Stampen

IN de Volkskrant was het nieuws van de verpletterende liberale verkiezingsoverwinning donderdag samengevat in de kop 'Kok waarschuwt Bolkestein', wat me een beetje deed denken aan het omgekeerde van de mop over de olifant en de muis die samen over een houten bruggetje wandelden, en toen zei de muis: 'We...

De vraag is wat er nu gebeurt: of de olifant op z'n tenen gaat lopen, of dat de muizen een cursus brullen zullen volgen.

Naar dat laatste ziet het nog niet uit.

Bij D66 had iedereen nog even nagelezen wat de christenen hadden gezegd toen die vorig jaar bijna waren gehalveerd: de boodschap was blijkbaar onvoldoende duidelijk overgekomen, en de nu nog resterende jaren zouden gebruikt worden om het de kiezer alsnog precies duidelijk te maken.

Maar wat dan in godsnaam?

Als ze zich nou maar niet extra willen profileren op de gekozen burgemeester, het referendum en een of ander filosofisch leerstuk.

Daags voor de stembus zag ik Wolffensperger bij Theo van Gogh, die de arme fractieleider lastig viel met een moderne hobby-vraag: hoeveel Nederlandse slachtoffers is ons de vrede in Joegoslavië waard? Bolkestein zou lachend gezegd hebben: 'Hé, jochie, stel een normale vraag.' Gerrit Jan had natuurlijk moeten antwoorden: 'Negenentachtig doden en 235 gewonden van wie ten hoogste 43 zwaar, en geen man méér.' Maar Gerrit Jan begon diep na te denken (zoals hij even later ook diep nadacht over de vraag of hij premier zou willen worden), en liet zich in een debat lokken dat hij niet kon winnen. Daar gaan weer drie zetels, dacht ik, en je hóórde ze bijna in de bodemloze put van de VVD vallen.

De Partij van de Arbeid dan?

Wallage, las ik, zou voortaan wat meer van zich afbijten, en op de achtergrond zag je Pronk in stelling gebracht worden - als het kanon uit de Atjeh-oorlog waarmee we in mei 1940 Kornwerderzand nog hebben proberen te houden.

Fout natuurlijk. We weten nou toch dat Bolkestein als randprovinciaal de gevoelens vertolkt van het halve volk? En dat het halve volk de provincie meer lief heeft dan de stad, maar de (eigen) stad altijd nog prefereert boven iets dat tenslotte nog veel enger is, namelijk de wereld, zeker de derde? Zelfs Felix Rottenberg zou kunnen uitrekenen dat de internationale solidariteit à la Pronk het minst geëigende wapen is om iets tegen de liberalen uit te richten. Maar Felix Rottenberg laat zich niet meer horen.

Ze willen Bolkestein toch wel kwijt mag ik hopen?

Het bontst lijkt het CDA 't te maken. Die hadden Hanja Haaibaai, en die verkocht weliswaar onzinpraatjes, maar volgens mij win je daar campagnes mee, en het effect was aanzienlijk: Bolkestein werd kwaad. Dat was, dunkt me, het moment om dóór te gaan. 'Wat nou, meneer Bolkestein met uw eigentijdse Vlamingen, Portugese joden en Hugenoten wier kinderen van school gestuurd moeten worden en van wie de vrouw niet mag overkomen - dat is toch tamelijk schandalig?' Dan was hij nog kwader geworden. Dan had hij mogelijk zijn driedelige zelfbeheersing verloren. Dan had hij - want Hanja Haai hield vast - ten slotte misschien zelfs moeten inbinden.

En wat doet het CDA? Daar beginnen ze als krankzinnigen te vergaderen over de vraag hoe, aan wie en in welke bewoordingen hun enige troef zèlf haar verontschuldigingen moet aanbieden dan wel door iemand anders geëxcuseerd moet worden, en als het beraad is afgelopen, blijkt mevrouw Haai voorgoed naar Straatsburg te zijn verbannen, en op de vraag wie nu de politieke leider is stapt een hulpeloze man naar voren, en zegt: 'Die staat voor u.'

Ik weet het eigenlijk wel zeker, en ze hebben het er allemaal naar gemaakt: Bolkestein kan rustig de eeuw uit stampen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.