Spirholm

Op de zee staat een toren. Zomaar springt hij onder de kim vandaan: gebouwd van slordig graniet, een zinsbegoocheling misschien....

Spirholm, heet het. Ternauwernood staat het op de kaart – een rotsblok in het water. Als het stormt zoals het in het Kattegat stormt, zal de zee tot over de vuurtoren slaan.

Op Spirholm woont geen mens. De laatste wachter vertrok in 1963; sindsdien wordt het vuur mechanisch bediend. Wel is er iemand die de vlag hijst en strijkt, elke dag. Die moet met een boot van het eiland Læsø komen, een paar mijl verderop, dat groter is en in de zomer vakantiemensen trekt, maar dat vooral een visserseiland is met mannen die in bootjes langoustines vangen.

Spirholm hoort bij de gemeente Læsø, het is een plek waar je wilt wonen zoals Jan Wolkers woonde op Rottumerplaat, of waar je gek wordt zoals Godfried Bomans gek werd op Rottumerplaat. Het is het Paard van Marken, het is Pampus, het zijn de eenzame plekken langs de Bretonse kust, de verlaten forten in de Solent, tienduizend eilanden als Spirholm moeten er zijn, losgezongen van de wereld, en het liefste maakte ik ze allemaal mijn huis.

In de haven van Læsø lees ik dat het eiland inwoners zoekt. Dat staat in een brochure. De winter moet er hard zijn, bedenk ik me, de herfst en de lente trouwens ook. Maar het is er geweldig wonen, belooft de brochure. Er is een school, een bibliotheek, er zijn drie groentewinkels, de mensen houden er van elkaar. Er is een dokter ‘en het is slechts een half uur in de helikopter if things go really wrong’. Ook heeft Læsø een eigen job centre – ‘gewoonlijk hoeft u niet lang te wachten op een baan’. Wie verhuizen overweegt, kan zich melden bij Søren Abildtrup, council director.

In de grote wereld is steeds minder plaats voor het kleine.

Drie dagen later fiets ik door mijn eigen onbehouwen stad. De vakantie loopt ten einde, de straten raken vol, ik adem scooterlucht. Om elke hoek ligt meer chagrijn.

Ik schrijf een brief aan Søren Abildtrup.

Hej Søren Abildtrup,

Graag kom ik bij u wonen. Ik heb geen bijzondere talenten waarmee ik uw archipel van dienst kan zijn – met vissen vang ik doorgaans niks, de Deense taal ben ik niet machtig en voor dingen repareren heb ik geen geduld. Wel kan ik een vlag hijsen en strijken zonder ’m op de grond te laten vallen. Wilt u mij daarom huisvesten op Spirholm, waar ik niet alleen verantwoording zal dragen voor de vlag, maar tevens bij dreigend noodweer de luiken zal sluiten. Alles wat ik nodig heb is een verrekijker, en een sloep om mijn drie kinderen naar school te brengen. Dan kan ik meteen boodschappen doen bij de Superbrugsen in Byrum. (Het zijn lieve kinderen – de jongens lijken al wat op Vikings.)

Tak, tak! Hjertelig,

PS Mijn vriendin wil wel helpen in de bibliotheek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden