LABEL

Spuitgasten

Beeld Illustratie Gabriel Kousbroek

Het is nu zo heet dat mijn gekko's smelten. Op de radio waarschuwt het Instituto Portugues do Mar e da Atmosfera voor bosbranden. Brandweerwagens staan dag en nacht paraat naast het dorpshuis. De spuitgasten lummelen en maken gebbetjes met passerende schoolmeisjes. Senhor bombeiro mag zijn slang overal inhangen want het beroep staat hier bijna net zo hoog aangeschreven als dat van profvoetballer. Wanneer er een brandweerman is gesneuveld tijdens het blussen, komt zijn begrafenis uitgebreid in het journaal. Verder heeft Portugal geen levende helden, op een handjevol Yolanthe Bacalhau-achtige zeepsterren na.

Drie jaar geleden fikte de hele bergketen achter mijn hut af. De lucht was zwart, er heerste een Egyptische duisternis. Alles zat onder het roet, op de stranden was het een smeerboel. Het is nu net zo droog als toen en bovendien blaast er een verzengende föhn. Ik schrik dan ook als uit het woud achter mijn datsja een van de notoire dorpsgekken komt gestrompeld. 'Brand, brand, brand!', roept hij. Zijn rechterarm hangt over zijn rug gekronkeld, als bij een slangenmens op de kermis. In mijn dorp vindt men zoiets gek, maar ik ben wat huiverig om zo maar iemand te veroordelen op zijn uiterlijk.

Ik denk aan de fabel van Aesopus, waarin een herdersknaap de geiten van zijn moeder hoedde. Zodra een wolf in de buurt kwam, moest de puber logischerwijs 'wolf' brullen. Het kreng sloeg echter uit pure balorigheid drie keer vals alarm, tot groot verdriet van zijn moesje dat steeds maar weer kwam koekeloeren, met haar door jicht geteisterde lijfje. Toen Arsenokoitai voor de vierde keer 'wolf' krijste, bliefte het goede mens niet meer te komen. De herdersjongen kwam die avond niet thuis. 's Anderendaags ging de weduwe toch maar even kijken, al bleef zoonlief wel vaker hele nachten weg (zogenaamd logeren bij deze of gene 'oom'). Ze vond enkel zijn strooien hoed en zijn herderstasje. Daarnaast lag een tevreden uitbuikende wolf te snurken. De moraal van het verhaal: sla niet zomaar alarm, anders gebeuren er ongelukken.

Ik neem het brandalarm van de dorpsgek vooralsnog serieus want vermoedelijk is hij een softenon-slachtoffer met een goed stel hersens (laatst zag ik hem de Correio da Manhã lezen bij de patisserie). Moet ik mijn honden en mijn gesigneerde romans van Fransje Kellendonk nu in veiligheid brengen of baat vertrouwen op de brandweer die de eventuele fik snel meester is? Zoals Fernando Pessoa schreef: gezegend zij die het leven aan niemand toevertrouwen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden