Stiekeme misdienaar Ludo at hosties uit het vuistje

Even iets belangrijks. Al dat gelul in die krant. Op de lagere school in Limbabwe had ik een vriendje, Ludo heette hij, met enorme normen en waarden. Echte kokkerds, kon je wel zeggen. 'Dat mag niet van Sinterklaas', stamelde hij bij alle soorten kattenkwaad, zelfs als het hoogzomer was, en je zeker kon weten dat de Sint in z'n zwembroek op het jacht van Richard Branson lag, tussen de lekkere wijven, en mét een enorme wortel, Ludo - en niet in zijn schoentje en ook niet voor Salinero of hoe die schimmel ook mag heten.

Geloofde Ludo niet. Want hij was misdienaar. Hoe voorspelbaar. Ook padvinder zeker?

Ook nog. Hij liep krom van de insignes. En toch, mensen, had Ludo een duistere kant.

Totally out of character was namelijk dat hij op zondagochtend minipotjes pruimenjam van Bonne Maman meenam naar de kerk en daar stiekem, wanneer meneer Pastoor even pipi machen was, naar het presbyterium sloop, waar hij razendsnel de treden naar het hoogaltaar op trippelde. Hij had Renata's met klittenband, weet ik nog, de braafste kinderstappertjes ter wereld. 'Ludo's' noemden mijn broertjes en ik die - ter bezwering. Je leest weleens over kroost dat de eigen ouders om zeep brengt, vaak op Urk. Nou ja, etc.

Inmiddels staande voor het tabernakel, het schijnsel van de godslamp op zijn Zwitsal-zachte pagekopje, trok Ludo, zoef, de heilige theemuts van de ciborie. Met één reeënoog op de pleedeur stak hij zijn hand tot aan zijn elleboog in de geconsacreerde kelk, graaiend naar zo veel mogelijk hosties.

Met een stapel Lichaampjes van Christus - in feite nauwelijks vreetbare poffertjes, wel vegan overigens, wat vaak samengaat, maar in het vrome wereldbeeld van Ludo evenzovele Jezusjes in hun Werkelijke Tegenwoordigheid, geen gemarchandeer, voor Ludo was dit de real thing - begaf hij zich naar de enige plek in de Blerickse kerk waar hij ongezien 'zijn ding' kon gaan zitten 'doen'.

De biechtstoel.

Met de gordijnen op een kier, anders zag Ludo geen steek, maar met de schuifjes potdicht voor het rooster, pakte hij het jampotje, schroefde de geruite deksel eraf en besmeerde alle hosties met behulp van het heilige kelklepeltje - een officieel stuk liturgisch vaatwerk, zoals dat heet - met overheerlijke pruimenjam. En terwijl meneer Pastoor zich al begon af te vragen waar Pielemuisje uithing, at Ludo die besmeerde Jezusflensjes één voor één op.

Goed bezig, Ludovitz. Godsamme.

Terwijl hij nota bene zelf wist te vertellen dat meneer Pastoor allerminst gediend was van de zogenaamde 'handcommunie', waarbij de hostie niet op de tong werd nedergelegen, zoals in de strengere kerken, maar in de handpalm, een rekkelijkheid die sinds het Tweede Vaticaanse Concilie in zwang was geraakt. Niet in Blerick. Begon meneer Pastoor niet aan. Hosties uit het vuistje? Daarmee bood je satanisten de kans het Lichaam van Christus te ontheiligen.

Had Ludo op z'n klittenbandjes maling aan. Smeerde juist pruimenjam op Jezus z'n lichaam, geen aardbeienjam, of abrikozen, nee: pruimen. Waarbij hij hees lachend zijn duim op en neer wreef tussen wijs- en middelvinger, een gebaar waarvan ik niks snapte, net als van die pruimen. Zal wel iets van de scouting zijn, dacht ik. Leuk voor je, Ludo. Ik vond hem sowieso een sukkel, namelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden