Stones schrijven historie met Voodoo lounge-tournee

Alle ophef rondom hun avontuurlijke concerten in Amsterdam leek vergeten, en zaterdag konden de Rolling Stones in Zweden weer doen waar ze voor geschapen zijn: het optreden voor tienduizenden toeschouwers tegelijk....

Rolling Stones. Stockholms Stadion, Stockholm.

Ze hebben de truccendoos wagenwijd opengezet voor hun Voodoo lounge-tournee, die vorig jaar augustus in de Verenigde Staten begon en dit weekeinde haar Europese première beleefde. Het podium is een mirakel van staal, de lichtshow een toonbeeld van vernuft, de videofilmpjes vormen een voorstelling-in-de-voorstelling, de torens op het toneel staan er louter om te overdonderen. En wonderlijk genoeg: de Rolling Stones hadden al die toeters en bellen niet nodig.

Even kernachtig als het blazersarrangement in Tumbling dice, de tweede song, was eigenlijk het hele begin. Met You got me rocking en Respectable voltooiden de Stones een kwartet rouwdouw-nummers dat, al met al, best een stief kwartier zal hebben geduurd - maar het was voorbij in een vloek en een zucht. Ze wensten daarna niet te kiezen voor de adempauze die nogal voor de hand had gelegen. Integendeel. Met Rocks off gooiden ze nog wat olie op het vuur. Dat tomeloze, die nauwelijks te stillen honger van vier mannen op leeftijd: het kan best geacteerd zijn, maar dan doen ze het wel met overtuiging.

Tijdens Sparks will fly, een song van het vorig jaar verschenen album Voodoo lounge, ontvouwde zich op het beeldscherm boven het podium een grappige animatie met een stekelige tong. Die kon de aandacht afleiden van het bloedeloze nummer, een schamele imitatie van het ijzeren werk dat de Stones in de jaren zestig en zeventig zo gemakkelijk op de plaat knalden. Intussen verdwenen de doeken aan de achterzijde van de podium-stellages, zodat het kolossale decor er ineens luchtig, haast fragiel uitzag.

'Soms doen we de dingen heel anders', zei Jagger. Misschien was het een toespeling op de concerten in Paradiso, waar de groep zich kon uitleven in semi-akoestisch spel. Inderdaad, soms doen ze het anders. 'Maar nu niet', zei de zanger. (I can't get no) Satisfaction kreeg vervolgens een uitvoering mee waaraan niets mankeerde. Aan zulke nummers, opgeslagen in het collectieve geheugen van de halve mensheid, moet je ook niet tornen. Keith Richards was op dreef in een smerige gitaarsolo, het publiek was op dreef in het meeblèren van de uitsmijter in het refrein. Hey hey hey uit 35 duizend kelen, het is een aangenaam geluid.

Jagger kreeg de rust die hij verdiende met Wild horses en Like a rolling stone. Even hoefde hij niet van links naar rechts te huppelen of koket te paraderen, even mocht hij zich richten op het zingen en de mondharmonika. Hij deed zijn best om Dylans origineel in valsheid te overtreffen. Later, tijdens Miss you, bleek Jagger nog best stemvast in de hoge delen. Ze duren alleen wat minder lang dan vroeger.

Richards mocht twee liedjes achter elkaar brommen en dat was lief om te zien. Nee, ook bij Richards is het vast niet meer wat het geweest is, maar die aan alle kanten gebutste man stond wel te spelen alsof hij nog iets te bewijzen had.

Jagger maakte zich in de kleedkamer op voor de finale, die werd ingezet met een nachtclub-muziekje. Een kleurrijke troep opblaaspoppen zette Sympathy for the devil luister bij, na Monkey man en Street fighting man zakten ze weer in elkaar. Na dat carnaval hadden de Rolling Stones het voor gezien mogen houden, en dan zou iedereen tot in lengte van jaren volledig gegrond kunnen roepen dat hun Voodoo lounge-tournee een van de meest spectaculaire was uit de geschiedenis van de popmuziek.

Maar ze hielden het niet voor gezien. Ze kwamen, alsof het nog beginnen moest, met Start me up. Met Brown sugar en met Jumpin' Jack Flash. Ze kwamen met bakken vol vuurwerk, en in het voorbijgaan kreeg de verblufte luisteraar nog net de kans om hun credo te vernemen, een hartelijke bekentenis die beklijft: 'It's only rock 'n' roll, but I like it.'

Henrico Prins

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden