Speels festival in de natuur

Wonderfeel lost belofte in

Dat lijkt wel dancemuziek achter de rododendrons. Een stevige beat stijgt op aan een kronkelpad van het festivalterrein in 's Graveland. Drums, gitaar, zang, en is dat niet een klarinet?

Neo-fanfare 9x13 koppelt nieuwe muziek aan de Nederlandse fanfaretraditie op festival Wonderfeel. Beeld Aurélie Geurts

Bezoekers op weg naar harpist Remy van Kesteren kijken verbaasd om zich heen. Elektronica en dwingende percussie, zo klassiek klinkt dat allemaal niet. Vooral jongere festivalbezoekers blijven hangen bij de tent waar de Britse performer Anna Meredith het publiek vraagt: 'You want some more mosh?' Dat willen ze. De muziek en de term uit de metalwereld geven aan dat de grenzen van de klassieke muziek op festival Wonderfeel niet met prikkeldraad zijn afgebakend. Meredith maakte internationaal furore met haar mix van modern-klassiek en avantgarde pop, onder meer tijdens de Britse Proms.

Een festival moet groeien. De tweede editie van het driedaagse festival op buitenplaats Schaep en Burgh van Natuurmonumenten vervult de belofte die vorig jaar werd neergezet: een speels festival met vijf podia in de natuur waar klassieke muziek in zijn volle breedte ten gehore wordt gebracht. Uitlopers naar andere genres zijn welkom, het gaat van Bach tot Brel, van Middeleeuws tot minimal, en een heel klein plukje mosh.

(Tekst gaat verder onder de afbeelding)

Sopraan Frédérique Klooster zong aria's van Mozart en Puccini in een ongebruikelijke setting tijdens Wonderfeel. Beeld Aurélie Geurts

Storm

Tijdens de eerste editie sloeg een zware storm een gat in de programmering. De festivalzaterdag werd geschrapt wegens gevaar voor opwaaiende tenten en omvallende bomen. Diezelfde bomen, kolossale eiken en beuken, bieden nu koelte en schaduw. Het lome weer dicteert een slentertempo. Tijdens een wandeling tussen de podia, die een paar honderd meter uit elkaar liggen, wordt het publiek op het hoofdpodium verleid door het middeleeuwenensemble Le Miroir de la Musique, verderop klinkt de oriëntaalse sprookjesmuziek van ud-speler Haytham Safia en even later de swingende 'klassiek' van het inmiddels van tv bekende strijkensemble FUSE.

Naast gevestigde namen uit vooral de Nederlandse klassieke muziek is er plaats voor nieuwe, onverwachte combinaties. Zo gingen altviolist Oene van Geel en basgitarist Mark Haanstra en verbond aan voor de gelegenheid. Tijdens een vloeiende performance begeven ze zich van jazz naar Balkanmuziek, waarbij viool en gitaar afwisselend de hoofdrol krijgen. In het 'Weeshuis van de Hits' zapt FUSE in een sprankelende performance door eigen 'hits' en die van anderen. Een stukje Bach à la FUSE klinkt een paar minuten sacraal. Totdat de FUSE-saus eroverheen wordt gegoten van stevig vioolwerk en puntige percussie. Ze krijgen een paar honderd man aan het zingen bij hun strijkersversie van de 'klassieker' Bloed, Zweet en Tranen.

Bezoekers liggen te genieten op het gras tijdens de act van Kluster5. Beeld Aurélie Geurts

Meer aandacht voor eten en drinken

Ter verhoging van het festivalgevoel zijn er hangmatten bij een vijver, een Rad van Cultuur, een plek waar kinderen kunnen knutselen (ook geschikt voor handige vaders), en twee rijtjes foodtrucks. Aan eten en drinken is meer aandacht besteed dan vorig jaar. Lange rijen zijn er zelden, behalve voor ijs en patat. De afdeling fastfood - biologisch uiteraard - trekt ondanks het beschaafde publiek toch meer klanten dan de categorie verantwoorde salades.

Wonderfeel is wel een klassiekfestival voor de facebookgeneratie genoemd, waarbij opgemerkt moet worden dat vijftigplussers intussen massaal facebooken. Onder het publiek bewegen zich meer strohoedjes dan baseballpetten. Ook is enige concertzaalervaring waar te nemen. De vrees van musici dat het moeilijk is de aandacht vast te houden tijdens een openluchtfestival, blijkt ongegrond. Een paar honderd man luisteren ademloos naar het ernstige Schicksalslied van Brahms uitgevoerd door Cappella Amsterdam. Dat betovert blijkbaar ook onder leiding van een dirigent in korte broek en met een biertje binnen handbereik.

De meiden van het Ragazze Quartet en de mannen van Slagwerk Den Haag & Kapok weten hun gehoor, dat op bankjes en kleedjes in het gras zit, te hypnotiseren met een eigen versie van Terry Riley's minimal compositie In C. Met een kleine vijfduizend verkochte kaarten en een uitverkochte zaterdag sluiten organisatoren Georges Mutsaerts en Tamar Brüggemann met succes aan bij een trend. Een groeiende groep klassieke musici stapt af en toe van het officiële concertpodium en is niet bang meer voor andere muziekgenres. Het is te hopen dat er veel programmeurs waren onder de Wonderfeelbezoekers.

Podium: White Label - Act: 9x13. Beeld Aurélie Geurts
Podium: Weeshuis van de hits. Beeld Aurélie Geurts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.