Sterk Verheul

Ooit was Leo Verheul een rijk en succesvol sportverslaggever, maar na veel zakelijke mislukkingen, drank, drugs en vrouwen belandde hij bij de Voedselbank. Hoe kon het zover komen?

Of het interview bij hem thuis kan. Leo Verheul (60) stemt toe, maar begint dan te twijfelen. 'Een momentje', zegt hij en legt zijn telefoon neer. Er volgt een discussie in het Spaans. Het klinkt verhit, maar ja, het is Spaans.


Hij pakt zijn mobiel weer op. 'Het kan toch niet bij mij thuis. Er is hier morgen een kinderfeestje, zegt mijn toekomstige ex-vrouw.'


De 'toekomstige ex-vrouw' dus. Oftewel: één in de lange reeks mislukkingen die Verheul optekende in zijn autobiografische roman De Kunst van het mislukken. Hoewel ze officieus al drie jaar uit elkaar zijn en hij een nieuwe liefde heeft, wonen ze nog samen. Hij in de slaapkamer, zij in de woonkamer. Als ze toevallig tegelijkertijd in de keuken zijn, loopt het al snel uit op geschreeuw. Er is geen geld om ieder een eigen huis te huren.


Ooit was Verheul een rijk en succesvol sportverslaggever. Begin jaren negentig werden Hugo Borst en hij - een onafscheidelijk Rotterdams duo dat ook weleens rollend over straat gaat - door Panorama weggekocht bij Voetbal International voor een salaris van 1,5 ton gulden per jaar. Hij was een van de weinige Nederlandse journalisten die Diego Maradona soms mocht spreken en stond aan de basis van Sport aan tafel, het eerste praatprogramma op tv in het genre bier-tieten-en-voetbal. Veel zakelijke mislukkingen, drank, drugs en jonge vrouwen later belandde hij in 2009 bij de Voedselbank.


Als journalist ging het hem nooit om het voetbalspel. Toen hij in 1988 bij de EK-finale USSR - Nederland zat, dacht hij: wat doe ik hier? Het gaat hem om die rare voetbalwereld, het opgeblazen gedoe. De kunst van het mislukken is geen voetbalboek, verzekert hij, zojuist op een tandem gearriveerd bij een Rotterdams stadscafé. De band van zijn normale fiets is lek - alweer een tijdje.


'Er staan veel verhalen in over mensen uit de voetbalwereld, maar het is ook een boek voor vrouwen. Tenminste, als ik vrouw zou zijn, zou ik er wat van opsteken.'

Wat kan ik ervan leren?

'Het zijn overmoedige avonturen die faliekant mislukken door mannelijke onnozelheid. Slecht voorbereid zijn en dan denken: dat doe ik wel even. Ik denk dat het boek vrouwen meer inzicht kan geven in wat er in hun man omgaat.'

Kan een mislukkeling een boek schrijven?

'Kennelijk. Ik kan wel schrijven, hopelijk is dat duidelijk geworden. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het een succes wordt. Als je een boek schrijft met deze titel is het zelfs pijnlijk als het een bestseller wordt. Eigenlijk sta je dan glad voor lul.'

Hoe schrijft een mislukkeling een boek?

'Ik stond elke dag rond vier uur in de nacht op. Om die tijd is het tenminste stil, op straat en in huis. Met een kopje koffie liep ik naar mijn mooie houten bureau - dat heb ik nog wel - in de werkkamer. Ik deed de deur op slot, want niemand mocht me storen. Vervolgens werkte ik tot tien of elf uur door. Zo had ik toch een voldaan gevoel en nog een hele dag voor me.'

Dat klinkt gedisciplineerd.

'Dat kan ik ook wel zijn, maar ik had nooit gedacht dat ik ertoe in staat was een echt boek te schrijven, met een kop en een staart. Ik ben een verteller, geen schrijver. Als ik aan mijn vrienden vertelde wat ik had meegemaakt, riepen ze altijd: 'Wat heb jij toch een fantasie.' Ze dachten dat ik het verzon. Ik zei tegen Hugo dat ik het jammer vond dat ik het niet echt had verzonnen. Dan pas zou ik een echte schrijver zijn. Schrijf het toch maar op, adviseerde hij. 'Het is jouw kunst om in dit soort situaties verzeild te raken, daar mag je ook trots op zijn.''


Sommige waargebeurde anekdotes heeft hij maar niet opgenomen, om het boek geloofwaardig te houden. Bijvoorbeeld die keer dat oud-trainer Frits Korbach tijdens een voetbaltoernooi zo hard in zijn kruis greep dat hij nog wekenlang vreesde dat hij zijn geslacht zou verliezen.


'Na de wedstrijd stonden Hugo en ik onder de douche en zei hij: 'Wat heb jij nou tussen je benen hangen? Hij wordt helemaal... - Hoi, voor mij een cappuccino graag. Met een zoetje.'


Andere verhalen haalden het boek wel. Die keer dat hij een uitvaart moest regelen voor zijn oude buurvrouw op verzoek van haar doorgedraaide zoon. Die stond erop dat zijn moeder in een rode huurauto van Bo-rent begraven zou worden - dat verzoek had hij na haar dood van haar doorgekregen.


Of toen hij halverwege de jaren tachtig vastbesloten was de Rupert Murdoch van de Costa del Sol te worden, door een bejaardenkrant uit te geven. Op de eerste editie plaatste hij een grote foto van Sjef van Oekel - niet echt het idool van de stijve Benidormgangers. Hij kwam niet van zijn gedrukte kranten af en het korte avontuur werd een financiële strop.

Hoe raak jij in dit soort situaties verzeild?

'Ik probeer - ook weer niet te krampachtig - dingen te laten gebeuren zoals ze gebeuren. Op het moment zelf is het vaak niet leuk, maar mijn geluk zit in het nagenieten. Later zie ik er de humor van in.'

Heb je nooit ambities gehad?

'Nee. Op een gegeven moment heb ik wel besloten nooit meer een saai leven te hebben. Als ik aan mijn jeugd denk, denk ik aan verveling. Na een ongeluk met de fiets kon ik een jaar niet lopen. In de kleuterklas werd ik op een stoeltje gezet, terwijl de andere kinderen konden spelen. Na de mulo ging ik op een verzekeringskantoor werken, omdat mijn vader dat graag wilde. Daar zat ik tussen de ouderen zakjes te plakken aan een bureau. Ik besloot terug te gaan naar school en ben losgegaan. Toen kreeg ik een leuk leven.'

Je hebt nooit het doel gehad een goede journalist te worden en toch verdiende je bij Panorama 150 duizend gulden per jaar.

'Het kon destijds niet op bij die mediaconcerns. Voor een hoofdredacteur die niet functioneerde, verzonnen ze gewoon een nieuw blad. Die tijdschriften werden geblinddoekt uitgegeven.


'Hugo en ik waren wel goed, hoor. Ik had het geluk dat ik Spaans sprak omdat ik met mijn vrouw in Spanje woonde. Daar hadden ploegen als Real Madrid en Barcelona wel respect voor: wat gek, die Nederlander spreekt onze taal.'

Als een van de weinige Nederlandse journalisten kreeg je een interview met Diego Maradona.

'Tijdens een redactievergadering bij Voetbal International zette ik te hoog in: ik blufte tegenover Kees Jansma dat ik wel een interview met Maradona zou regelen. Daarna realiseerde ik me pas hoe moeilijk het zou worden. Hij vroeg veel geld of je moest uit de sloppenwijken komen zoals hij. Niet gaan zou sociale zelfmoord op de redactie zijn, dus ik besloot het toch te proberen.


'Het resulteerde in een dagenlange vernedering. Elke dag smeekte ik hem bij het trainingscomplex of hij niet een minuutje voor me had. 'Rot op strontvlieg', zei hij dan. 'Als ik je nog een keer zie, laat ik je van het terrein verwijderen.' Ondertussen bewerkte ik zijn omgeving: de privétrainer, de masseur. Diego werd alleen maar kwader omdat iedereen bij hem liep te zeuren. 'Je krijgt 5 minuten, alleen om van je gezeik af te zijn', zei hij op de zesde dag. Het werd een half uur, omdat hij zo hard moest lachen om het Spaans dat ik van een boer in Andalusië heb geleerd.'

Schaamteloosheid, is dat jouw kwaliteit?

'Ja. Ik moest echt door het stof en zijn kont kussen, maar hadhet interview.'


Zijn boek was er bijna niet geweest. Toen de uitgever zei dat hij wat moest veranderen aan zijn oorspronkelijke opzet, wilde hij uit koppigheid het project helemaal afblazen. Zijn nieuwe vriendin overtuigde hem ervan toch door te schrijven. 'Toen ik haar in oktober ontmoette, was ik 20 kilo zwaarder. Ik dronk, snoof en was opvliegend door de situatie thuis. Zij heeft mij beetje bij beetje geleerd hoe ik beter kan leven. Half december ben ik gestopt met drinken. Dat kostte me geen enkele moeite.'


Terwijl zijn eerdere vrouwen altijd tientallen jaren jonger waren, heeft hij nu een vriendin van zijn eigen leeftijd. 'Dat is thuiskomen. We draaien Pink Floyd en gaan naar de film. Dat heb ik jaren niet gedaan. Ik ben helemaal opgebloeid.'

Denk je nu niet: wat heb ik veel tijd verspild?

'Misschien is het allemaal nodig geweest om voldoende bagage te kweken als verteller. Een schrijver die dit allemaal niet heeft meegemaakt, moet reizen in zijn hoofd om tot verhalen te komen. In die zin ben ik een tweederangs schrijver. Ik doe het er maar mee. Niet iedereen kan geniaal zijn, toch?'


1954geboren in Rotterdam 1981 correspondent Spanje voor o.a. Het Parool en Voetbal International 1987 - 1991verslaggever Voetbal International 1991 - 1993sportverslaggever Panorama 1993 - 1998programmamaker Die 2: Nieuwe koeien 1999 - 2003programmamaker Studio Spaan 2002 programmamaker De voetbaljaren Kieft 2003 - 2009freelancer voor o.a. Hard Gras 2008Frank Rijkaard - de biografie 2009De Voorzitter, de voetballevens van Michael van Praag, Jorien van den Herik en Harry van Raaij 2014De kunst van het mislukken


Leo Verheul woont samen met zijn toekomstige ex-vrouw in Rotterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden