Steun de jongere generatie in Oekraïne

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 12 maart.

Beeld afp

Brief van de dag: Ik vraag jullie steun, stem 'ja' voor Oekraïne

Ik ben Oekraïens, woon al ruim twintig jaar in Nederland en vind het belangrijk om nu mijn stem te laten horen.

6 april houdt Nederland een referendum. Dan mag de Nederlandse burger zich over het Associatieverdrag met mijn land uitspreken. De uitslag daarvan bepaalt of:

- Oekraïne verder in zijn eentje tegen de corruptie en tegen het post-Sovjetregime moet vechten;

- Oekraïne steun krijgt van Nederland en de internationale gemeenschap en niet alleen staat.

Ik praat over de gewone burgers. Zij zijn in 2013 in opstand gekomen tegen corruptie en een corrupt systeem dat werd gesteund door Rusland. Zij willen een betere toekomst. Het opbouwen van een democratie is niet makkelijk en dat ondervonden we de afgelopen twee jaar, ondanks het grote optimisme, aan den lijve.

Er wordt de laatste tijd in het kader van het referendum veel met modder gegooid naar Oekraïne en er worden veel onwaarheden verteld.

Om een voorbeeld te noemen: Oekraïne wordt afgeschilderd als een land met een fascistische regering. Dat is onjuist. In Oekraïne heben na de vlucht van Janoekovitsj in 2014 verkiezingen plaatsgevonden.

Deze zijn volgens de de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) democratisch verlopen, en zelfs Poetin moest dat erkennen.

In die verkiezingen heeft de Oekraïense bevolking zich sterk uitgesproken tegen ultrarechts. Toch blijven mensen maar vertellen dat er een fascistische regering in Kiev zit. Ik vind het zielig en vooral kwalijk om kiezers op deze manier tot een 'nee'-stem over te halen.

Iedereen is hier in Nederland vrij om zijn of haar mening te laten horen en ik hoop dat van dat recht gebruik wordt gemaakt. Maar laat je eerst goed informeren over de strekking van het verdrag.

Ik vraag jullie steun en solidariteit met de jongere generatie in mijn land, want daar gaat het uiteindelijk om. Er is al te veel voor betaald aan leed. Ten minste tienduizend doden en anderhalf miljoen vluchtelingen. Te veel verdriet.

Ik hoop dat alle mensen die begrijpen hoe belangrijk dit verdrag is voor Oekraïne hun stem laten horen tijdens het referendum.

Diana Chavdar, Baarn

ECB op dood spoor

Terecht wijst Xander van Uffelen erop dat de Europese Centrale Bank op dood spoor zit en de extreme lage rente de moeilijkheden bij de pensioenfondsen vergroot (Commentaar, 11 maart).

Toch kan de ECB met een eenvoudige en voor de hand liggende maatregel pensioenfondsen uit het slop halen: een afspraak tussen de ECB en pensioenfondsen, waarbij die fondsen beloven lopende uitkeringen niet te verlagen en de ECB de gelden bijpast om een aanvaardbare dekkingsgraad voor die fondsen te bereiken.

Zo'n afspraak is onconventioneel, maar dat zijn de nieuwe ECB-maatregelen ook. Die zijn tot nu toe niet alleen op investeringsbanken gericht geweest, de financiële instellingen waarmee in 2007 de financiële crisis begon, maar ook op algemene banken en verzekeringsmaatschappijen, terwijl pensioenfondsen ook financi-ele instellingen zijn. Verder voorkomen deze afspraken vraaguitval en daarmee vermindering van de economische groei.

Daarnaast is het bewerkstelligen van dergelijke afspraken tussen Nederlandse pensioenfondsen en de ECB een taak waarmee de directeur van De Nederlandsche Bank de hoogte van zijn salaris kan rechtvaardigen en de Nederlandse minister van Financiën een hoog percentage PvdA-stemmen bij verkiezingen kan bewerkstelligen.

Wout Ultee, Amsterdam

Dokter Draghi

Wij hebben de Zuid-Europeaan dokter Draghi de sleutel van de medicijnenkast gegeven. Zijn recept voor het aan krediet verslaafde Zuid-Europa is: nog meer krediet én gratis. Dokter Draghi maakt de patiënt Zuid-Europa zo niet beter. Wel maakt hij Noord-Europa steeds zieker door ons verdienmodel van sparen, beleggen (o.a. pensioenen) en hard en efficiënt werken te ondermijnen

Erwin Boon, Nijmegen

De vrije wil

Dennett, Swaab en Lamme discussiëren in Nederland over de vrije wil (V, 10 maart), dat is prachtig, maar deze drie heren gaan dit probleem niet voor ons oplossen.

Het ontbreekt in het werk van deze drie denkers niet alleen aan een adequate en complexe theorie over het bewustzijn, maar ze hebben ook niet echt verstand van onbewuste en voorbewuste psychische processen. Swaab is biologisch reductionist en kent en herkent geen psychische processen, voor hem zijn de hersenen alles verklarend.

Lamme wil de psychologie het liefst opheffen en denkt met de scanner menselijk gedrag voldoende te kunnen voorspellen. Hij is daardoor echt geobsedeerd. Daniel Dennett, de filosoof in het gezelschap, laat in zijn werk de oren veel te veel naar de neurowetenschap hangen en bij hem krijgt de filosofie geen kans om een brede, eigenstandige theoretische bijdrage aan het bewustzijn en meer te leveren.

Zolang de heren zich niet laten helpen door klinisch psychologen die door de aard van hun werk met patiënten voortdurende worden geconfronteerd met voorbewuste en onbewuste psychische processen, komen ze geen steek verder. Maar de discussie is aardig en ze houden elkaar van de straat, zullen we maar zeggen.

Prof. dr. Jan Derksen, klinisch psycholoog, Nijmegen

Vrouwendag in Moskou

Aaf Brandt Corstius signaleert in haar column van 9 maart de plotseling toegenomen belangstelling voor Vrouwendag. Dat klopt. Eind jaren zeventig ging ik met een collega voor werk naar Moskou. Van Vrouwendag hadden wij nog nooit gehoord. Maar in de Sovjet-Unie was het een landelijke vrije dag.

Onze gastheer nodigde ons uit voor een copieuze lunch. Toen alles op was, kondigde hij aan nu naar huis te moeten om Vrouwendag te gaan vieren. Volgens traditie deden ze dat met een uitgebreide maaltijd, die 's middags begon en tot in de avonduren voortging. 'En wie heeft dat eten dan allemaal klaargemaakt', vroegen wij. Hij keek ons stomverbaasd aan. 'Mijn vrouw en de dochters, natuurlijk.'

Anne Coos Vuurmans, Amsterdam

Vrouwendag en diversiteit

Voor velen is de diversiteit in bestuurskamers synoniem met de man-vrouwverhouding. Echter, mijns inziens, is diversiteit een veel breder begrip. De gedachte is dat men betere besluitvorming krijgt door in topbesturen (zowel in het bedrijfsleven als de universiteit) meer mensen met een andere achtergrond (geslacht en afkomst) te plaatsen, die problemen op een andere manier zouden kunnen oplossen en met een andere blik naar de wereld kijken (omdat zij andere levenservaringen hebben dan de gemiddelde blanke man).

Natuurlijk is het een grote verdienste dat bedrijven en universiteiten zien dat er iets moet veranderen. Echter, als ik vanuit mijn eigen ervaring spreek, zie ik dat de selectiecriteria niet zozeer verschuiven naar een breder profiel, maar dat voor hetzelfde profiel iemand met een ander geslacht of kleur wordt gezocht. Als je echt diversiteit zou willen, moet je ook mensen durven selecteren die niet voldoen aan het huidige 'haantje- de-voorste-profiel'.

Met het oude profiel verandert de verhouding tussen de geslachten en afkomst, maar niets aan de diversiteit. Pas als we andere kwaliteiten (die niet noodzakelijkerwijs alleen bij vrouwen te vinden zijn!) gaan waarderen, zullen we echte diversiteit krijgen.

Sylvia Brugman, bioloog, Wageningen Universiteit

De Amsterdam-Zuid-elite

Woningbouwvereniging Samenwerking is in werkelijkheid een samenzwering van een Amsterdam-Zuid-elite tegen de rest van Nederland: 'ze' loodsen elkaar het strengbeveiligde paradijs binnen en mogen daar voor een schijntje riant wonen.

Dit is het beeld dat kranten schetsen naar aanleiding van een discussie onder de bewoners over het openbreken van de statuten om enkele woningen aan vluchtelingen toe te wijzen. Schande! (O&D, 7 maart) Sinds kort woont mijn geliefde in een Samenwerking-woning en kan ik van dichtbij de mores bestuderen. Ik vind die een verademing. Zelf woon ik in een sociale huurwoning waarvan de particuliere eigenaar nog het liefst gisteren een knokploeg op ons bewoners had afgestuurd omdat we hem hinderen bij het doorverkopen van deze goudmijntjes.

Mijn buurman bewoont een pand van een landelijke woningbouwvereniging die zozeer verstrikt is geraakt in beleggingsdrama's dat alleen een hogere huur erger kan voorkomen. Zo bezien is Samenwerking een klein, antikapitalistisch bolwerk waar het belang van de bewoner voorop staat. Blijkbaar is het mogelijk om voor niet al te veel geld prettig te wonen - vooropgesteld dat de directie niet bovenal de eigen portemonnee voor ogen heeft. En trouwens, sinds wanneer is het verdacht om te discussiëren over een onderwerp waar heel Europa zich druk over maakt?

Jacqueline Oskamp, Amsterdam

Koenders vergeet iets

Met scepsis lees ik het artikel waarin minister Koenders oud-minister Bot kapittelt in verband met diens lobbypraktijken voor het bedrijfsleven (Ten eerste, 7 maart). Los van het feit dat wij gelukkig moeten zijn met elke order die een oud-politicus in het buitenland loswrikt voor een Nederlands bedrijf, is het een gotspe dat Bert Koenders hierop durft reageren.

Hij vergat voor het gemak, dat hij in 2007 zijn partijgenoten van het Bureau BKB, als verantwoordelijk minister, een kleine miljoen euro toespeelde voor 'het akkoord van Schokland' dat was bedoeld voor het behalen van de internationale Millennium Ontwikkelingsdoelen. Dat project besteedde hij niet aan volgens de Europese richtlijnen. (Commentaar 7 augustus 2007) In politiek Nederland is het begrip 'de pot en de ketel' aan de orde van de dag.

W.J. van den Bichelaer, Bichelaer Consult, Lunteren

Jan Wolkers signeert

Onno Blom verhaalt prachtig van Jan Wolkers (80) als Boekenweekgeschenkauteur (V, 9 maart). Nog een anekdote waaruit blijkt wat een geweldig mens hij was. Jan Wolkers werd ooit de nieuwe Rembrandt genoemd. Wij, de CPNB, wilden hem eren door de persconferentie over de Boekenweek te houden met De Staalmeesters als achtergrond. Een soort Obama met De Nachtwacht avant la lettre.

Het Rijksmuseum onderkende het bijzondere van deze gelegenheid en was bereid een ochtend de zaal voor bezoekers gesloten te houden. Ook bij de pers waren veel fans van Jan, die daarop geheel voorbereid met het bekende stempeltje van de haan naar Amsterdam was gekomen.

Omdat Wolkers' reumatische handen signeren niet meer toelieten, werd er een stempel gemaakt van zijn tekening van een haan. Die zette hij in bloedrode inkt op elke titelpagina. Elk recensie-exemplaar werd desgevraagd daarvan voorzien.

Bij het verlaten van het Rijks voerde Jan een hartelijk gesprek met de jongeman die hem vriendelijk in zijn jas hielp, een man met wortels in de Maghreb.

'Henk, ook deze man moet het geschenk hebben. Zal ik het voor je stempelen? Karina, waar is mijn stempel.' Het bleek te ver opgeborgen.

En zo is er in Nederland één man die in het bezit is van een met een bibberige, reumatische hand gesigneerd exemplaar van het Boekenweekgeschenk Zomerhitte. De man van de garderobe van het Rijksmuseum.

Henk Kraima, oud-directeur Stichting CPNB, Amsterdam

Sterke Vonk

Hierbij mijn complimenten voor het maken van Vonk van 5 maart. De gezamenlijke noemer (de grote voorjaarsschoonmaak) is een mooi middel voor dit achtergrond- en opiniekatern. Je leest het van a tot z en door het thema als paraplu zit er minder overschakeling/onderbreking tussen de artikelen

Arnaud Kiers, Koudum

Weg dat grijze haar

Het gen dat verantwoordelijk is voor grijs haar is nu vermoedelijk bekend. Meteen meldde de krant dat er nu dus iets gedaan kan worden aan grijs haar (V, 8 maart). Grijs haar is een probleem dat opgelost moet worden. Want zeg nou zelf, wie wil er grijs haar hebben?

Met grijs haar behoor je tot de categorie 'ouderen'. En dáár wil niemand bij leven toe behoren. Tv-reclame is de maat der dingen.

In reclames zie je ouderen vooral als mensen met gebreken die niet zo veel meer kunnen maar daarvoor verzekerd zijn en die dan korting krijgen voor hun gehoorapparaat of de traplift. Maar als straks dit grijzehaardefect bij de foetus al gerepareerd kan worden hoe moeten de reclamemakers dán de oudere herkenbaar neerzetten?

Vroeger gold grijs en oud als wijs en bezonnen. Daar had je iets aan. Maar nu? Je telt alleen maar mee als je economisch nuttig bent. Wijs en bezonnen is te filosofisch; daar doen we niet meer aan. Het grijze haar is een simpele manier om in te schatten of iemand nog wat te betekenen heeft, in economische zin.

Vanuit dit standpunt gezien is het dus erg onverstandig om grijze haren te 'repareren'.

Hoe moeten we dán de nutteloze oudere herkennen?

Mark Vermeer, Garnerd

Niet welkom

Het verhaal van Jannet van der Hoek (Brief van de dag, O&D, 9 maart) vind ik hartverscheurend. Mijn zwager, -zoon van Marokkaanse ouders, had ooit dezelfde ervaringen. Hij en zijn vrouw waren dat op een gegeven moment zo zat dat zij hun leven verplaatst hebben naar Marokko.

Nog niet zo heel lang geleden werden bij station Bloemendaal de vrouwelijke passagiers met een kennelijk kleurtje opgevangen door politie en vreemdelingendienst, in de stellige verwachting dat het hier ging om illegale werksters.

Daar werd toen op een gegeven moment een stokje voor gestoken, maar het zal je maar overkomen. De hele politiek maakt zich - terecht -druk om vluchtelingen en de huisvesting van statushouders. Maar laten ze zich vooral ook gaan bezighouden met een groeiende groep Nederlanders die zich in eigen land niet welkom weet.

Henk Schell, Bennebroek

Shishalounge

'In het kader van de openbare orde' heeft de burgemeester de shisha-lounge Fayrouz laten dichttimmeren met 'kale spaanplaat' lees ik in het artikel in de krant van 10 maart.

Op een foto bij het artikel zie ik gelukkig dat bij het timmeren geen inferieure 'kale spaanplaat' wordt verwerkt maar underlaymentplaten van een hoogwaardige klasse, die geschikt zijn voor onbeschermde buitentoepassingen.

Ik zie zelfs dat de platen met een messing en groefverbinding zijn uitgerust voor een stevig onderling verband.

De burgemeester kan 'in het kader van de openbare orde' wat dit betreft dus gelukkig gerust zijn en ik als verontruste krantenlezer ook.

Berend Fraenkel, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden