Stijlicoon

Vraag een willekeurige vrouw van iets boven de 45 wat haar favoriete plaat aller tijden is (mensen in deze leeftijdscategorie hebben het gewoon nog over platen), of anders de plaat die ze, zoals mensen altijd gevraagd wordt, al is het een situatie die zich, meen ik, toch zelden voordoet, naar een onbewoond eiland zou meenemen, en ze zal zeggen: 'Blue. Van Joni Mitchell. I wish I had a river I could skate away on.' En dan begint de vrouw in kwestie felle wappergebaren met haar hand te maken, 'Ooo, ik moet er alweer meteen van huilen.'

Waarom je, als je dan ook al verbannen wordt naar een onbewoond eiland, per se een plaat wil meenemen waar je vreselijk van moet huilen, is mij altijd een raadsel geweest. Maar zo zit het, tussen de iets oudere vrouw en Joni Mitchell. Dat is diepe liefde. Aan dit fenomeen is zelfs een beroemde filmscène gewijd, als Emma Thompson in Love Actually een Joni-boxset van haar vreemdgaande man krijgt. Die ze in haar eentje opzet. Waarbij ze helemaal uit elkaar valt van verdriet. O, zo erg.

Zelf ben ik - nog - net te jong om in de categorie van Joni-bezeten vrouwen te vallen, maar sinds gisteren weet ik zeker dat ik, als ik 70 ben, Joni Mitchell wil zijn. Qua uiterlijke verschijning.

Bij wijze van hoge uitzondering, zoals dat er bij de echt grote, oude sterren altijd bij vermeld wordt, trad Joni ter ere van haar

70-ste verjaardag op in Toronto, en op de foto's die daarvan gepubliceerd werden, zag ik het: wat Rihanna (of zo iemand) moet zijn voor meisjes van twintig, en Carla Bruni voor vrouwen tussen de 38 en de 50, dat moet Joni Mitchell zijn voor de bejaarde vrouw: een groot en lichtend stijlicoon.

Daar stond ze, met haar volgens mij nog steeds natuurlijk blonde haar in een complexe knot, in een ongetwijfeld door een Japanner ontworpen grijze jurk met allemaal complexe vouwen en zakken, met een gezicht waar dan juist weer opvallend weinig vouwen en zakken in zaten - en opvallend weinig Botox, als ik het zo zag - , met in haar hand, heel casual, een elektronische sigaret.

Als je zelfs een elektronische sigaret er cool kan laten uitzien, op je 70-ste, met je juten hobbezakjurk aan, dan ben je een hele grote.

De artiesten die Joni op het podium vergezelden, hadden zich verkleed in de stijl uit de tijd waarin Joni echt beroemd was: de jaren zeventig. Een zangeres droeg een gebatikte blauwe rok, een andere had een bloemensoepjurk aan. Maar Joni was juist niet in dat tijdperk blijven hangen; zij was gewoon verdergegaan, had Blue vast zelf ook nooit meer gedraaid, droeg nu Japanse designers en lurkte nog maar eens aan haar elektronische sigaret.

Ja, dat is goed oud worden. Ik moet alleen nog leren roken.

WiBra

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden