Stadspark

'Heb je ons park al gezien? Mooi hè!'..

Olaf Tempelman

Tegen een gloeiend decor van een zinkende oranje zon prijken eindeloze rijen zwarte hoeden van het type dat in 'modern' Europa allang behoort tot de attributen die nostalgie opwekken. In het Cismigiupark in Boekarest heerst de hoed zoals hij dat een halve eeuw geleden nog in geheel Europa deed. Het is acht uur in de avond. Letterlijk ieder bankje en ieder stoeltje in het park is nu bezet. Zoveel silhouetten van klassiek behoofddekselde ouden van dagen op een rij. . . Het lijken net vogels die naast elkaar op dezelfde tak zijn neergestreken. Bijna collectief wuiven de hoeden naar passerende moeders met kinderwagens. Zo nu en dan omzeilen skaters ternauwernood de wandelstokken die de ouden van dagen op de grond hebben laten glijden.

Het Roemeense park: de merites ervan kunnen niet genoeg worden geprezen. In door communistische bouwwoede aangetaste stadscentra is het park vaak een oase in een woestijn van beton. In het park komen jong en oud samen, gaan de laatste roddels over de 'schurkenpolitici'van bank naar bank en kunnen, zeker als er eenmaal een flesje wijn is opengetrokken, veel lachsalvo's in de lucht worden opgevangen. Dat is allemaal fijn. Maar is het park ook een geschikte vakantiebestemming?

Boekarest in de zomer: temperaturen van meer dan 35 graden. Boekarest is een van die Europese hoofdsteden waar je in juli en augustus weg moet blijven. Bovenbuurman Ion, gepensioneerd ingenieur, zou net als in de communistische tijd het liefst een weekje naar zee gaan. Nu zet hij tegen achten 's avonds zijn hoed op, weg uit de hete flat, op naar de koelte van het park. Echtgenote Ana draagt een strandhoed van stro. Vraag Ion en Ana als ze eenmaal een bankje in het park hebben gevonden om herinneringen op te halen aan oude vakanties: ze houden niet meer op.

Met de kinderen gingen ze in hun zwaarbepakte Dacia naar de kust. Alles werd in die tijd zwaar door de staat gesubsidieerd. De hotels waren supergoedkoop. Nu zijn ze dat niet meer. Ions pensioen zou nu net genoeg zijn voor twee treinkaartjes naar een badplaats. Ion en Ana zijn voor het laatst op vakantie geweest in 1991. Maar niet alleen ouden van dagen blijven tegenwoordig aan huis gekluisterd. Neem nou hun dochter Ioana. Haar man is metrochauffeur. Die gaan 's avonds ook met de kinderen naar het park.

De zon is onder. Her en der worden olielampen aangestoken. In het park wordt geschaakt, gedobbeld en gerummicubd. Rome, Parijs en Londen lopen in de zomer leeg. De stadsparken vullen zich dan met toeristen. In Boekarest is de autochtone bevolking op haar post. Op een hete zomeravond kun je in het park iedereen tegenkomen die net als jij niet kapitaalkrachtig genoeg is om de stad uit te komen. Gelukkig dat de meeste Roemeense parken zo mooi zijn. Het park is, vrij naar Wim Kayzer, een plek van schoonheid en troost. Voor een niet meer te betalen vakantie.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden