Column

Stomme oen, je leest mijn columns helemaal niet

Beeld Gabriel Kousbroek

Een niet onbemiddelde uitgeefster stuurde mij een brief met daarin een heuse smeekbede: of ik niet subiet een erotische roman wilde schrijven. De tijd was er rijp voor.

Ik riposteerde: 'Verwart u mij niet met de angejiddelde Drentse romancier Marcel Möring, juffrouw? Hij is een meester op het floret qua zinderende erotiek. Leest u deze passage in Dis er maar eens op na:

'En daar, op het moment suprême (want dat is het wel) hoort Marcus Kolpa zijn sperma het scherm raken. SPLAT! (Ja, dat hoort hij echt.) Het spat in het gezicht van de nieuwslezeres, tussen haar ogen, en druipt dan als een uitzakkende kwak verf over haar neus, haar mond, naar beneden, langs haar hals. Het is een epifaan moment.'

Ik was eigenlijk best wel pissig op de uitgeefster, want onlangs nog meldde ik in mijn column dat ik nooit over seks schrijf en wel om de doodeenvoudige reden dat ik dat niet (aan)kan. Eigenlijk had ik haar van repliek moeten dienen: stomme oen, je leest mijn columns helemaal niet. Vraag maar of mijn collegaatjes Simone van Saarloos en Roos Slikker een geile vingerthriller voor je willen schrijven.

Maar goed, ik ben een gentleman en antwoordde quasi-gegeneerd dat de Algarve dodelijk is voor mijn libido omdat er niets lustopwekkends valt te bespeuren. Ja, een bloeiende agave, maar daar ga ik niet van onaneren. Van mijn honden kan ik vaak heel blij worden, maar ook dat levert geen erotiserende kassakraker op.

Ik schreef de uitgeefster dat mijn laatste spontane erectie werd veroorzaakt door Tessa de Loo, die ik bacalhau zag kopen in de Jumbo-supermarkt in Faro.

Misschien moet ik een seksroman schrijven voor het segment van de derde leeftijd, suggereerde ik, met als titel: De gerontofiel komt nooit te laat. Het wordt dan een schelmenroman in de geest van Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull van Thomas Mann. Maar daar waar Krull alleen maar bloedmooie jonge vrouwen versiert, ben ik de personal shopper en hondenuitlater van stokoude Engelse besjes (met happy ending).

Dat vond de uitgeefster een stom idee, een seksboek over 'ouwe lijken'.

'Verzin toch gewoon wat, rare vent!', schreef ze me nijdig. 'Está bem', antwoordde ik, maar onder pseudoniem, want bij het zien van mijn naam denken lezers altijd aan een hoerenlopende, nekloze kobold. Schuif mij een voorschot van tien ruggen, popje, dan ligt tegen de Kerst De Rukkende Hufter van Arthur Portnoy (geplastificeerd) bij de kassa van de AKO.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden