Stoer en nog slim ook

Gregory Peck had het aura van een onaantastbare, stoere kerel. Pas nog werd hij gekozen tot de grootste bioscoopheld uit de filmgeschiedenis....

Hij was zoals zo veel mannen willen zijn. Stoer. Lang. Welbespraakt. Atletisch. En op oudere leeftijd: met prachtige grijze haren. Gregory Peck, onlangs na een enquête door het Amerikaans Film Instituut aangewezen als de grootste bioscoopheld uit de filmgeschiedenis, is in de nacht van woensdag op donderdag overleden in Los Angeles.

Peck was een acteur met een dwingend charisma. Zijn star quality tilde een film naar een hoger plan.

De Amerikaan, na de scheiding van zijn ouders door zijn grootmoeder opgevoed, kreeg al een Oscar-nominatie voor de rol in zijn tweede speelfilm The Keys of the Kingdom (1944). In de jaren daarop werd hij met regelmaat genomineerd. De vijfde keer, in 1953, is het raak. Peck krijgt de Oscar voor de Beste Acteur voor zijn rol van een alleenstaande advocaat in To Kill a Mockingbird, een film waarop Peck altijd trots is gebleven; racisme wordt in de productie expliciet aan de kaak gesteld. Datzelfde jaar is Peck ook te zien in Roman Holiday, tegenover de debuterende Audrey Hepburn die in Rome als prinses stapelverliefd op hem wordt.

In het begin van de jaren zestig wijzigt Peck enigszins de koers. Hij probeert zich nog meer te concentreren op films met inhoud. In 1962 wordt hij opnieuw gecast als advocaat. Voor Cape Fear dit keer, waarvan Martin Scorsese in 1991 een remake maakt. Ook in 1991 is Peck van de partij, als advocaat.

De bewondering voor Peck was alom en van blijvende aard, maar het grote werk zat er voor hem na de jaren zeventig - op enkele uitzonderingen na - wel op.

In dat decennium doet hij de bioscoopbezoekers nog huiveren in The Omen (als ambassadeur die de duivel adopteert) en in The Boys From Brazil (als Dr. Josef Mengele), om in de herfst van zijn carrière meer en meer uit te groeien tot een wise old man, die op gezette tijden zijn licht over allerhande zaken laat schijnen.

In het Tsjechische kuuroord Karlovy Vary, waar hij in 1996 eregast was op het internationale filmfestival, werd hem gevraagd wat hij nou eigenlijk van de hedendaagse film vond.

'Hollywood houdt niet van oude mensen', zei hij. 'Maar ik vind het prima zo, buiten de filmkliek. Ik ben in de buurt, maar niet betrokken. De studio's willen het liefst herkenbare producten maken, waarvan het succes al is gebleken.'

De lange grijze heer was toen nog maar een schim van de commandant uit The Guns of Navarone (1961). Ook de aan amnesia lijdende psychiater uit Alfred Hitchcocks Spellbound (1945) was inmiddels meer dan vijftig jaar geschiedenis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden