Storm

STORMACHTIG weekeinde...

Het begon al met die Marokkaan van wie je het gevoel wilde hebben dat hij door de allerlaatste wanhopige LPF'ers onder leiding van Hilbrand Nawijn bij wijze van afschrikwekkende rol-allochtoon moest zijn verzonnen.

Een jaar of vijftig, sinds 1966 in Nederland en sinds 1977 in de WAO, maar al die tijd zelfs geen Limburgs geleerd, en getrouwd met een mevrouw die de dood van René Steegmans niet zozeer toeschreef aan de moordklappen van haar zoon als wel aan de ondoorgrondelijke bedoelingen van Allah - die kan in een door duizend Venlose opbouwwerkers bewaakte 'probleembuurt' toch niet echt hebben bestaan?

Maar hij bestond wel degelijk, ik heb hem met eigen ogen woedend zien worden over de leugenachtige berichtgeving in de media, en ik nam aan dat hij geen weet heeft willen hebben van de in keurig Nederlands getikte spijtbetuiging die de geschrokken Marokkaanse gemeenschap de volgende dag achter z'n rug naar het ANP heeft gestuurd.

Daarna kwam de demissionaire VVD-bewindsman Remkes, die in het Algemeen Dagblad meteen verzekerde dat hij het zinloze geweld door middel van een 'gigantische rotschop' zou hebben voorkomen, en die vervolgens de retorische vraag stelde of een minister zijn emoties soms niet mocht uiten.

Helaas was Remkes op de bewuste dinsdag niet in Venlo.

Ik hapte nog naar adem toen bekend werd dat Neerlands excuus-islamiet Abdullah Haselhoef met een Gemeemschaps Partij wil meedoen aan de verkiezingen van 22 januari. Hij was ook al een paar maanden niet meer in het nieuws geweest en zelfs door 2 Vandaag of het zieltogende Nova niet meer uit de mottenballen gehaald, dus dan moet je zelf wat.

Hoe ver zijn we nog verwijderd van de jaren dertig, toen het ook slecht ging op de beurs, en gemiddeld veertig Haselhoefen, Winny de Jongen en Herman Heinsbroeken naar een zetel dongen in de toen nog slechts honderd leden tellende Tweede Kamer?

Tineke Netelenbos zal dit keer niet meer meedoen: zonder pluche geen politiek. In Buitenhof probeerde ze haar dédain voor het parlement met een staatsrechtelijk onderbouwde redening nog tot een soort beginselvastheid te verdraaien. Maar ze kwam niet verder dan de klacht dat de minister van Economische Zaken tijdens het debat z'n stukken niet had bestudeerd - en daar zou ik, als ik Paul Witteman was geweest, gretig over hebben doorgevraagd.

Want dat hoor je vaker over de partij van Fortuyn: dat de bewindslieden te lui of te dom zijn om zich behoorlijk voor te bereiden, en dat ze bij de fractie de kantjes er voor 80 duizend euro per jaar helemaal vanaf lopen.

Maar Paul Witteman was alleen maar nieuwsgierig naar het toekomstig welbevinden van zijn gast, die dat zelf ook heel goed wist. Bij vrienden van de VARA, of ze nou Barend of Witteman heten, worden kritische vragen haar principieel bespaard.

Helemaal aan het eind van het veelbewogen weekend las ik in NRC Handelsblad hoe Eudard Bomhoff zijn zevenentachtig dagen had doorstaan: van het moment af dat hij ook namens de premier ('maar laat mij er verder buiten, Eduard') topambtenaar Van Lieshout had mogen ontslaan, tot en met de dag van zijn ondergang.

'Ik ben een heer gebleven', bezweert hij in het onthullende interview dat de geschiedenis van het deerniswekkende kabinet-Balkende stapje voor stapje herleidt tot het verhaal van nietessen en wellessen.

Godzijdank heeft Eduard, tot in de onnozelste details, alles van de vulgaire burenruzies onthouden, en op 15 december verschijnt onder de toepasselijke titel Blinde ambitie het volledige verslag van zijn kleine heldendaden voor Volk en Vaderland.

Dat zal pas een storm teweegbrengen.

In een glas water.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden