Column

Staal wast zich schoon van zonden in de Caraïben

Doe ze een motor cadeau, luidde het gratis advies van Gerard Erents onlangs in deze krant. Erents is een interim-bestuurder die met enige regelmaat werd ingevlogen om puin te ruimen als een bestuurder weer eens een bloedspoor had getrokken door een woningcorporatie.

Erik Staal, voormalig directeur-bestuurder bij Vestia, voor aanvang van zijn verhoor door de Parlementaire Enquetecommissie Woningcorporaties. Beeld anp

'Ze', dat zijn 'mannen tussen de 50 en de 60' die op hoge posities bij semi-publieke instellingen terecht zijn gekomen. 'Een gevaarlijke groep', legde Erents afgelopen november helder uit in deze krant. Wil een monument voor zichzelf oprichten voordat het einde van de loopbaan zich aandient. Gaat daadkracht etaleren door te smijten met geld van 'de kumpenie'. Niet zelden eindigt een en ander in een tranendal van verdwenen miljarden, zoekgeraakt pensioengeld, geschrapte banen (altijd bij de lagere echelons - heel gek), en huurders/patiënten/studenten die verdwaasd achterblijven met achterstallig onderhoud/onvolkomen zorg/waardeloze diploma's. Dan krijg je koppen in de krant met Rochdale en Vestia en ROC Leiden en Meavita erin en moeten mannen als Erents het bloed komen opdweilen.

Laat ze rondjes rijden op een motor, geluid extra hard, leren jack - dan hoeven ze misschien niet meer zo nodig overal fallussymbolen neer te zetten: het is een fraai advies.

Of het had geholpen bij Erik Staal?

Of hij dan geen 'stijl van besturen had geëtaleerd die alle tegengeluid doet verstommen', zoals de parlementaire enquêtecommissie oordeelde?

Of hij dan niet Vestia in het verderf had gestort met een ontspoorde derivatenportefeuille en een schade van ruim 2 miljard euro?

Of hij dan niet een hofhouding om zich heen had verzameld die naar hem opkeek, de man met de grote bek en de nog grotere ideeën, slimmer dan de rest, béter dan de rest?

Of hij dan geen villa op Bonaire had laten bouwen?

Of hij dan bij zijn gedwongen vertrek had gezegd: laat maar zitten, die 3,5 miljoen euro pensioengeld die mij contractueel toekomen?

Of Staal dan niet zou verklaren dat hij niets kon bedenken dat hem te verwijten viel?

Of we dan nu niet met een kater waren achtergebleven?

Want woensdag trof Staal een schikking met Vestia. Samen met zes oud-commissarissen koopt hij verdere aansprakelijkheid af voor 4,8 miljoen euro. Daarvan betaalt Staal 1 miljoen euro uit eigen zak. Nu heeft hij nog maar twéé komma vijf miljoen euro. En die Bonairiaanse villa.

Het is een rationeel besluit, zo werd allerwegen uitgelegd. De kans dat Vestia de totale 2 miljard euro zou kunnen terugvorderen in een civiele procedure was klein. Het beschikbare geld uit de polis van de aansprakelijkheidsverzekering dreigde volledig op te gaan aan advocatenkosten in een langdurige en complexe rechtsgang. Daar had niemand wat aan. Behalve de advocaten zelf natuurlijk.

Tsssss, zeiden we thuis.

In de krant wreef een hoogleraar zout in de wonde: 'Het is een illusie te denken dat het rechtssysteem altijd perfect aan de rechtsgevoelens tegemoet komt. Schikken is vaak vanuit partijen beschouwd gewoon de beste keuze. Hoe zuur dit ook mag klinken.'

Aan die woorden zal Staal ongetwijfeld grinnikend terugdenken. Misschien doet hij zichzelf wel een motor cadeau; lekker scheuren over de Bulevar Gobernador Debrot op Bonaire. En daarna dobberen in de Caribische Zee, schoongewassen van zijn zonden.

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.