Stem van Alison Krauss leidt een man naar de ondergang

Alison Krauss en Union Station. Paradiso Amsterdam, 28 mei...

De bar is tijdens het concert dicht, de zaal is volgepropt met krap op elkaar geplaatste stoelen en wie desondanks toch een plastic bierglas onder z'n voeten laat kraken, kan op een hardgrondig ssstttt! rekenen. Paradiso is voor één avond veranderd in een fluistertempel.

Op het podium onder de gebrandschilderde ramen staan vier houten klazen en een jonge vrouw dicht op elkaar. Ieder van hen heeft een snaarinstrument: gitaar, banjo, mandoline, en het meisje heeft een viool. Ze heet Alison Krauss, is 25 jaar jong en de ongekroonde koningin van de bluegrass, muziek die hier al snel met dansen rond het kampvuur in verband wordt gebracht.

Een concert van Krauss doet eerder denken aan kamermuziek dan aan een volksfeestje met dans. Ze heeft met haar groep Union Station de bluegrass naar een welhaast academisch niveau getild. Haar begeleiders zijn virtuozen op hun instrument en laten dat in afgewogen solo's horen. Zelf is ze een meer dan verdienstelijk violiste.

Maar bleef het daar bij, dan waren er van Krauss en haar band in de Verenigde Staten geen miljoenen cd's verkocht. Dan was Paradiso ook niet tot de laatste stoel uitverkocht geweest. Dat Alison Krauss de status van een popster heeft, dankt ze eerst en vooral aan haar zang. Haar stem is als een beslagen glas dat met een heldere vloeistof is gevuld. Op elke vocale draad die ze trekt pinkelen de ijskristallen. Het is precies het geluid dat eenzame mannen uit hun holen lokt, hun ondergang tegemoet.

Met die stem treedt ze buiten de oevers van haar genre. Ze zingt popklassiekers als Baby now that I've found you en Oh, Atlanta naast tearjerkers als Looking in the eyes of love en Happiness. Die nummers zijn de mooiste etalage voor de schakeringen van haar stem. Ook in gospel en sowieso alles wat de lof van de Heer bezingt komen haar mogelijkheden tot hun recht. De hardere, huppelige songs die zo karakteristiek voor bluegrass zijn laat ze - terecht - aan haar band over.

Het concert is daardoor even onevenwichtig als So long so wrong, haar laatste cd. De spanning die wordt opgebouwd in de songs die ze zelf zingt, ebt weg tijdens de instrumentals en de nummers die door de band worden gezongen.

Het is vloeken in de kerk, toch zou ik Alison Krauss wel eens willen zien als leadzangeres in een precieuze soulrevue, of desnoods als hogepriesteres in een gospelshow. Ze heeft nog heel wat meer swing in haar stem dan ze nu laat horen.

Ariejan Korteweg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden