Stilte is ook een kwaliteit, maar een bos zonder vogelgeluiden, dat is onheilspellend

Caspar loopt

Aflevering 131: waarin een groot guur bos onverwachts een streepje kleur herbergt.

Tijd om weer eens flink te wandelen, gewoon in mijn eentje, een overgangsetappe. Onder Anderen - dat wilde ik graag nog eens opschrijven - onder Anderen dus, pak ik de route van het Pieterpad op. Het laatste stukje beekdal van het Drenthse Aa-gebied, langs het Andersche Diep, ruige graslanden, houtwallen, wat schapen, er is een bruggetje met een eik, bij een voorde, vroeger een doorwaadbare plaats in het beekje, de keien liggen er nog. In de toppen van de elzen vliegt een groepje staartmezen voor me uit, dat is prettig op een verder grijze dag.

Productiebos

Dan, eindelijk: bos, wandelbos. Hier is de overgang naar hogere grond, naar het Drentse plateau, ik ga richting het hart van Drenthe, de vroegere woeste gronden, ontoegankelijk gebied, keileem, heide, moeras. Pas in de vorige eeuw ontgonnen, en deels bebost, zo oud zijn de meeste bossen van Drenthe nog niet.

Ik had me erop verheugd, op bos, op gure dagen kun je maar het beste tussen de bomen lopen, maar hier, in boswachterij Gieten, valt weinig te beleven. De paden zijn recht, de bomen staan in genummerde vakken, boomsoort per perceel, veel vakken met dennen. Typisch productiebos, aangelegd in de jaren dertig in het kader van de werkverschaffing. Vak voor vak worden de bomen geoogst door Staatsbosbeheer. Op de kaarten staat dit ingekleurd als groen, maar het is eigenlijk landbouw.

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.

Kleur in de leegte

Ik loop kilometers rechtdoor en het valt vooral op hoe stil het is. Dat is ook een kwaliteit, stilte, maar een bos zonder vogelgeluiden, dat is onheilspellend. Misschien dan ergens nog een ree, in de beschutting van het bos, maar nee, het blijft stil en leeg. Totdat ik dan eindelijk hoog gepiep hoor vanuit de sparren langs het pad. Ik zoek met mijn kijker en dan krijg ik een goudhaantje in het vizier. Kleinste vogeltje van Europa in een groot bos. Dat gele kruinstreepje, toch nog wat kleur dus. Voorbij het bos, bij Meindersveen, alarmeren gaaien en merels en vliegt een grote groep vinken op uit de top van een els. Gelukkig: lawaai.

De Goudhaan.
Meer over