Stadsnomaden verlaten 't Landje

Er is politie op de been, maar het gedwongen vertrek van een internationale groep krakers bij Amsterdam verloopt vreedzaam. Hun kamp werd te smerig en er kwamen te veel bewoners bij.

AMSTERDAM - Enkele tientallen stadsnomaden leunen woensdagochtend gelaten tegen hun bezittingen. Zojuist zijn zij uit 'Wagendorp 't Landje' gehaald, een kamp aan de rand van Amsterdam, waar ze drie jaar geleden zijn neergestreken.


'Het zijn allemaal lieve mensen. Om 6 uur kon je overal aankloppen en kreeg je een bordje eten', zegt Ronald Borst, bewoner van het eerste uur.


De gemeente Amsterdam denkt daar anders over. Na het een paar jaar te hebben gedoogd, is die het zat. De bewoners van 't Landje ruimen hun troep niet op en het dorpje is gegroeid. Dat was tegen de afspraken, zegt de gemeente.


De ontruiming verloopt vreedzaam, al houdt de politie voldoende manschappen achter de hand. De nacht ervoor zijn enkele bouwsels in de fik gestoken.


De bewoners klitten samen rond hun bezittingen op een grasveldje voor 't Landje. Een rijtje krakkemikkige caravans, volgepropte aanhangers, een krat met plantjes, een geluidsinstallatie van een straatartiest, Dirk-tassen, kisten, een rieten mand.


Een zonnepaneel leunt tegen een caravan. De laadbak van een driewieler-scooter puilt uit. Uit het huisraad steekt een bord. 'Imkerij. Het beloofde land realiseert hier een betere omgeving voor mens en dier' staat erop.


'Deze mensen verwachten helemaal niet veel van de overheid of zo. Ze willen alleen met rust worden gelaten. Ze doen geen vlieg kwaad', zegt Daan, die is afgekomen op de ontruiming. Hij heeft het terrein mee gekraakt en woont elders.


Sinds de antikraakwet een paar jaar geleden is ingevoerd, is het lastiger kraken. Daan: 'Wij dachten: als we geen leegstaande panden meer mogen kraken, gaan we maar op een stukje land wonen.'


Sinds oktober 2010 is kraken in Nederland verboden. Sindsdien zijn honderen kraakpanden in Amsterdam ontruimd. De tijd van Amsterdam als krakersstad is voorbij, stelde politiecommissaris Leen Schaap, die de ontruimingen leidt als algemeen commandant, twee jaar later vast.


Een caravan met een lekke band wordt weggesleept. Achter het stuur van de terreinauto zit Patric Hartwig, voorzitter van de Amsterdamse Daklozenvakbond. Hij heeft een geel wegwerkershesje aan en bemiddelt tussen de bewoners van 't Landje en de gemeente.


Een bonte verzameling heeft een eigen gemeenschap opgebouwd op een lapje grond tussen de A5 en een batterij olieopslagtanks in het industriegebied Westpoort, aan de voet van drie windmolens.


Naar schatting vijftig zijn het er, een exact aantal is onbekend, stadsnomaden houden geen bevolkingsregister bij. Het zijn meest Nederlanders, enkele Britten, Ieren, Polen, Russen en Nieuw-Zeelanders. De een heeft een uitkering, een ander af en toe werk, een derde schooit wat, een vierde pioniert in de natuur en leeft zelfvoorzienend - zonder salaris of uitkering.


Borst, bewoner van het eerste uur: 'Het ging hartstikke goed, we waren met zonnepanelen in de weer, we hadden een cafeetje gebouwd. De overheid sluit buurthuizen, dus doen we het zelf. Waar hebben we dit aan verdiend?'


'Het is cultureel racisme', bromt een bewoner in het voorbijgaan.


Een man poetst zijn tanden, een ander neemt een slok witbier, een derde dartelt verdwaasd rond. Een man met een T-shirt met 'River of no return' erop, probeert twee geiten in bedwang te houden.


Achter het toegangshek klinken sloopgeluiden, glasgerinkel, krakend hout, metaal dat wordt geplet - een grijper maakt kort metten met de bouwsels die niet kunnen worden weggesleept.


Daklozenvoorzitter Hartwig trekt ondertussen nog een caravan van het terrein. Een felrode dit keer met 'Keep happiness going. Racycle' erop geschilderd.


Een bewoner sleept met een eigen auto zijn caravan weg. Een agent geeft hem door het open raampje een aai over zijn bol en zegt: 'Het ga je goed.'


Paul Jardine (T-shirt: 'stop the violence') uit Belfast bekijkt van een afstandje de ontruiming van zijn dorpje. 'Jammer, maar het komt altijd goed. Ik kraak al 15 jaar in Amsterdam, de laatste jaren woonde ik hier. De Amsterdammers zijn altijd goed voor me geweest.'


Een ander: 'Uiteindelijk heb ik niks. Ja, een dikke vinger kan ik krijgen.'


Borst Bewoner van het eerste uur

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden