Stoet stakkers trekt voorbij

Op het dak van het eenvoudige huis staat een schotel, en wat je daarmee allemaal wel niet ontvangen kunt, toont zich op een groot beeldscherm....

Viola, de dromerige tiener met een stem die kinkt als een klok, titelheldin van het muziekspektakelstuk dat Pascale Platel schreef voor dit project van het Gentse productiehuis Victoria en De Theatercompagnie van Theu Boermans, die ook de regie voert.

Na een koele ontvangst vorige maand in België stelde de regisseur de Nederlandse perspremière uit om nog door te werken aan het stuk. In welke mate het verschilt van de eerste versie is dus moeilijk te zeggen, maar publicitair lijkt een en ander minder goed te hebben uitgepakt. De opkomst maandag in Eindhoven was mager en de respons navenant, en dat is zonde want deze (inmiddels?) bijzondere productie verdient beter.

In bovengenoemd burgerhuisje spelen zich de meest uitzinnige taferelen af; woonde Vlaamse Viola hier met haar moeder, er trekt op enig moment een merkwaardig Nederlands gezin bij in. Soms zien we door het raam wat ze doen, soms vermoeden we maar wat. Ze rennen naar buiten, staan in de deuropening, klimmen in de dakgoot en op die momenten herinnert Via Viola aan Allemaal Indiaan, die andere Victoria-productie van Arne Sierens en Alain Platel - inderdaad, familie.

Maar soms ook krijgen we een blik ín het huisje, via een camera binnen die is verbonden met het grote scherm buiten. Die beelden zijn vervormd of gemanipuleerd, dan weer zien we alleen het trieste bloemetjesbehang of even de (Engels/Frans/Vlaamse) tekst van een lied, want dit is ook opera.

Als uitgangspunt nam Platel de belevingswereld van een veertienjarige, met alle hunkeringen en onzekerheden van dien. En dromen dus, als aan het begin van de voorstelling dit reclame-visioen Viola komt bijstaan in de zoektocht naar haar onbekende vader. Het enige dat meezit, is dat ze mooi kan zingen. En dan komt die (godsdienstwaanzinnige) familie Top bij hen inwonen.

Het is een bonte verzameling stakkers die hier voorbij trekt, herkenbaar, lachwekkend en soms zielig ook - volwassenen door de ogen van een puber. Cathy van der Stappen speelt en zingt haar, een kleine, eenzame gestalte met een klokjesstem.

Al lijkt de familie Top wel een verloederde variant van de blije Trapp-types uit The Sound of Music, zingen blijft verder voorbehouden aan Viola's tante Manger (Euridyke de Beul) en zangleraar Genie (Henk Lauwers). De live muziekdelen, composties van Zita Swoon-man Aarich Jespers op die (lied)teksten van Platel, zijn vaak verrassend en fris; en voor het spektakel staan met name Sylvia Poorta als Mimi Top en Tijn Docter als haar zoon Skinner garant.

Als het Vlaamse straatje met een kleine ingreep verandert in een Club Med-bungalowpark, verliest de voorstelling aan spanning en laat de ontknoping te lang op zich wachten. Maar daar staat tegenover dat er ook nog een drugsdode valt. Een droom? Goed mogelijk. Zo een die soms zo heel vreemd en toch levensecht is, dat het ook een beetje beklemmend wordt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden