Stemwijzers worden gemaakt door enge witte mensen

Als je je verveelt, kun je een nieuwe roman gaan schrijven. Of een stemwijzer invullen.

Beeld Gabriel Kousbroek

Ik verveelde me dermate te pletter dat ik stemwijzers voor de gemeenteraadsverkiezingen ging invullen. Normaliter kan ik mij uitstekend vermaken, maar de sudoku was reeds opgelost, het ochtendlijk rondje recreatief pornosurfen afgevinkt en de moestuin een no-goarea vanwege anticycloon Gisele.

De allerlaatste keer dat ik stemde, was in 2006 op Ahmed Marcouch. Ik heb een broertje dood aan autoplagiaat maar citeer desondanks mijzelf uit een oud cursiefje voor deze krant: 'Ik zat vuistdiep in de PvdA, want ik was getrouwd met Europarlementariër Edith Mastenbroek. Ze was als kandidaat voor Brussel voorgedragen door Hedy d'Ancona en had de loodzware ballotage op overweldigende wijze doorstaan. Martin Bril schreef dat Edith wel eens de eerste vrouwelijke premier van Nederland zou kunnen worden.' Enfin, de rest is geschiedenis en sindsdien heb ik nooit meer gestemd. Deels omdat ik in verre buitenlanden woonde, deels omdat ik mij voordoe als anarcho-liberaal.

Voor de kat zijn kont vulde ik de stemwijzer van Amsterdam in en kreeg als advies: De Stem van de Straat, De Partij voor Iedereen en de Partij van de Ouderen. De eerste twee kende ik niet, de laatste voelde als voleindigd leven. Doodop probeerde ik Utrecht; daar rolde GroenLinks uit. In Rotterdam kreeg ik Nida als advies, in Maastricht de SP en op Urk de SGP.

Helemaal ibbel tikte ik de postcode van hotel Van der Werff op Schiermonnikoog in. Daar wisten de stemwijzers geen raad mee, terwijl er op Schier drie clubjes meedoen aan GR2018: Ons Belang, Samen voor Schiermonnikoog en Schiermonnikoogs Belang. De islam en straatnaamzuiveringen bleken geen brandende verkiezingskwesties, dus koos ik voor Ons Belang vanwege de slogan 'onthaasten en ontstressen in een fantastisch decor'.

Mijn verveling maakte plaats voor boosheid op de stemwijzers, die mij als reactionair afserveren en het stemvee willens en weten naar de slachtbank leiden. Woedend vulde ik tot slot de Anti-racismestemwijzer in, een nutteloze staatsruiveniershobby van het kaliber Dipsaus Podcast, een getint Tupperwareclubje dat de overleden dichter Menno Wigman tijdens het Boekenbal degradeerde tot witmang (vrij vertaald: sneue blanke).

Volgens die stemwijzer ben ik een racist omdat ik het een stom plan vind om het Amsterdams leidingwater te vervangen door groene Fernandeslimonade. Bij stelling 7, 'Palestina moet worden bevrijd van de bezetting door Israël', was ik er klaar mee. Zwarte mensen in de Bijlmer zijn juist dol op Zion vanwege keizer Haile Selassie alias Ras Tafari.

Toen wist ik het zeker: stemwijzers worden gemaakt door enge witte mensen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden