Speurtocht met veel blote-buik-pakjes

PRINCE OF PERSIA: THE SANDS OF TIME..

Daar komt prins Dastan goed mee weg. Net als hij in levensgevaar is, drukt hij per ongeluk op een knopje op zijn net gekregen dolk. In een wervelwind van zand springt de tijd, hup, een paar minuten terug, naar het moment dat er nog niets aan de hand was.

Die dolk is een grappige gimmick in Prince of Persia: The Sands of Time. Het idee komt rechtstreeks uit de reeks computerspellen waar de film op gebaseerd is, maar het is tegelijkertijd een leuke knipoog naar een van die dingen die een game-verfilming altijd een heikel punt maakt: het ‘saven’. Terwijl een gamer daardoor kan leren van eerder gemaakte fouten, komt de hoofdpersoon in de film vaak over als onrealistisch sterk en slim. Deze prins Dastan niet. Hij kan, net als in een spelletje, de geschiedenis herschrijven als dat nodig is.

Natuurlijk, als iemand via een originele twist de vloek op spelverfilmingen zou kunnen verbreken, is dat producent Jerry Bruckheimer. Eerder wist hij al een pretparkattractie om te toveren tot een lucratieve franchise (Pirates of the Caribbean, 2003). Voor Prince of Persia heeft hij iets gelijksoortigs voor ogen: een epische blockbuster, vol humor, romantiek en avontuur, tegen extravagante decors. Regisseur Mike Newell zou daar wel raad mee moeten weten, met zowel een Harry Potter-film als Four Weddings and a Funeral op zijn cv.

En toch wordt die andere bekende valkuil van de gameverfilming niet omzeild: het script blijft een opeenvolging van rammelende dialogen en best aardige actiescènes. Het suggereert eventjes diepgang, met een zoektocht naar een soort massavernietigingswapens en een boodschap over familie en broederschap, maar het grootste deel van de film bestaat toch uit een speurtocht en het sexy bedoelde gekibbel tussen acteurs Jake Gyllenhaal en Gemma Arterton – die overigens op de gekste momenten tijd ziet zich in een nieuw blotebuik-pakje te hijsen. Echte chemie ontbreekt tussen die twee, wat Newell probeert te verdoezelen met een constante, vette soundtrack. Ook snoodaard Ben Kingsley, Alfred Molina, met zijn running gags over belastingen en zijn zwijgende hulpje Seso moeten memorabele karakters worden, maar Prince of Persia mist de onbekommerde pret van – bijvoorbeeld – Pirates of the Caribbean, Indiana Jones of al die andere epische avonturenfilms waar het opzichtig aan refereert.

Alles wat met het Midden-Oosten te maken heeft wordt bovendien schaamteloos op een hoop geveegd. Harems, hoofddoekjes, eergevoel, het afhakken van hoofden voor kleine misdaden, en draaiende derwisjen die iets te maken zouden hebben met een mysterieus doodseskader. Het is een fantasy-film, natuurlijk, maar dit herschrijven van de geschiedenis vol westerse vooroordelen doet het gebied pijnlijk te kort. FS

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden