Stakingsleider stopt met tegenzin

Het einde van zijn contract bij Polti betekent voor Luc Leblanc ook het einde van zijn carrière. De Fransman die uit therapeutische overwegingen ging fietsen en daarmee in 1994 wereldkampioen werd, stopt niet van harte....

WIE OOIT wereldkampioen is geworden, mag de rest van zijn carrière de regenboogkleurtjes op de mouwen van zijn wielershirt dragen. Maar het wordt weer een stukje kleurlozer in het peloton. Na Maurizio Fondriest heeft nu ook Luc Leblanc besloten met wielrennen op te houden.

De 32-jarige Fransman stopt niet van harte. Hij heeft van Polti, zijn Italiaanse werkgever, geen nieuw contract gekregen. 'Ik heb veel moeite met hoe het uiteindelijk is gelopen', zegt hij. 'Ze willen me kwijt vanwege gezondheidsproblemen. Maar Polti is nooit bij me geweest over de noodzaak van een medische test.'

Net als bij Fondriest wordt hiermee een loopbaan beëindigd die al een tijdje in de versukkeling zat. Leblanc werd vorig jaar zesde in de Waalse Pijl, vijfde in de Ronde van Romandië en tweede op het kampioenschap van Frankrijk. Dat is geen erelijst om vol verwachting naar de toekomst te kijken.

Als stakingsleider kwam Luc Leblanc in 1998 vooral in beeld toen de Tour de France in de zeventiende etappe werd stilgelegd. Leblanc was het niet eens met Bjarne Riis die zich als patron van het peloton opwierp. Een dag later keerde Leblanc de Tour boos de rug toe uit protest tegen de dopingjacht van de Franse justitie, al zal zijn positie op de ranglijst die beslissing wat eenvoudiger hebben gemaakt.

Luc Leblanc werd in 1966 geboren in Limoges. Zijn jeugd werd overschaduwd door een ernstig verkeersongeluk. Hij fietste met zijn broer naar huis toen ze door een dronken automobilist werden aangereden. Zijn broer was op slag dood, Luc lag een halfjaar in coma. Zijn op drie plaatsen gebroken linkerbeen was na herstel drie centimeter korter dan zijn rechterbeen. Bij wijze van therapie moest hij veel fietsen.

Dat leverde uiteraard mooie stof op voor verhalen toen het fietsen in wielrennen veranderde en dat successen ging opleveren. De grote Raymond Poulidor haalde de jonge Leblanc over om de racefiets te beklimmen in plaats van de kansel. Luc Leblanc had namelijk het plan opgevat om priester te worden.

In plaats daarvan verdiende Leblanc in 1987 zijn eerste profcontract. Vier jaar later droeg hij zijn eerste en enige gele trui (slechts één dag) om de Tour uiteindelijk als vijfde te beëndigen. In 1994 wierp Leblanc zich samen met ploeggenoot Richard Virenque (toen al Festina) op als de nieuwe hoop van het Franse wielrennen. Leblanc won de Pyreneeënrit naar Hautacam en werd vierde in het eindklassement, één plaats voor Virenque.

Een maand later verpestten ze een wielerfeestje van de Italianen die op Sicilië het WK mochten organiseren. Claudio Chiappucci moest in Agrigento met zilver genoegen nemen. Leblanc was negen seconden voor hem over de finish gegaan, Virenque eindigde als derde.

De regenboogtrui betekent zelden veel goeds voor het daaropvolgende seizoen, maar Leblanc beleefde in 1995 zelfs een regelrecht drama. Hij had een miljoenencontract getekend bij Le Groupement, maar de sponsor kwam zijn verplichtingen niet na en van wielrennen kwam dat seizoen weinig terecht.

Luc Leblanc vond uiteindelijk onderdak bij het Italiaanse Polti, maar blessures en wisselvalligheid bepaalden de rest van zijn carrière. In 1996 reed hij nog een opvallende Tour. Leblanc won de gedenkwaardige rit naar Les Arcs, de dag dat Indurain voor het eerst tekenen van zwakte vertoonde. Ook in andere bergetappes behaalde Leblanc ereplaatsen, hetgeen resulteerde in een zesde plaats in het klassement.

Gedurende die Ronde van Frankrijk kwamen ook de fricties tussen Luc Leblanc en Richard Virenque duidelijk aan het licht. De vroegere metgezellen zaten elkaar dwars in de strijd om de hegemonie in het Franse wielrennen. Leblanc moest uiteindelijk het onderspit delven en met de komst van Virenque naar Polti begin dit jaar kwam het einde van Leblancs carrière eigenlijk al in zicht.

Bart Jungmann

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.