Stevie Wonder bepleit 'togetherness' in intiem gesprek met honderd man

Hij kan rustig een half uur te laat op zijn eigen persconferentie komen. Ze wachten toch wel. Wie is vergeten dat Stevie Wonder nog steeds gerekend mag worden tot de megasterren, hoeft dinsdagmiddag alleen maar te blikken naar de onverdekt opgestelde camera's, het bataljon journalisten uit Europa en Japan, de...

Van onze verslaggever

Henrico Prins

PARIJS

Na acht jaar windstilte heeft Stevie Wonder weer een volwassen plaat afgeleverd en dat zal iedereen weten. Volgende week wordt Conversation peace, met dertien songs waaraan aardig wat illustere collega's hebben meegewerkt, officieel uitgebracht. Het is een werkstuk dat de voormalige golden boy van het Motown-label veel hoofdbrekens zal hebben gekost. De naam van het album zoemde al jaren rond. Niemand wist wanneer het Stevland Morris - Wonders echte naam - zou behagen eindelijk iets tastbaars te vervaardigen van de honderden hele en halve liedjes die hij in zijn hoofd had zitten.

Writer's block? Welnee. Hij heeft zich de voorbije periode bezig gehouden met leven, verklaart hij in Parijs. Dat moet namelijk ook gebeuren, als je 'van God het talent hebt gekregen' voor het schrijven van een bovenmodaal liedje. Uit reizen en ontmoetingen peurde hij invloeden die hij benutte om zijn ideeën vorm te geven.

'Ik krijg mijn informatie dus niet alleen van het kijken naar CNN', zegt de blinde zanger die in zijn songs zo graag blijk geeft van zijn maatschappelijke betrokkenheid. In het dagelijks leven, bijvoorbeeld tijdens dit intieme gesprek met honderd man tegelijk, houdt hij zich evenwel op de vlakte. Vragen over netelige kwesties omzeilt hij handig. Hij kan ook zeggen dat hij 'te druk' is om serieus na te denken - te druk met het 'doorgeven van een boodschap' in zijn muziek.

Op Conversation peace staat een nummer dat van een nieuwe mix werd voorzien door de artiest die vroeger Prince heette en met wie Stevie Wonder zich verwant voelt. 'Ik stuurde hem een band van de song Cold chill, met de vraag of hij misschien een gitaarpartij wilde inspelen. Die tape kreeg ik binnen 48 uur terug. Had ie een geweldige remix gemaakt. Ik vroeg nog of ik wat terug kon doen, maar hij zei dat ik het maar moest zien als een cadeau, recht uit het hart.'

Meer bespiegelingen over zijn nieuwe plaat zitten er niet in. Een deel van de conferentie is gewijd aan het ontkrachten van roddels en geruchten. (Hij geeft geen bakken geld meer uit aan artsen, handopleggers en gebedsgenezers die hem van zijn blindheid zouden kunnen bevrijden. Hij heeft geen tientallen mensen in dienst om ze alleen maar te betalen - zijn hofhouding voert wel degelijk iets uit. En zo.) Bovendien is er nog plaats voor Wonders kijk op de wereld, waarbij hij de platte wijsheid niet schuwt. 'Jonge mensen hebben niet genoeg hoop', merkt hij op, volkomen out of the blue, om het te laten volgen door een warm pleidooi voor togetherness en unification. Daarbij ziet hij eruit alsof hij de gehele mensheid het liefst ter plekke zou samenvoegen en omarmen.

In de grote zaal van Cité de la Musique, het twee maanden geleden geopende muziekpaleis, geeft Stevie Wonder dinsdagavond een kernachtig concert. Hij blijkt een stipt man. Ook hier verschijnt hij precies een half uur te laat, met vijf muzikanten en drie achtergrondzangers in een band vol synthesizers. In de Verenigde Staten deed hij het eerder met een 32-koppig orkest. Wel even wat anders, maar het lijkt hem niet te deren.

Nu spelen ze vooral nummers van Conversation peace. Die klinken minder armoedig dan de rest van het werk dat Stevie Wonder sedert het eind van de jaren zeventig heeft opgenomen, met de hit I just called to say I love you (1984) als een van de dieptepunten. Dat liedje komt voorbij drijven in een uitvoering van massief plastic.

Haast bejaarde songs als Signed, sealed and delivered en Superstition hebben ook zo'n basis van kunststof. Maar hier wèrkt het tenminste, beter dan bij zijn nieuwere nummers. Dat constateert Stevie Wonder ook. Hij schuifelt haastig weg in zijn paars-glimmende pak en denkt niet aan een toegift.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.