Stille energie

Peter Faber als woedende Rus, fout flesjeswater, de zieligheid van pandaberen en het communisme als redding uit de crisis.

Peter Faber (69) doet elke ochtend oefeningen, zegt hij in een interview met Nieuwe Revu. Tibetaanse oefeningen. Dat gaat zo: 'Eerst allerlei emoties in alle talen: woede, liefde, relaxedheid: in het broddel-Russisch, in het nep-Japans, ik speel de jankende Duitser of de kermende Arabier. Met heel veel intensiteit. Zoals je je spieren sterk en losmaakt. En dan komt de energieoefening: de jankenergie, de woeste energie, de lachenergie, en de belangrijkste: de stille energie.'


Interessant, en dat geldt ook de rest van het interview, waarin Faber vertelt over verminderende zaadproductie, zijn magnetische handen (waarmee hij enorm goed kan masseren) en het traumatische oorlogsverleden van zijn ouders. Verder in Revu een stuk over een van criminele activiteiten verdachte vechtsporter (niet eens Badr Hari!) en een interview met een playmate. De coverreportage 'op zoek naar de sneuste dj's van Ibiza' mislukte. Er waren geen sneue dj's op Ibiza. Ibiza is immers, schrijft de verslaggever, de Champions League, en daar is geen plek voor losers.


De Groene Amsterdammer stort zich in de wereld van het water. Mineraalwater uit flesjes was een decennium geleden nog heel hip, maar is inmiddels heel fout. In het miljoenen keren bekeken YouTube-filmpje The Story of Bottled Water wordt het drinken van het milieuonvriendelijke en dure flesjeswater vergeleken met roken tijdens de zwangerschap. Echt heel fout dus. De organisatie Join the pipe houdt zich bezig met het promoten van water uit de kraan, al is mede-oprichter Geraldo Vallen, opmerkelijk genoeg, 'pertinent tegen' het gratis serveren van kraanwater in de horeca. 'Die karaf moet immers ook gevuld en geserveerd worden.'


Elsevier besteedt ook aandacht aan het milieu, maar dan anders. 'Oh, wat zijn ze zielig', luidt de kop boven een foto van een pafferige, bamboevretende pandabeer in een Chinese dierentuin. Eronder een aanklacht tegen het Wereld Natuur Fonds. De boodschap: het WNF gebruikt 'zielige dieren' om de eigen kas te spekken. De auteur leunt in het stuk volledig op één rapport van de Groene Rekenkamer, een volgens Elsevier 'onafhankelijke organisatie'. Even googelen wijst uit dat de Groene Rekenkamer bestaat uit duurzaamheidssceptici die zich bezighouden met het doorprikken van de 'duurzame energiemythe' en het vergelijken van 'galmende milieuprofeten' met Stalin en Pol Pot. Gezellig.


Over totalitaire regimes gesproken, of eigenlijk juist niet: Ilja Leonard Pfeiffer schrijft in Vrij Nederland een pleidooi voor 'het democratisch communisme', een politiek systeem dat, en volgens Pfeiffer ten onrechte, nooit werd uitgeprobeerd. Alle zogenaamd communistische staten waren totalitaire regimes, terwijl het communisme 'per definitie democratisch is' en daardoor misschien wel een goed alternatief als straks de pensioenen niet meer kunnen worden uitgekeerd en niemand z'n huis meer kan verkopen.


Waarom ook eigenlijk niet, denk je na lezing van de reportage van Marcel van Roosmalen, de derde in een serie over de PvdA-campagne. Van Roosmalen beschrijft een verdrietigmakende 'rode bingo', waarbij de vrouw van Jacques Monasch een Jacques Monasch-T-shirt wint. Het Kamerlid, samenvattend: 'Fan-tas-ti-co.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden