Sterrenpad met 100 procent zeezicht langs de Franse Rivièra

De Franse Rivièra lijkt onbereikbaar voor gewone vakantiegangers. Behalve als je de achterdeur weet te vinden.

null Beeld Noël van Bemmel
Beeld Noël van Bemmel

Het lijkt een pissteeg, waar je liever snel langs loopt. Maar het is een toegangspoort tot een andere dimensie. Gewoon neus dicht en afslaan, een roestig trappetje af, langs schuttingen en blinde muren, en voilà: le Sentier du Bord de Mer. Het slingerende rotspad langs de Franse Rivièra, langs de achterdeuren van de rijksten der aarde. Die keerden zich knorrig af van de zee, toen de Franse regering in 1976 besloot dat hun privétuin niet meer tot de branding mag reiken. Sindsdien zijn de rotsen, toch eigenlijk de eerste rang, weer bereikbaar voor iedereen.

De rotspaden met namen als Sentier Littoral, Sentier du Bord de Mer en Sentier des Douaniers voeren je langs een andere kant van de Rivièra. Op het eerste gezicht een plek waar je niet kunt parkeren, waar Russische oligarchen het mooiste uitzicht hebben ingepikt en waar een glas kraanwater 24 euro kan kosten. Maar loop langs de achterkant van hun tuinen en je kunt de azuurblauwe zee bijna aanraken. Soms volg je een breed pad van natuursteen, met bankjes en prullenbakken, soms loop je door de bosjes en moet je uitkijken voor hondenpoep. Wat ontbreekt: terrasjes, draaimolens, mensenmassa.

Hier en daar heeft een villa-eigenaar ooit een trap laten uithakken naar een kiezelstrandje, of een stalen zwemtrap gemonteerd op een uitstekende rots. Mooie plekken om je te installeren met een koeltas en een roman van Somerset Maugham, die verderop woonde. Als je dat buiten augustus en buiten het weekeinde doet, heb je waarschijnlijk een hele dag het rijk alleen.

Wie om zes uur 's ochtends langs de oude haven van Nice loopt, passeert nachtbrakers die staan te roken voor een buurtcafé, de groenteboer die zijn fruit uitstalt, en oude dames in joggingpak die hun schoothondjes uitlaten. Halverwege Villefranche sur Mer geniet een blonde jongeman van de ochtendzon in de deuropening van een oude bunker. 'Het is hier prachtig!', zegt de 28-jarige Adam Steuer. De casinomedewerker uit Freiburg ontdekte in het voorjaar deze Duitse bunker en besloot er een zomer te blijven.

Wijzend op zee: 'Ik heb gisteren nog vier vissen gevangen en die geroosterd boven een kampvuur. Het leven is hier goed.' Adam krijgt af en toe een tuinklusje van een buurtbewoner en de politie waarschuwde hem slechts voor brandgevaar. Eerst was hij nog bang dat iemand zijn slaapzak, gitaar of hengel zou stelen, maar hier lopen volgens Adam alleen maar aardige mensen.

Adam deelt zijn uitzicht met Elton John die boven hem woont. Iedere ochtend zwaait hij naar Villa Leopolda aan de overkant, het duurste huis van Europa. Ooit gebouwd voor de maîtresse van koning Leopold II, onlangs verkocht voor een half miljard euro aan een Russische metaalmagnaat. Gesprek van de dag rond de baai: de Rus wil weer van de aankoop af, maar de weduwe in de villa geeft de 42 miljoen euro aanbetaling niet terug!

Even googlen voor vertrek en je kunt niet meer onbevangen rond Cap Ferrat lopen. Want daar is Villa Nellcôte waar de Rolling Stones in 1971 hun album Exile on Mainstreet opnamen. En daar woont miljardair Yuri Shefler die na de val van de Sovjet-Unie aan de haal ging met Stolichnaya Vodka; en dat ultramoderne bouwsel verderop, dat moet de zomerwoning van architect Norman Foster zijn. Helemaal op de punt staat de roze Villa Fiorentina, ooit neergezet door gravin de Beauchamp en later feestlocatie van de scandaleuze Lady Kenmare. Als weduwe van drie rijke industriëlen werd ze Lady Killmore genoemd.

Maar die geschiedenis is niet de reden dat je hier loopt. Je ziet er ook weinig van: hier een sierlijk beschilderde dakrand van een belle-époquevilla of een Grieks standbeeld dat net boven een heg uitsteekt. Nee, je komt hier om de andere kant op te kijken: naar de azuurblauwe zee die nog warm is in oktober, voor de bougainvillea en oleander die groeien langs het pad of - wat verder weg - voor het uitzicht op de Maritieme Alpen die de Rivièra afschermen tegen de koude wind uit het noorden.

Dezelfde dingen, kortom, die de jetset al meer dan honderd jaar naar de Côte d'Azur lokken. En die ook bereikbaar zijn voor de easyjetset. Wie toch zomerpaleizen van binnen wil zien, kan aankloppen bij Villa Ephrussi de Rothschild, Villa Grecque Kérylos en de kunstzinnige Villa Santo Sospir die museum zijn geworden. Of loop een stukje omhoog naar het Grand-Hôtel du Cap-Ferrat om een salade niçoise te bestellen aan het befaamde zwembad met oneindig uitzicht. Kost 29 euro, maar dan voel je je wel even Cary Grant of Grace Kelly in de filmklassieker To Catch a Thief.

Die film uit 1955 stuwde het glamourimago van de Côte nog verder op en werd deels opgenomen rond het bergdorp Eze. Maar na een dag lopen, hik je toch op tegen die steile klim over het Nietzsche-pad waar de filosoof graag piekerde. Op goed geluk steek je een duim omhoog en zowaar: een 2CV stopt met piepende remmen. Het is de 23-jarige Christophe Juilla in zijn eend uit 1964. 'Lopen naar Eze, ben je gek! Stap in!' Christophe bewaakt in Monaco de sportwagen van een Russische miljardair. 'Die auto is 1,2 miljoen euro waard en de verzekering eist dat ik daar naast blijf staan.' Maar deze Rus is wel aardig, verzekert hij. 'Ik klaag niet.'

Het uitzicht vanaf Eze, een middeleeuwse dorp op een hoge rots, trekt toeristen uit de hele wereld. Vanaf de botanische tuin (toegang 6 euro) op het hoogste punt, kun je Saint-Tropez zien liggen, Corsica en de hondekopklif boven Monaco. Tip: koop lekkere dingen in de Petit Casino in het dorp en leun achterover op het nieuwe loungeplatform in de tuin met klaterend watervalletje. Het uitzicht is gelijk aan dat van de chique hotels Chèvre d'Or of Chateau Eze verderop waar je voor 6 euro nog geen espresso kunt krijgen. Nog slimmer: koop een combikaartje voor Villa Ephrussi en deze tuin in de hemel.

Op het pad tussen Nice en Monaco kom je Zwitsers tegen, Russen, Engelsen, maar vooral Fransen. 'Mijn vrouw en ik ronden geregeld een Kaap ', zegt een bewoner die zijn favoriete routes aanwijst: Cap d'Antibes, Cap Ferrat, Cap d'Ail. Een 71-jarige baas met zwemvliezen onder zijn arm: 'Ook voor ons is het leven hier duur. Maar zwemmen en wandelen zijn gratis.' Het pad voert langs verlaten kiezelstrandjes, homostrandjes, naaktstrandjes en wordt uiteindelijk steeds chiquer en breder.

Monaco in zicht: daar zijn de eerste flats, en daar dobbert het motorjacht Laurel dat net zijn watergarage opendoet om een speedboot te lanceren. En daar ligt het zeiljacht DSK dat vorig jaar de Rolex Cup won. Snel naar boven, via de eindeloze trap langs het kerkhof en met een lift naar de Jardin Exotique van prinses Grace. Van hieruit heb je het mooiste uitzicht over de haven en de kustlijn.

Na twee dagen lopen, stappen we in een helikopter naar Nice Airport - even duur als een taxi. Vluchttijd: 7 minuten.

HOE & WAT
- Transavia vliegt dertien keer per week naar Nice vanaf 105 euro. KLM vertrekt vier keer per dag vanaf 109 euro.

- Slaap in Nice bij de Vieux Port. Reserveer in Eze een kamer in de waanzinnig mooie B&B Domaine Pins Paul (domainepinspaul.fr). Als die vol is: Eze Vista (eze-vista.com). Terug naar Nice kan per helikopter (110 euro, heliairmonaco.com), per boot (29 euro, di, do, za, +44492004230), per TER-trein (4,80 euro, sncf.com), of per bus (1 euro, lijn 100, lignesdazur.com).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden