Stop de gehaktmolen!

Geachte minister-president Sharon, Het is nu bijna een week geleden dat uw kabinet in principe heeft besloten om Yasser Arafat 'te verwijderen', omdat hij 'een absoluut obstakel voor vrede' is....

Van die gelegenheid wil ik gebruik maken om me met een dringend verzoek tot u te wenden. Natuurlijk heb ik weinig illusies dat u zult willen luisteren. Anderen, met meer invloed, gezag en macht hebben zich tevergeefs tot u gewend. Maar wie niet waagt, wint niet; dat adagium, moet u, ouwe ijzervreter, toch bekend voorkomen. Bovendien ben ik er zeker van dat ik bepaald niet de enige ben die met een aan panische angst grenzende bezorgdheid van verre de jongste ontwikkelingen volgt. Ongetwijfeld verkeren honderdduizenden joden overal ter wereld in een vergelijkbare gemoedstoestand en aarzelen of ze hun stem moeten verheffen, gewend als ze zijn om zich niet in het openbaar tegen Israël te keren. En u, als overtuigend winnaar van twee verkiezingen op rij, vertegenwoordigt Israël.

Laat ik u niet lastig vallen met mijn visie op het conflict: twee volkeren, met evenveel recht op een plaats onder de zon, op vrede, veiligheid, soevereiniteit, erkende grenzen. U vindt dat, besef ik, abstract gemoraliseer van 'schone zielen', mensen die naar buiten toe mooi weer willen spelen. U gaat het, in de eerste en enige plaats, om Israël, om veiligheid voor Israël. Goed. Maar heeft u aanleiding tot tevredenheid over wat u op dat punt heeft bereikt?

Sinds u als minister-president bent aangetreden zijn er, volgens New York Times-columnist Thomas Friedman, zo'n 850 Israeli's omgekomen, het overgrote deel bij bomaanslagen. Friedman, geen vijand van Israël dacht ik zo, noemt uw aanpak in één adem met die van Hamas, 'twee mislukte strategieën, die samen een gehaktmolen die mensen vermaalt aan de gang houden.'

Uw benadering heeft de bekoring van de eenvoud. 'Terreur is onverdragelijk en onaanvaardbaar. De Palestijnen moeten een eind maken aan de terreur. Pas dan wil Israël praten, zonodig pijnlijke concessies doen.' U heeft zelfs één keer het woord 'bezetting' in de mond genomen en uw aanhangers trachten duidelijk te maken dat die 'niet goed is voor Israël'. Maar u weet toch ook dat de meeste Palestijnen een redenering volgen die precies het spiegelbeeld is van de uwe? 'Laat Israël de bezetting stoppen, dan houdt de terreur vanzelf op.' De confrontatie tussen die twee opvattingen leidt slechts tot een vruchteloos welles-nietes.

Sinds 11 september 2001 kijkt de westerse wereld anders naar terreur. Hoe kunnen de VS u hinderen om oorlog tegen het terrorisme te voeren, als ze het zelf ook doen? En dus heeft u verleden jaar het grootste deel van wat autonoom Palestijns gebied heette te zijn opnieuw bezet en probeert u met wisselend succes de ene na de andere Hamas-leider te liquideren. Begrijpt u me niet verkeerd, geachte premier Sharon, de zelfmoordaanslagen op Israëlische burgers zijn walgelijk, misdaden tegen de menselijkheid, zoals Amnesty International ze noemt. De vraag is hoe het komt dat uw tactiek niet werkt.

Mensen die bereid zijn grof geweld te gebruiken, zullen er altijd wel blijven. Maar georganiseerd terrorisme komt tot bloei, wanneer de daders door hun omgeving als helden worden gezien, als de bevolking uit wier naam ze zeggen te handelen geen andere uitweg uit een miserabele toestand ziet dan terreur en geweld. Als u het Palestijnse terrorisme wilt bestrijden, moet u uiteraard de daders aanpakken (al komen liquidaties mij nogal pre-modern voor), maar de voornaamste voorwaarde voor succes is dat u de ballon vol woede, angst, frustratie, ressentiment en wanhoop, waaruit het terrorisme wordt gevoed, waaraan het zijn slagkracht ontleent, lek prikt.

Alleen door de Palestijnen het perspectief te geven dat ze langs andere, politieke weg, meer kunnen bereiken, kan het terrorisme worden ingedamd.

Maar u doet precies het tegendeel! U heeft Abu Mazen, een man van de vrede, zoals u zelf zei, geen schijn van kans gegeven; u heeft geen nederzettingen bevroren, bent doorgegaan met liquidaties en met het timmeren aan uw Muur.

Toen Abu Mazen het had opgegeven, schoof Arafat Abu Ala naar voren, óók een man van de vrede, een van de onderhandelaars van Oslo. Met hem heeft u niet eens een afspraak willen maken. U gaf hem een heel ander welkomstgeschenk: het principe-besluit om Arafat te 'verwijderen'.

Ik heb niet veel met Arafat, maar hij is een gekozen leider en het symbool van de aspiraties van zijn volk. Verwijder Arafat en u geeft de kans op vrede de doodssteek. Daarom smeek ik u: doe het niet, kom terug op dit besluit. Wilt u voor Israël een toekomst vol terreur en contraterreur? Waar angst en uitzichtloosheid regeren en de ondergang loert?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden