Stilte!

Wat is er nou mooier dan wonen aan de rand van de stad? Je kunt twee kanten op. Aan de ene kant het levendige centrum, dat je snel kunt bereiken om te genieten van schilderachtige grachten, bruggetjes, kerken, pleinen, historische panden, winkels, cafés, terrassen en restaurants....

Gerda van der Water en Delft

Aan de andere kant het vlakke groene land. Door bomen omzoomd en met hier en daar een sloot of wetering liggen daar de weiden, waar koeien en schapen de enigen zijn die geluid maken. Behalve dan de ganzen natuurlijk en de futen, de waterhoentjes, de eenden en alle andere vogels.

Schuin uit mijn raam kijkend voel en zie ik die groene rust. Zittend in de tuin waan ik me op het platteland. Alleen de buren wonen hier wat dichterbij. Van de overkant hoor ik kinderen spelen en mannen vergeefs hun hond roepen. Vanuit andere tuinen klinkende glazen en geroezemoes, af en toe onderbroken door een vloek omdat de barbecue het niet doet, of een vrolijke schaterlach. Wat is er heerlijker dan daar te wonen?

Liever gezegd: wat wás er heerlijker? Het is verleden tijd. Ik woon nog op dezelfde plek. Maar sinds mensen op kantoren achter hun bureaus en tekentafels zich ermee gingen bemoeien is het gedaan met de rust. Als ik nu uit mijn raam kijk zie ik een (verhoogd aangelegde!) snelweg. En het natuurgebied, zo hadden 'ze' bedacht, moest een natuurgebied volgens hun normen worden, een stiltegebied.

Na maanden herrie - ze begonnen 's ochtends om zeven uur - van vrachtwagens, graafmachines en andere helse werktuigen, ontstonden er vijvers in het weiland. En een bruggetje en paden voor fietsers en brommers om door het stiltegebied te toeren. Waar de plannenmakers niet aan gedacht hebben - hoe kan het ook vanachter je bureau - is, dat je met mensenhanden van een natuurgebied geen natuurgebied kunt maken. Natuur is er, die leg je niet aan. De koeien hoor ik niet meer, de schapen evenmin. Op de snelweg liggen tal van dode vogels, die de weg kwijt zijn geraakt en zijn verrast door op de nieuwe mensenweg voortrazende gemotoriseerde monsters. Het gebied, dat een stiltegebied was, is nu een herriegebied.

Het is aantrekkelijk geworden voor motorrijders die de bochtige snelweg gebruiken als racecircuit. De paden trekken brommers aan. Je ziet ze niet vanuit mijn tuin, maar hun opgevoerde machines doen je trommelvliezen bijna scheuren. Wat ook leuk schijnt te zijn is het laten vliegen van minivliegtuigjes, uiteraard met knetterende motor.

Ik schrijf dit op een zonnige zondagmiddag in mijn tuin, terwijl de TT in volle gang is - ik doe mijn oordoppen in. Bedankt bedenkers, overheid, motorrijders, bromfietsers en minivliegtuigbestuurders.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden