Column

Stervoetballers uit België? Waar dan?

Aan het WK in Italië in 1990 bewaar ik goede herinneringen. Zo bood de Belgische bondscoach Guy Thys Telegraaf-verslaggever Valentijn Driessen en mij op een dag een glas bier aan.

Fans zien de Rode Duivels van de Italianen verliezen.Beeld afp

De lunch in het hotel van de Belgen in Verona was net afgelopen. Thys zat onder een parasol een sigaartje te roken, met tv-commentator Rik de Saedeleer aan zijn zijde. Het was gezellig.

België was het WK van start gegaan met overwinningen op Zuid-Korea en Uruguay. Intussen werd het basiskamp van Oranje op Sicilië verbouwd tot een slangenkuil waarin de sfeer om te snijden was. Het was mijn eerste toernooi als verslaggever, ik was blij dat ik een ploeg mocht volgen die onbekommerd genoot van het WK en midden op de dag de tap opengooide.

België bracht een sterk elftal op de been, maar van arrogantie was geen spoor te ontdekken. Topvoetballers als Van Der Elst, Ceulemans, Scifo, Gerets en Degryse stonden ons vriendelijk te woord, en Thys trouwens ook, maar die was niet altijd even makkelijk te verstaan.

Vanwege het grote aantal Nederlandse spelers en trainers kwamen we in de jaren negentig vaak in België, voor interviews of wedstrijden. De Belgische voetbalwereld was overzichtelijk en niet opgefokt.

Het verschil met Nederland was groot. Hier begonnen steeds meer mensen zich aan te stellen. In België konden na de wedstrijd spelers worden geïnterviewd terwijl ze onder de douche stonden en maakte een vriendelijke mevrouw in de perskamer broodjes met beenham klaar.

Dus vroeg ik mezelf maandag af waarom ik vrolijk werd van het doelpunt van Pellè en het niet bepaald vervelend vond dat België met 2-0 verloor van Italië. Dat zou me vroeger nooit zijn overkomen. Ik had de indruk dat ik niet de enige Nederlander was die gniffelde.

België is een voetballand geworden zoals veel andere, een hoge boom die wind vangt. Dat is jammer. In een reportage in Voetbal International legt Martijn Krabbendam deze week uit hoe dat komt. Het zou kinnesinne kunnen zijn, omdat zij wel in Frankrijk zijn, en wij niet, maar dat is geen afdoende verklaring.

Na de kop weten we eigenlijk al genoeg: 'Hoe België steeds meer op Nederland begint te lijken.' Rood is het nieuwe oranje. België is een modern voetballand geworden. De coach, Marc Wilmots, ligt onder vuur. De tactiek deugt niet en de opstelling evenmin. Er is gesteggel over geld.

Ik zou eraan willen toevoegen dat de opgehemelde vedetten ver onder hun niveau presteren, al valt niet uit te sluiten dat ze schromelijk worden overschat. Ik zie nooit ergens een Belgische voetballer een beker omhooghouden.

Het spel tegen Italië was waardeloos en, erger nog, oersaai. De spelers hebben zich aangepast aan het modebeeld (malle kapsels, tatoeages) en tonen egoïstische trekjes, als de overbetaalde topmannen van hun eigen bv. Dat wordt nog lastig voor ze, vandaag tegen Ierland.

De pers kan niet meer in- en uitlopen, laat staan dat de bondscoach op pils trakteert. Oud-speler Degryse legt in VI uit dat dat allemaal niet meer gaat, met spelers als Hazard, De Bruyne, Carrasco en Courtois. Zij zijn bij hun clubs een 'bepaalde afstand' gewend.

Dus dan vraag je er ook om dat Bert Maalderink namens de Nederlandse televisie op de stoep staat om de brutale Hollander uit te hangen en rare vragen te stellen over godbetert Oranje.

Europa bewondert en benijdt de Rode Duivels, de voetbalkunstenaars uit het Uruguay van dit continent, schrijft Jan Mulder in zijn onlangs verschenen ode Duivelskunstenaar. Het arsenaal stervoetballers is volgens hem onevenredig groot.

Stervoetballers? Waar dan?

Zesentwintig jaar geleden werd België in Bologna in de tweede ronde uitgeschakeld door Engeland. Het was een onverdiende nederlaag, een zware slag voor een stel bescheiden stervoetballers.

Ik had met de Belgen te doen; toen nog wel.

Paul Onkenhout is redacteur van de Volkskrant.

Reageren?

p.onkenhout@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden