Stiekem neemt kunstgras het betaald voetbal over

Rubriek ruimte op links van dinsdag 21 september

Schijtveld.

Mooie term uit het vocabulaire van Theo Janssen, als hij zondag het kunstgrasveld van Heracles bespreekt, na de 0-0 van zijn FC Twente in de derby.
Gelukkig. Eindelijk weer iemand die kunstgras bekritiseert. De acceptatie in het betaald voetbal verloopt wel heel gemakkelijk. Kunstgras neemt het Nederlandse voetbal over. Maar Janssen, niet zomaar iemand doch degene met de mooiste trap van de eredivisie, zegt: ‘Als de bal stuitert, krijgt hij te veel vaart en stuitert hij meteen drie meter door.’

Heeft u dat trouwens niet, dat die beelden van samenvattingen van wedstrijden op kunstgras zo kitsch ogen, zo steriel. Dat onnatuurlijke groen, die eeuwige egaliteit, die zogenaamde perfectie. Alle avontuur is weg. Charme is verboden. Voetbal is een bedrijfstak. Als je zegt dat je geniet van nat gras, van zo nu en dan een plas op het veld, van een kale plek in de doelmond, dan ben je een romanticus. En is het niet mooi om de ene keer te kunnen praten over dat geweldige veld, en dan weer over de kaalslag bij Real Madrid, veroorzaakt door paddestoelen naar het schijnt?

Bij Excelsior - Feyenoord zag je allemaal zwarte wolkjes onder de schoenen vandaan stuiven, alsof voetballers een weg aan het asfalteren waren. Ze hadden iets te veel rubber korrels uitgestrooid. Ja, kunstgras wordt beter. Maar het blijft namaak.
Inmiddels zijn stiekem al zeven clubs om: allereerst Heracles en Excelsior in de eredivisie. Excelsior moest na de promotie veldverwarming aanleggen óf overstappen. Dat laatste was goedkoper, op de langere termijn. Daar gaat het tegenwoordig om: of iets goedkoper is. Zwolle, Volendam, RBC, AGOVV en Almere City, uit de eerste divisie, zijn over het algemeen kleinere clubs, veelal uit de marge van het betaald voetbal. Hun flirt met rubber gaat aan menigeen voorbij. Misschien dat de discussie pas oplaait als Ajax of Feyenoord zou besluiten het natuurlijke gras vaarwel te zeggen.

Kunstgras stinkt, het doet pijn aan de gewrichten, het ziet er niet uit op tv, het is anders trappen. Natuurlijk: kunstgras is goed voor trainingen van amateurclubs, waar de belasting van het veld groot is, en het past bij clubs in Siberië of Afrika. Maar Nederland is een grasland. Wie geen goede grasmat kan aanleggen, moet wegblijven van het voetbal.

Afgelopen zaterdag was veld 3 van Onze Gezellen in Haarlem, waar de jongetjes van D4 hun eerste thuiswedstrijd speelden, zo ongelooflijk mooi. Om te zoenen bijna, om even doorheen te rollen. Zelfs Ajax, jarenlang belachelijk gemaakt om het snel oplopende aantal grasmatten in de Arena, heeft tegenwoordig een mooi veld. Kwestie van inspanning, van een beetje liefde ook.

‘Ik wil gras ruiken als ik voetbal’, zei Dirk Kuijt een paar jaar geleden. Hij vond het een schande, al dat kunstgras. Youri Mulder vond het wel lekker tikken, want lekker tikken is het zeker. Hij maakte zich wel een beetje zorgen om de demping. Op echt gras zie je een afdruk van de voet.
Ruim vijf jaar geleden stemde 90 procent van de voetballers tegen kunstgras, maar slechts af en toe verheft iemand zijn stem.

Schijtveld.

Willem Vissers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden