Spijkenisse-Zuid danst vooral lang

EEN BEETJE 'instappen' op de Nieuwe Binnenweg en nog een hele stad te gaan vraagt om wat brandstof. Er moeten paddo's komen, vindt de gids....

MICHEL MAAS; NICOLINE BAARTMAN; HENRICO PRINS

22.00-23.30 uur

Hij leidt ons naar een avond-apotheek met glanzende vitrines en zachte verlichting. Een rek met walvismuziek en Irene's zingende bossen duiden op new age, de toonbank glimt, en achter een zwaarbewerkt houten paneel is een loket waarachter een verkoopster zit.

We hebben, lacht de gids, de wereldprimeur van De Lachende Paus, de eerste macrobiotische avondwinkel van Rotterdam. Net twee weken open, en nu al hangen er vaste klanten aan de toonbank voor een hele kruidentuin van 'psyche-delicatessen': paddo's (magic mushrooms) herbal extacy, psycho-active herbs èn new age music.

Don't miss your flight to the inside.

In kruidenierszakjes verdwijnen zes muffe champignons met oranje koppen en veel te lange stelen. De zakjes gaan in de jaszak, voor later, als het nodig wordt. En onze voeten zetten koers naar Rotown, het middelpunt van de Nieuwe Binnenweg. Van Rotown uit gaat het met deze uitgaansstraat naar links èn rechts alleen nog maar omlaag.

Als je dat in Rotterdam kunt zeggen. Want eenkennig is hier niemand, dus ook vèr van Rotown, richting Spangen, wordt nog uitgegaan. Daar puilt Dranklokaal Le Vagabond uit van dezelfde klanten waar het tien jaar geleden ook al van uitpuilde - '35-plussers die nog in rock geloven', volgens onze gids (die zelf dj is en de ene hit na de andere scoort in het lichtere house-genre). En dan loopt Le Vagabond nog tien jaar vóór op Boekhout, waar alleen de lp's voor cd's zijn verwisseld en het biljart voor een pooltable, maar waar verder nog altijd Yes en E.L.O. worden gedraaid.

En daartussen liggen de gouden buurtcafés met gouden mensen voor en achter de bar en gouden honden die weliswaar een meter hoog en een halve meter breed zijn, maar die niks doen hoor. Zoals die grote zwarte in Hensepeter. 'Het is een roedeldier hè? Hij blaft alleen maar omdat-ie aangehaald wil worden.' Of Bar Angela, die helemaal van Sparta is, en waar in de jukebox naast Imca Marina ook Whammer slammer van onze dj-gids, Ardy B, blijkt te zitten ('daar heb ik er toch vijftigduizend van weggezet').

En daar weer tussen liggen de verwenbars als Magic: rood pluche met vlekken in de zithoek, en aan de bar twee vrouwen die je aankijken of ze op je zitten te wachten - als je een man bent. Waar de bardame en Ardy elkaar blijken te kennen. Van vroeger in Nighttown, waar hij wel eens werkte als dj en zij bij de jassen zat. Ardy: 'Wat kan een mens toch slecht terechtkomen, hè?' Ze bloost maar heel even.

Deze kant van de Nieuwe Binnenweg is maar een aanloop. En we hebben toch mooi paddo's kunnen kopen.

door Nicoline Baartman

23.30-01.15 uur

In Rotown, 'muziek, eet & drinkcafé', vallen wij heel even samen met het epicentrum van het uitgaansleven op de Nieuwe Binnenweg. Dáár gebeurt het. Maar vanavond niet. Caesar, rocktrio van eigen bodem ('gaat het helemaal maken', aldus huisorgaan Town Magazine), is juist bezig een gloedvol einde te breien aan een muzikaal intermezzo dat, eerlijk is eerlijk, met terugwerkende kracht stevig, bijzonder en op zijn minst veelbelovend lijkt te zijn geweest.

We don't need no men, we just want good sex, lezen we nog aan de binnenkant van een der toiletdeuren en we bedenken dat God ons allen toch eenderder geschapen heeft dan we even daarvoor nog dachten.

Richting Oude Binnenweg vinden we Rhythm op onze route. Deze uitspanning, recht tegenover café Linssen, is efficiënt ingericht, zullen we maar zeggen. Doeltreffend en zakelijk. Hier kan nog geen blind paard schade aanrichten. Aan de fruitmachine verpozen twee gabbers, zij deinen met het hoofd mee op de maat van de gabbermuziek die door het etablissement bonkt. Verderop zit een gezelschap langharigen druk rokend bijeen en aan ons tafeltje zinkt een onrustig troepje neer dat overduidelijk nog op zoek is, op zoek naar de geheimen van het Rotterdamse nachtleven. Dat zijn wij.

Juist als een meisje in een rood truitje een eigentijdse versie van de can-can op de bar begint te dansen, lopen wij al bijna weer op straat. Wij hebben een verrassend goed gevoel voor timing. Waar het feesten nog beginnen moet, daar zijn wij.

Café Linssen stamt nog uit de tijd dat profvoetballers een winkel met rookwaren of een café begonnen, wanneer de sportcarrière op z'n end liep. Café Linssen was de kroeg van de vermaarde Feyenoorder Jan Linssen. 'Ouderwetse gezelligheid' staat bij wijze van aansporing op de gevel te lezen. Daarvan is geen woord te veel gezegd. De schillen van de pelpinda's mag je bij Linssen gewoon op de grond gooien. En als je zin hebt mee te zingen met Jump for joy (jump for joy), dan kun je zelfs om een microfoon vragen, opdat de hele zaak het horen kan. Kom daar elders maar eens om.

Reefer, een heel stuk verderop, is een coffeeshop in de meest gangbare zin van het woord, maar je zit er mooi op Chesterfields! Donkere jongens spelen pool-biljart onder design-lampen en recht tegenover ons hangt een spiegel die nergens anders vandaan kan komen dan bij Metz & Co. Jointje mevrouw, meneer? Dan gooit u vijf keer vijf munten van vijf gulden in de luxe metalic sigarettenautomaat. Een pakje Reefer spuugt die dan uit, met voorgedraaide marihuana-sigaretten van diverse komaf. Kom daar maar eens om in den vreemde!

Zo, nou is het mooi gewenst, besluit Ardy. Nou gaan we dansen, dansen in Rotterdam.

door Henrico Prins

01.15-? uur

'Ergens in Crooswijk' zou het wezen, het feest der feesten van deze nacht, maar in de Kipstraat is niets dat daarop wijst. Wat kan kloppen, want de Kipstraat is geen Crooswijk. In de Kipstraat bevindt zich wel een Party Centrum, een vaal gebouw dat eerst valt te ontwaren na gedegen spit- en graafwerk tussen geparkeerde auto's. En in dit Party Centrum, gemarkeerd met een kleurig lampenslingertje op een binnenplaats-achteraf, blijkt het bij nader inzien toch te doen.

de discotheken bezoekt die een beetje meetellen.' Met het Party Ted Langenbach, de hippe Rotterdamse organisator die in tien jaar Centrum, dat zelfs een versierd Paradiso op Easy Tune-avonden makkelijk naar de kroon steekt, gaat hij weer ongelooflijk scoren.

In het eerste relaxte plaatje dat voorbij komt, is het Hammond-orgel pregnant pompend aanwezig. Ook in het vijftiende relaxte plaatje is het Hammond-orgel pregnant pompend aanwezig. Tussendoor is het Hammond-orgel niet weg te denken geweest. Goudeerlijk top-amusement.

Als Richard Cameron, aangekondigd als 'de godfather van de Easy Tune, althans in Nederland', het werk achter de draaitafels 'met wat vreemde muziekjes' overneemt van zijn collega's van de In-Tuners, heeft Ardy B besloten zich te ontpoppen tot 'de eerste Easy Tune-hooligan'.

Dan is het bijna kwart over drie. Langer zijn we nog nergens geweest, vanavond. Dat komt: Ardy B begint in vorm te geraken.

De Vlerk is een klein poppodium dat de laatste jaren noodgedwongen door de stad heeft moeten zwerven, van de ene tijdelijke oplossing naar de andere. In 1995 heeft het aan de Westblaak een onderkomen gevonden waarvan niemand precies zeggen kan hoe tijdelijk het ditmaal gaat worden. Zeer tijdelijk, valt te hopen, want het is er bedompt & laag & weinig gemoedelijk. Voor 7,50 mag je naar binnen. Daar plopt de house je tegemoet, ten gehore gebracht door Jochem Paap, die ook wel eens dromerige platen maakt onder de naam Speedy J.

Later, op de Lijnbaan, worden we langdurig hinderlijk gevolgd door een politiewagen waarvan de lampen niet branden - mag dat? De Blauwe Vis, vorig jaar geopend, dreigde even uit te groeien tot een van de places to be. Misschien is het daar ook wel van gekomen, wie zal het zeggen, maar op dit tijdstip valt er niet zoveel te beleven in de dichtgeslibde voetgangerstunnel onder het Weena.

Leuke plek wel, beetje sinister, maar aan de muur sterft het van de affiches ter promotie van Het Groot Niet Te Vermijden, een raar Rotterdams gezelschap dat vroeger ook nog 'Dans- en Showorkest' achter zijn naam had staan. Les voor horecabazen: als je arty wilt wezen en een place to be, moet je dus niet zulke posters ophangen. Overigens smaakt de Spa Rood er niet minder om.

Op weg naar Nighttown komen we langs de veelbesproken Baja Beach Club, waar naar verluidt bijna-blote boys en halfnaakte girls ronddansen. De 'ultieme vakantiestemming' die hier moet heersen, wordt vlak voor de deur wonderlijk recht gedaan met een tafereel dat uit heftig-Renesse-in-augustus zou kunnen stammen. In de ambulance likt een bijkans lek geprikte boy zijn wonden, terwijl een dozijn politiemannen het onderzoek ter plekke reeds voortvarend ter hand heeft genomen. Sfeer, man. Sfeer.

Ardy B verricht zijn zegenrijke draai-arbeid zo nu en dan in Nighttown. De Gummy Club, die hier op sommige vrijdagavonden domicilie kiest, is in zijn allengs roder wordende hoofd ontstaan. Desondanks is hem door onnozele portiers de toegang tot de club wel eens geweigerd.

Voor het verhaal, hebben we bedacht, zou het beter zijn als dat ook nu gebeurde. Maar nee. Pim Bottema, bedrijfsleider van de grote popzaal die zo gaarne discotheek wil wezen, staat buiten net de troepen te inspecteren. Hij ziet ons komen, Ardy B voorop, en constateert: 'Hoog bezoek.' De deur gaat open en als we de metaaldetector passeren, hoeven we geeneens onze messen en pistolen af te geven.

Binnen kunnen wij zien, merkt iemand vilein op, 'hoe Spijkenisse-Zuid danst'. Wel, Spijkenisse-Zuid danst vooral lang.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden