijn lijstje. Ik hou van Amerika en was benieuwd naar Texas. Dit leek ons de juiste gelegenheid, al is het nog wat vroeg misschien.'

En kostbaar. Zo'n 1.500 euro, schat De Graaf, komt er uit Nederlandse muziekpotjes; dat is nog geen derde van wat het kost, een week met band in Texas.

'We merken dat in Nederland en ook in Engeland erg tegen SXSW wordt opgekeken. Als je hier mag spelen, dan ben je heel wat. Ik moet het nog zien. Het competitieve sfeertje bevalt me ook minder, alsof er iedere dag grote ontdekkingen moeten worden gedaan. En die drukte. Ik blijf met Koningsdag ook liever thuis.'

Beeld Zahra Reijs
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden