Stoer imago gekraakt door iPod

Deze rubriek belicht alledaagse fenomenen met een kunstblik. Vandaag: irritante half onderdrukte muziekjes als bron van informatie...

Zes op de tien Nederlanders heeft inmiddels een mp3-speler, bleek deze week uit een onderzoek. Het liefst een iPod van Apple, was een andere, niet erg verrassende conclusie. Binnenkort verschijnt er waarschijnlijk ook een rapport dat aantoont dat 74 procent van de reizigers in het openbaar vervoer zich ergert aan al die mp3-spelers die zo hard staan (of oordoppen die zo slecht zijn), dat de hele tram kan ‘meegenieten’ van 50 Cent en Shakira. Schrale troost is dan dat dat zo vaak voorkomt, dat je ook maar een paar bankjes hoeft door te lopen om over te schakelen op een ander ‘radiostation’ waar dan misschien iets wordt gedraaid dat wel in de smaak valt.

Hoe irritant ook, intussen bevatten die half onderdrukte muziekjes een bron van informatie. Bleven persoonlijke muzikale voorkeuren voorheen beperkt tot de intimiteit van de woonkamer, sinds het digitale tijdperk weet iedereen alles van iedereen. Websites als LastFM geven een inkijkje in de favorieten, maar ook na een simpele treinreis ben je weer op de hoogte van wat de medemens op muzikaal gebied bezighoudt.

De noten die uit je oordoppen schallen zijn inmiddels net zo doorslaggevend voor eerste indruk en imago als haardracht en kledingkeuze. Soms is die al dan niet bewust te hard gedraaide muziek clichébevestigend. Dat die langharige, in metalshirt gestoken figuur inderdaad naar Mötorhead luistert, is geen verrassing, net zo min als dat tienermeisjes wat vaker dan gemiddeld James Blunt op hebben staan.

Maar echt interessant wordt het pas als de doorschemerende deuntjes een imagobreuk veroorzaken. Meestal in onwetendheid van de luisteraar zelf.

Zo was daar het opgeschoten joch van een jaar of 15, petje scheef op, wijdbeens onderuitgezakt in de tram, witte draadjes vanuit de oren naar zijn broekzak. Vaag rommelend geluid uit de doppen. Eerste associatie: zal wel iets van Jay-Z zijn. Maar bij nadere beluistering blijkt Rood van Marco Borsato ten grondslag te liggen aan de ongeïnteresseerde blik die hij zijn medepassagiers toewerpt. Zijn soundtrack maakt de pose toch een stuk minder geloofwaardig.

Of maandagochtend in de trein, de keurige man in pak, blauwe stropdas, laptopje op schoot. Een grijs kantoortype dat niet direct een verband oproept met een bepaalde muziekstroming. Maar hij plaatst zichzelf in een ander daglicht wanneer hij zijn oordopjes aansluit en uit het apparaat op zijn knieën de vrolijke muziek van Wham! naar boven tovert, terwijl hij stoïcijns blijft typen. Hij heeft ineens iets van Patrick Bateman uit American Psycho, de New Yorkse kantooryup die op de swingende deun van Sussudio en It’s hip to be square zijn vrouwelijke dates de keel afsneed. Toch maar gauw een andere coupé opgezocht, terwijl de rest van de reizigers met de voet mee tikt op Wake me up, before you gogo.

Anneke Stoffelen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden