Speelmakker

Voor Daan Schuurmans begint 2014 met een rol in de Gijsbrecht van Amstel. Vanaf half januari is hij te zien in Heer & Meester, een nieuwe tv-serie. En nu is hij ook nog vader: 'Ik ben totaal week bij Sophia.'

1972 Geboren te Rotterdam

1999 Westenwind, wekelijkse dramaserie

2001 Costa

2002 Volle Maan

2004 Snowfever

2007 Alles is liefde, Closer (toneelstuk)

2010 Bernhard, schavuit van Oranje

2012 Regie aflevering Van God Los

2013 Mannenharten, Het Diner en Finn.

2014 Gijsbrecht van Amstel, Heer & Meester

Schuurmans is getrouwd met actrice Bracha van Doesburgh en samen hebben ze een dochter (Sophia).

Acteren of regisseren? Ik ben acteur, maar heb onlangs een aflevering van Van God Los geregisseerd en ik ben bezig met de ontwikkeling van een script. Ook als ik regisseer, denk ik vanuit de acteur. Ik let er meer op dat het spel goed is, dan dat het cinematografisch helemaal klopt. Dat inzicht wil ik de komende tijd nog ontwikkelen. Kiezen tussen acteren en regisseren kan ik niet.

'Het regisseren van Van God Los schonk een ongelooflijke voldoening, het ging me vrij natuurlijk af. Ik zat niet met stoom uit mijn oren op de set. Ik heb natuurlijk met fantastische cameramensen en goede regisseurs gewerkt. Daar steek je veel van op. En van de fouten van anderen kun je ook leren. Er is altijd een heel wankel evenwicht op een set tussen het technische gedeelte en datgene wat er tussen acteurs gebeurt als er actie wordt geroepen. De goede voorwaarden creëren om een acteur zo veel mogelijk te laten stralen, is een belangrijke taak van een regisseur. Daar heb ik wel oog voor, denk ik.'

Gijsbrecht van Amstel: ieder jaar opnieuw of voorlopig de laatste keer?

'Traditiegetrouw wordt Gijsbrecht van Amstel van Joost van den Vondel, onze Homerus, in de eerste dagen van januari opgevoerd in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Dat is ruim veertig jaar niet gebeurd en nu wordt het weer voor de derde keer gedaan. Ik speel voor de derde keer de rol van Arend, het broertje van Gijsbrecht en ik vind het erg leuk om het weer op te pakken. Het is spannend dat een aantal rollen door andere acteurs worden ingevuld: Petra Laseur, Jules Croiset en Marlies Heuer.

'Vorig jaar hadden we alleen een doorloop gedaan op de 31ste en zijn we meteen op de 1ste gaan spelen. Het zat er gelukkig nog behoorlijk goed in, door de taal. Het is in wezen een lang gedicht, door de rijm is het makkelijker om te onthouden. Dit jaar gaan we wel repeteren, omdat er zoveel nieuwe acteurs meedoen.'

Rotterdam, Londen, Hilversum, Oegstgeest, Groningen, Maastricht of Amsterdam?

'In mijn jeugd ben ik veel verhuisd, vanwege het werk van mijn vader als journalist en correspondent. In Amsterdam woon ik nu het langst, achttien jaar. Amsterdam is mijn stad geworden. Al dat verhuizen in mijn jeugd heeft er misschien wel toe geleid dat ik nu zo lang in Amsterdam woon. Het is fijn om echt een thuis te hebben, dat heb ik nooit gehad. Je raakt ontworteld als je zo vaak verhuisd. Iedere keer vrienden achterlaten en dan in een andere stad opnieuw beginnen. Daardoor heb ik groepsprocessen leren kennen en weet ik hoe het is om buiten een groep te staan en je erin te vechten. Maar ik kan ook slecht zijn in het onderhouden van contacten, omdat vriendschappen vroeger snel werden afgebroken.'

Tv, film of toneel?

'Ik ben nu bezig met de opnamen van Heer & Meester, een detectiveserie voor Omroep MAX. Dan vind ik het ontzettend fijn om daarna een paar dagen Arend te zijn in Gijsbrecht van Amstel. Ik beleef veel plezier aan het toeren met Het Toneel Speelt. Om in de dorpjes te komen en naar de Blokker en de plaatselijke Chinees te gaan, en dan lekker spelen 's avonds.

'In het begin van mijn carrière heb ik erg hard geroepen dat ik geen toneel wilde doen. Maar een jaar of vijf geleden werd ik gevraagd door Ronald Klamer van Het Toneel Speelt om mee te spelen in Expats, een stuk geregisseerd door Mark Rietman. Ik ben tot op de dag van vandaag blij dat Ronald me gebeld heeft. Het was het juiste moment. Ik kwam van de toneelacademie, dus het was best raar dat ik het toneel zo van me af had geschopt.'

Acteren met Bracha: altijd leuk of niet te vaak?

'Acteren met Bracha (van Doesburgh, vrouw van Schuurmans, red.) vind ik ontzettend leuk. Allereerst omdat ze een erg goede actrice is. Vanzelfsprekend hebben we een bepaalde chemie op het toneel. We hebben samen Closer gedaan, zo hebben we elkaar ook leren kennen, en later speelden we in King Lear. We verheugen ons er allebei op dat we aankomend jaar samen voor het eerst een serie gaan draaien, Nieuwe Buren. Maar ik zit thuis nu al te zeggen dat ik op de set een beetje geprikkeld kan zijn en dat ze me dan even moet laten. Dus als ik zin heb om m'n kont tegen de krib te gooien, dat Bracha dan niet zegt: 'Dat moet je niet doen.'

'Er wordt natuurlijk redelijk veel over acteren gepraat thuis, maar Bracha en ik hebben aan weinig woorden genoeg. Als je een acteur bent, weet je intuïtief wat goed is wat niet. Bracha is erg karig met haar complimenten, maar als ik er een krijg, is het ook verdiend en dat is de afgelopen jaren gelukkig een paar keer voorgekomen.

'Je moet niet te vaak samen spelen. Het is niet goed om drie keer per jaar samen een project te doen. Dat kan ook niet qua planning, want we hebben Sophia, die is nu 11 maanden oud is. We zijn nu al allemaal oppassers aan het rekruteren voor de dagen dat we Nieuwe Buren gaan draaien.'

Hollywood: een droom of een gepasseerd station?

'Hollywood is natuurlijk nooit een gepasseerd station. Het zal altijd een droom blijven, maar het is ingewikkeld. Je speelt een goede rol, dat valt op op een internationaal festival en dan komt er interesse. Dat is volgens mij de enige weg. Want daar opnieuw beginnen, op deze leeftijd, dat zit er niet meer in. Ik ga niet op de bonnefooi naar Amerika. Daarvoor heb ik in Nederland te fijn werk. En niet te vergeten een vrouw en een gezin.'

Costa, Volle Maan en Snowfever: spijt van of trots op?

'Die films hebben geleid tot wie ik nu ben en wat ik nu kan. Samen zijn die drie films ook weer negentig draaidagen, waarin ik een hoop heb geleerd. Dus daar heb ik absoluut geen spijt van. Ik hoorde laatst iemand zeggen dat Costa al een cultstatus bereikt heeft. Nou goed, zo zie ik het dan maar graag.

'Ik heb die films al heel lang niet gezien. Ik hoorde laatste dat er een avond was dat Costa en Volle Maan achter elkaar werden uitgezonden. Dan denk ik niet: goh, laat ik er eens lekker voor gaan zitten. Ik ga naar de première en dan zie ik hem, maar daarna ga ik hem niet nog eens kijken. Ik denk wel dat als mijn dochter een bepaalde leeftijd bereikt, ze het misschien leuk vindt om films van haar ouders te zien. Dat lijkt me wel grappig. Dan ziet zij dertig jaar oude films. Met een heel jonge vader en heel jonge moeder. Dat moet toch wel leuk voor haar zijn. Of misschien vind ze het wel oude rotzooi. 'Ik ben de kritiek op Costa, Volle maan en Snowfever natuurlijk niet vergeten. Die was heftig. Of ik nu iemand die van de toneelschool komt zou aanraden om in dat soort films te spelen? Het zou leuk zijn als je de keuze hebt. Als Toneelgroep Amsterdam je in dienst wil nemen, zou ik aanraden om dat meteen te doen.'

Speel je liever een held of loser?

'Allebei. Het is leuk om na een held een loser te spelen. Al is geen enkel personage echt een loser. Een antiheld is een beter woord. Als een personage niet een beetje van beide is, krijg je een plat karakter. In Nieuwe Buren speel ik iemand die vooral in mineur leeft. Een vrij geïmplodeerde figuur, die niet met z'n emoties kan omgaan en niet in staat is kinderen te krijgen met zijn vrouw, en dat ligt aan hem. Zulke kwetsbare rollen moet je leren spelen. Ik heb daar ouder voor moeten worden. Uiteindelijk verliezen we allemaal. Dat is het wrange, maar ook het schone van het leven. Toen ik aan het repeteren was voor Closer, speelde ik met de inmiddels helaas overleden Roef Ragas een scène waarin ik moest verliezen. Mijn personage werd platgewalst en dat kreeg ik maar niet voor elkaar. Ik bleef een schild houden, maar dat deed ik zelf. Dat was toch mijn ego dat in de weg zat. Toen wist ik dat daaraan iets moest doen. Ik moest eerst zelf durven verliezen voor ik dat op het toneel durfde.'

Een strenge vader of een vrije vader?

'Het is verschrikkelijk hoe zachtaardig ik ben. Sophia is nog zo klein, dat je nog niet echt opvoedt of boos wordt. We hebben geen groot plan bedacht voor de opvoeding. Je moet zelf het goede voorbeeld geven, ik denk dat dat belangrijk is. Maar ze weet me nu al om haarvingertje te winden. Bij haar ben ik totaal week.

'Het cliché dat alles anders is als je vader bent, is waar. Ik heb wel vaker vaderrollen gespeeld, maar ik ben gevoeliger, mijn hart gaat sneller open. Er is een zenuw geraakt waarvan ik niet wist dat die bestond.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden