LEZERSBRIEVEN

Sportzomer van de NOS is te erg voor woorden

De ingezonden brieven van dinsdag 14 juni.

(Vlnr) Dione de Graaff, Henry Schut en Rafael van der Vaart tijdens de perspresentatie van de programma's van NOS Sportzomer 2016.Beeld anp

Brief van de dag: Sportzomer

De column van Jean-Pierre Geelen over de Sportzomer is mij uit het hart gegrepen. Het kortwieken en zelfs helemaal laten vervallen van journalistiek hoogwaardige radioprogramma's ten behoeve van de heilige sport is een schande. Wat de luisteraar nu krijgt voorgeschoteld in de Sportzomer van de NOS is te erg voor woorden.

Sportverslaggevers en -presentatoren worden nu geacht zogenaamd zinvolle interviewtjes te houden met ondervraagden van totaal andere disciplines. De resultaten zijn vaak tenenkrommend. Immers, ook het 'gewone nieuws' dient toch nog enigszins te worden bediend. De journalistieke kwaliteiten van deze sportfanaten zijn echter ver te zoeken.

Een voorbeeld hiervan hoorde ik afgelopen zondag. Een sportverslaggever 'interviewde' een choreograaf van de Junior Company, het jongerengezelschap van het Nationale Ballet. Wat lag meer voor de hand dan ballet te vergelijken met sport? Het gesprek stokte door wederzijds onbegrip. Het werd er alleen maar erger op toen de verslaggever stelde: 'Voor mij is ballet extra fijn omdat er ook muziek is.' Tsja.

Wanneer beseft de NOS eindelijk eens dat zij met die overvloed aan aandacht voor sport op het verkeerde spoor zit?

Thea van Beek, Amsterdam

Behoud van eigen naam

In het artikel 'What's in his name' staat dat Renée Römkens zeker weet dat je na het trouwen als vrouw de achternaam van je man moest aannemen. In Amsterdam was het in 1981 gebruikelijk dat je de keuze voorgelegd kreeg hoe je in de gemeentelijke basisadministratie te boek wilde worden gesteld bij trouwen. Je moest dus zelf aangeven wat je wilde. Deed je niets dan werd de naam van de man toegevoegd.

Ik weet nog dat in mijn kennissenkring niemand toen aangaf de eigen naam te willen blijven houden, hetgeen ik altijd vreemd heb gevonden, en nog steeds.

Of in andere gemeenten in Nederland toen ook een keuze werd geboden, weet ik niet. Maar de eigen naam behouden als vrouw was toen in heel Nederland ongebruikelijk.

Onlangs nog probeerde mijn Pensioenfonds PGB in Amsterdam (afdeling Uitkeringen) de administratie te stroomlijnen door de naam van mijn echtgenoot toe te voegen aan mijn naam, hetgeen in 35 jaar correspondentie niet was voorgevallen. Eén mailtje om dit terug te draaien, was gelukkig voldoende.

Marit van den Heuy, Utrecht

Een eigen bestaan

Ik ben getrouwd in 1970 en nam mijn mans naam aan. Daar ben ik een paar jaar later mee opgehouden. Niet om feministische redenen (al beschouw ik mezelf wel als feministe), maar om los van mijn man ook te bestaan.

Toen ik een lezing zou geven op een terrein waarop we beiden deskundig waren (wetenschapsbeleid) dacht de helft van de zaal dat hij het verhaal zou houden. Ik wilde herhaling van die situatie voorkomen en ben mijn eigen naam weer gaan gebruiken.

Josee van Eijndhoven, Den Haag

Historische fout

In de Volkskrant van donderdag 9 juni stond in het artikel over de uitbreiding van de universiteit Leiden naar Den Haag te lezen dat de D66-wethouder van Den Haag, Ingrid van Engelshoven, vindt dat met de uitbreiding een historische fout wordt hersteld. Van Engelshoven wil hiermee zeggen dat Willem van Oranje in 1575 de universiteit in Den Haag had moeten vestigen in plaats van in Leiden.

Daarmee vergeet ze dat Den Haag in die tijd een ontvolkt dorp was, dat door de Spanjaarden tijdens de belegering van Leiden als hoofdkwartier werd gebruikt. En dat het heldhaftige verzet van de Sleutelstad mede aanleiding was voor het verkrijgen van de universiteit.

Nog ieder jaar wordt in Leiden de overwinning op de Spanjaarden gevierd tijdens het 3-oktoberfeest. De enige historische fout waarvan hierbij sprake is, zit tussen de oren van de wethouder zelf.

Antoine Theeuwen, raadslid gemeente Leiden

Goed boeren

Het artikel 'Goed boeren' in het Magazine van 11 juni laat iets heel moois zien: mensen die levensgeluk belangrijker vinden dan een zak geld.

Op de foto's zie je alleen maar blije mensen, die dat ook zullen zijn als de camera weer weg is. Hoogtepunt is het varken met een lach op zijn gezicht.

Simon van Ede, Rotterdam

Wet werkt niet

Dat de Wet werk en zekerheid, die is bedoeld om de arbeidsmarkt te flexibiliseren, maar ook om bescherming te bieden aan werknemers zonder vast contract, lang niet altijd goed werkt, heb ik samen met een aantal collega's aan den lijve ondervonden. Wij werken in het personenvervoer, met name het rolstoel-, zorg- en leerlingenvervoer.

Twee jaar geleden ging onze vorige werkgever failliet, maar konden we verder werken bij een ander bedrijf, waarbij we wel ons vaste contract moesten ruilen voor een nul-urencontract. Maar liever dat dan in de WW.

Door de nieuwe wet is de werkgever nu verplicht na twee jaar een vast contract aan te bieden. Omdat dat een zeker bedrijfsrisico met zich meebrengt, kiest de werkgever ervoor om, voordat er rechten zijn opgebouwd, het contract niet meer te verlengen en biedt dus geen vast contract aan. Hierdoor zijn we toch aangewezen op een WW-uitkering, terwijl we liever gewoon hadden doorgewerkt met een nul-urencontract.

De nieuwe wet is niet in ons belang, ook niet in dat van de (vaak kwetsbare) passagiers, die steeds meer wisselende chauffeurs zien. Volgens mij in niemands belang. Daar zou nog eens naar moeten worden gekeken.

Han Huiskamp, Gorinchem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden