Stirling Line-schoenen

Je hielen rauw als rookvlees, aan de rand van je wreven bloederige blaren waaromheen de huid lijkbleek wegtrekt, teennagels die met elke pas dieper lijken te snijden in weefsel waarvan je het bestaan voorheen niet eens vermoedde....

Voeten.

Je voelt alleen nog voeten. Je denkt in voeten, praat in voeten, bestaat uit voeten. Terwijl je er toch alleen maar elke dag op wilde lopen, op die hondstrouwe, nimmer falende en toch nooit met werkelijke liefde behandelde voeten. Je was, zeg maar, nooit ècht met je voeten in gesprek geweest.

Je had een paar nieuwe schoenen voor ze gekocht.

Een ogenschijnlijk deugdzaam Engels merkje (Stirling Line 1874) aan de binnenzijde, en de woorden made in Italy geperst in de glanzende, volmaakt ongeschonden leren zool. Dat Brits-Italiaanse leek zowat het beste van twee werelden. Noord en zuid, yin en yang, links en rechts. Paul Gascoigne bij Lazio Roma.

Ze waren zwart en afgeprijsd. De punten glimmend metallic. Midscheeps de overgang naar ander, matter leer. Franjeloze schoenen, bekwame schoenen. Maat 43 zat als gegoten. Je liep er zo op weg. Jij en die schoenen waren voor elkaar geschapen.

Achteraf, toen die overgang midscheeps zich steeds dieper in je wreven leek te stansen, en je voeten bij elke stap een halve maat groter werden, was de noodlottige aaneenschakeling van gebeurtenissen vanzelfsprekend moeiteloos te reconstrueren.

Het kwam van de feestdagen en het lange weekend. De schoenmaker had je beste paar ter verzoling, maar hield zijn winkel langer gesloten dan voorzien; hij was er even tussenuit, wellicht zijn eerste vakantie in eeuwen. Jij moest acuut iets nieuws, die maandag. Vier schoenenzaken in vijf minuten. Bij de laatste was het nog altijd een impuls-aankoop, een gril-beslissing, een instant-buy. Zwart en afgeprijsd was al wat je verlangde.

'Soepel leer', vatte de verkoopster haar plichtmatige verkooppraatje samen.

In de loop van de middag ging er iets schrijnen. Jij besloot dat dat wel overging. Je zou ze wel uitlopen. Een tijdelijk ongemak was het. Meer niet. Je zou ze wel klein krijgen, die schoenen.

Nu en dan keek je omlaag, naar de glanzende punten, het soepele profiel, de smaakvolle symbiose van twee soorten leer.

Uittrekken 's avonds was al lastiger. En toen ze the morning after weer aan moesten, weigerden je voeten, een motor die het vertikte te starten. Je suste ze met wat dunnere sokken. Wrong ze in het leer. Trok verbeten de veters aan.

Nog een halve dag liep je. En toen liep je niet meer. De schoenen moesten uit, maar ook dat ging niet langer. Je zat klem. Nog nooit zo klem gezeten. Je voeten voelden als sponzen, gezwollen hamlappen die te lang in de zon hadden gelegen. Paul Gascoigne was Jang Chung geworden.

Godlof was het dinsdag. Je schoenmaker was teruggekeerd van z'n bungalowpark-lange-weekend. Hij rustte uit op een barkruk en op zijn toog stond het werk van die ochtend gestapeld. Die van jou, Nederlands fabrikaat, bruin leer, een onberispelijk merk dat zich vast en zeker nimmer zou laten afprijzen, waren er ook.

Je oude schoenen waren herrezen. Verzoold, verhield, verhakt. En die zwartglanzende zouden zich vandaag, als je maar lang genoeg op een kruk naast de schoenmaker bleef zitten, vast nog wel laten uittrekken.

Henk Blanken

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.