Sterren uit Finland

Na school wilde ik niet meteen studeren, maar eerst een beetje oriënteren en reizen. Ik hoorde van een kunstopleiding op de Finse eilandengroep Aland, tussen Zweden en Finland....

Heleen Beaart

De jongen die de tatoeage heeft gezet, komt uit Zweden en volgde de cursus ook. Hij werkte af en toe in een tatoeagestudio en hij had zijn spullen bij zich. Ik was 19 en had het niet eerder serieus overwogen. Het was een vrij impulsieve keuze. Ik heb een paar dagen nagedacht over wat ik wilde en heb het daarna met een zwarte stift getekend om te kijken hoe het zou zijn.

Ik heb altijd iets gehad met van die sterretjes, met een pentagram, een vijfpuntige ster. Vroeger tekende ik ze overal op. Ik vind het een mooi teken, het is mijn symbool. Ik ben aanhanger van een natuurreligie waarin dat symbool vaak gebruikt wordt, maar dat is meer toevallig. In die natuurreligie kan de ster een symbool zijn van de vijf elementen. Dat je naast water, aarde, vuur en lucht als vijfde element geest hebt. Ja, het interesseert me, maar ik doe er niet echt actief iets aan.

Waarom het zeven sterren zijn? Het is een soort geluksgetal. Als ik iets doe, wil ik het zeven keer doen, want dan is het goed. Maar zeven kwam ook mooi uit; anders had ik er wel zes of acht genomen. Ze zijn niet even groot, omdat ik het niet zo mooi vind als alles gelijk is. En ze zijn niet perfect, maar dat vind ik ook wel weer leuk, omdat het dan wat persoonlijker is.

Als hij met een sterretje begon, deed het wel pijn, maar naarmate hij verder was, werd het gevoelloos. Nee, ik heb niet hoeven te betalen. Het was grappig. We zaten achteraf in een soort keukentje van het atelier, met mijn ene voet op tafel en de andere hield hij vast om te tatoeëren; het zag er niet heel professioneel uit.

Spijt? Nee. Misschien een heel klein beetje van de plek. Je ziet hem nooit, want ik draag bijna geen open schoenen, en als ik ze draag, heb ik een lange broek aan. Ik denk wel over een tweede. Hangt er vanaf of ik een keer veel geld over heb. Dan zou ik hetzelfde willen, maar in spiegelbeeld en alleen de buitenste lijnen, dus dat ze wit zijn. Als een soort evenwicht of tegenwicht.

Het was helemaal aan het einde van het jaar, daarna ging iedereen naar huis. Ik vind het leuk dat ik toch een herinnering heb aan mensen die ik waarschijnlijk nooit meer zie. Die jongen ook niet, dat is iemand die altijd overal heengaat en druk bezig is en zo. Hij was iemand met wie ik meer omging dan met anderen, maar er waren er ook met wie ik nog meer bevriend was. Hij was van plan door te gaan met tatoeëren, maar ik zou niet weten hoe het nu met hem gaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden