Starterskit

Ze zijn gek op geld, kinderen. Het zou eigenlijk niet zo moeten zijn, maar het is de waarheid. In dat opzicht zijn het net eksters....

Gisteren konden we dan eindelijk naar de Hema om de gratis euro-starterskit te halen. Een passende lokatie. We waren op het ergste voorbereid, maar het viel mee. Geen lange rijen wachtenden, geen ingewikkelde, bureaucratische handelingen. Achter een tafeltje achterin de winkel stonden twee oudere dames de munten uit te delen.

Montere dames.

Terug op straat rukten mijn dochters hun kit open om de munten te bekijken. Het was erg koud, ouderwets Hollands vriesweer, en de zon scheen fel. De nieuwe munten fonkelden dat het een aard had.

'Het lijken wel chocolademunten', zei mijn oudste dochter. Ze begon de munt die het meeste waard was los te peuteren.

'Ik vind ze mooi', zuchtte de andere dochter. 'Gaan we nou iets kopen pap?'

Pap begon uit te leggen dat de nieuwe munt pas op 1 januari 2002 in omloop kon worden gebracht en dat we er tot die tijd alleen maar naar mochten kijken.

'Wat stom', zei de oudste prompt.

'Dat is sparen', zei de jongste. 'Mag ik nu alvast mijn zakgeld pap?' Dat krijgt ze normaal gesproken op zaterdag, en niet van mij, maar van haar moeder. Ik ben zo'n vader die gedachtenloos een tientje geeft, terwijl hij al honderd keer met zijn vrouw het zakgeldregime heeft besproken; voorlopig een gulden, dan eenvijftig, dan een rijksdaalder.

'Morgen', antwoordde ik, helemaal in mijn rol als opvoeder.

We wandelden naar huis. Af en toe moest er gepauzeerd worden om het nieuwe geld te bekijken. Dat het echt was, stond als een paal boven water, er zaten tenslotte folders bij, maar dat je er niks mee kon doen, was een bittere teleurstelling. Het wachten was eigenlijk tot een van de kinderen de kit te koop aan zou bieden.

Dat gebeurde niet.

Thuis had ik nog meer euro's, zakken vol - van een bevriende winkelier. Opgetogen scheurden we alles open en spoedig rolden de nieuwe centen en stuivers over tafel. Er werden stapeltjes gemaakt en rekensommen uitgevoerd, er werd geschoven, geruild en met de blinddoek gewerkt, kortom - we deden alles wat je maar met geld kunt doen zonder het uit te geven.

Toen sloeg de verveling toe en de televisie ging aan. Ik lette duidelijk even niet op.

Destiny's Child op TMF.

'Die heeft een mooi badpak aan', zei mijn jongste van acht na een tijdje ademloos te hebben gekeken. 'Heeft ze het daar niet koud in?'

De vraag bleef een tijdje in de kamer hangen.

Niemand gaf antwoord. De kachel snorde.

'Weet je pap', zei de oudste toen, 'mijn handen stinken helemaal niet.'

Ik begreep haar niet meteen, maar toen rook ik aan mijn eigen handen. Niets inderdaad. Nu was ik ook verkouden, dus dat hielp.

'Dit geld stinkt niet', vervolgde ze. Ze keek naar haar handen alsof het daaraan lag.

'Dat kan niet', zei de jongste, haar blik op de dames van Destiny's Child gericht, 'geld stinkt altijd.'

Ik vond dat een mooie conclusie en deed onder heftig protest de televisie uit. Er moest weer opgevoed worden en dus gingen we naar de ijsbaan om warme chocolademelk te drinken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden