Sportman wil president worden

Ex-voetballer George Weah wil president worden van Liberia. Een populaire sporter als president, het kán in Afrika. Was Nelson Mandela geen bokser?...

‘Je moet er toch niet aan denken’, zeggen zijn critici, ‘dat zo’n leeghoofd als David Beckham het tot minister-president van Groot-Brittannië schopt? In ons land dreigt iets soortgelijks te gebeuren.’

Ex-voetballer George Weah maakt grote kans over ruim een maand tot president van Liberia te worden gekozen. Louter op basis van zijn populariteit, die in het door burgeroorlogen lamgeslagen land enorm is.

‘Weah is in de stad! Politici pas op!’, riepen de taxi-chauffeurs vorige maand, toen ‘de Afrikaanse voetballer van de eeuw’ aankwam in de hoofdstad, Monrovia.

Op 11 oktober worden in het West-Afrikaanse land verkiezingen gehouden. Er zijn 22 kandidaten, maar de kans is groot dat Weah, die het nooit verder heeft gebracht dan een paar jaar school, de nieuwe president wordt.

Het zou een schande zijn, schamperen zijn tegenstanders, van wie velen een universitaire studie hebben gevolgd. Wat zou het, is het standaardantwoord van Weah, die overigens wel een eredoctoraat van de universiteit van Monrovia bezit. ‘De mensen met diploma’s hebben mijn vaderland vernietigd, nu is het tijd dat het volk aan de macht komt.’ Politiek is net voetbal, zei hij onlangs in de New York Times: ‘Je stelt een team samen en je gaat aan het werk.’

Zijn tegenstanders probeerden nog even hem de voet dwars te zetten. Weah, voormalig voetballer van Paris Saint Germain en AC Milan, voetballer-van-het-jaar-1995, heeft een Frans paspoort en zou daarom niet gerechtigd zijn aan de verkiezingen deel te nemen. Onzin, oordeelde de kiesraad in Monrovia, een dubbel staatsburgerschap vormt geen beletsel voor de politieke ambities van de 38-jarige ex-sportman, wiens gezin in het Amerikaanse Fort Lauderdale woont.

Misschien dat Weah niet over de beste politieke papieren beschikt, hij staat wel boven de partijen. Er kleeft geen bloed aan zijn handen, hij vocht niet tijdens de burgeroorlogen, hij kan alle partijen met elkaar verzoenen, kan een bruggenbouwer zijn.

Hij is een man van het volk, afkomstig van de Kru-stam, hij weet wat armoede betekent. En, niet onbelangrijk in Afrika, hij is zo rijk, dat hij zich verre kan houden van corruptie. ‘Politici hebben jaren de macht gehad in Liberia, het volk was de onderliggende partij. Het wordt tijd de rollen om te draaien.’

De laatste jaren hadden de Liberianen weinig om trots op te zijn. Voetbal, en dan in het bijzonder Weah, vormde de uitzondering. Zelfs tijdens de bloedigste dagen van de opeenvolgende burgeroorlogen trapten de strijdende partijen soms een balletje met elkaar.

Dus een voetballer als president – waarom niet? ‘Kijk maar eens hoe al die politici ons land vernield hebben’, zei een inwoner van Monrovia tegen de BBC. ‘Hoe zou George het nog slechter kunnen doen?’

Het vaak negatief in het nieuws komende Afrika heeft weinig om trots op te zijn. De uitzonderingen zijn literatuur, muziek én sport. Als een Afrikaanse sporter een grote prestatie verricht, is dat reden tot blijdschap, en heeft het succes niet zelden ook maatschappelijke gevolgen.

De olympische gouden medailles van Nawal El Moutawakal en Hassiba Boulmerka werden toegejuicht door onderdrukte vrouwen in respectievelijk Marokko en Algerije. Atlete Boulmerka, die fundamentalistische imams tot woede bracht (‘ze loopt met blote benen!’), werd ambassadeur bij de Verenigde Naties. El Moutawakal werd staatssecretaris en lid van het Internationaal Olympisch Comité.

Als atletes als Tegla Loroupe, Catherine Ndereba of Lornah Kiplagat successen vieren tijdens grote marathons, dan vieren ook andere Keniaanse vrouwen feest. Het is weer een stapje in de richting van gelijke rechten tussen man en vrouw. Hetzelfde kan gezegd worden van de Ethiopische zusjes Dibaba, die tijdens de WK atletiek in Helsinki snel over de baan liepen, met ontblote navels. Ethiopische vaders zullen met andere ogen naar hun dochters kijken; vrouwen blijken meer te kunnen dan water halen, hout sprokkelen en kinderen baren.

Over Ethiopië gesproken. Atleet Haile Gebreselassie heeft al vaak verkondigd dat hij na zijn sportieve loopbaan een gooi wil doen naar het presidentschap in zijn land. De voormalig olympisch kampioen, die over alles – van graansoorten tot het conflict in Darfur – een weloverwogen mening heeft, staat boven alle partijen en stammen in zijn vaderland.

In tegenstelling tot Weah is Gebreselassie echter nog niet gestopt. ‘De glimlach van Afrika’ heeft zondag in Tilburg een wereldrecord gelopen op de tien mijl en loopt op 16 oktober de marathon van Amsterdam, vijf dagen nadat George Oppong Manneh Weah het misschien tot president van Liberia heeft geschopt.

Dat laatste zou een primeur zijn, want topvoetballers hebben het in Afrika nog niet tot politiek leiderschap gebracht.

Boksers daarentegen wel. Idi Amin was bokskampioen van Uganda voordat hij president werd. Het staatsmanschap van Amin (minstens 300 duizend Ugandezen werden onder zijn bewind vermoord) was bepaald geen succes, maar dat kan niet gezegd worden van die andere Afrikaanse bokser die het tot staatshoofd bracht.

De ‘grootste Afrikaan aller tijden’, Nelson Mandela, was in zijn jonge jaren een bekwaam pugilist. ‘Als je in de ring staat is iedereen gelijk, ongeacht ras, rang, leeftijd of rijkdom’, zei hij ooit. ‘In de politiek is dat wel anders.’

Dat laatste zal Weah de komende maanden ook merken, mocht hij de presidentsverkiezingen winnen. In sport is winnen het einddoel, in de politiek begint het echte werk dan pas.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden