Column

Spanningsopbouw is niet meer aan mij besteed

Het geduld van de samenleving wordt minder, en het mijne in het bijzonder. Als het niet nú kan, laat dan maar zitten.

Beeld Robin de Puy

'Hoezo staat Pitch Perfect 3 nog niet op Netflix? In Amerika draait hij al een week!' Het nettoresultaat is dat ik elke avond illegale torrents zit te streamen, want die nemen de consument wél serieus. En zelfs dan ben ik nog ongeduldig: sommige series gooien ze niet in één keer op het net, nee, ze laten je gewoon een week wachten op de volgende aflevering. U leest het goed: wachten. Alsof ik in communistisch Polen woon en in de rij moet gaan staan voor een brood, kom op zeg.

Dat ongeduld sluipt ook mijn kijkgedrag binnen. Ik heb van die handige pijltjestoetsen op mijn laptop, dus als ik me in een scène verveel, kan ik daarop tikkend steeds mootjes van vijf seconden overslaan. Zodra ik een auto zie, bijvoorbeeld, druk ik tik-tik-tik op de pijltjestoets, net zolang tot de auto is geparkeerd, de schurk uitgestapt, door de draaideur van het hotel gelopen, de lift heeft betreden, bij het naar boven gaan zijn geluidsdemper op zijn pistool heeft geschroefd, op de elfde verdieping is uitgestapt, de gang afgelopen en op de deur van de held heeft geklopt: dat alles in de wetenschap dat er in die tijd niets gebeurt wat nodig is om het verhaal te volgen en dat de actie daarna pas weer begint. O wacht, ze gaan praten. Tja, aangezien alleen de eerste en de laatste twee zinnen van een dialoog belangrijk zijn, skip ik tik-tik-tik al het loze geklets.

Ik kan zo van elke film zeker een kwartier afschaven zonder ook maar iets van de plot te missen. Bij films van vóór 1980 makkelijk een halfuur, want ze kletsten toen meer en zaten langer in auto's. Vaak tegelijk.

Het is zo'n gewoonte geworden dat mijn ringvinger nu bij elke film permanent op de pijltjestoets rust, en dat ik eigenlijk niks meer kijk zoals de maker het me voorschotelt. Slechte zaak, natuurlijk. Stel je voor dat ik indertijd zo Jaws had gekeken. Haai eet zwemster op, klets klets klets, bootje bootje bootje, haai ontploft. Ik was er in tien minuten doorheen geskipt. Elementen als contemplatie en spanningsopbouw zijn niet meer aan mij besteed.

Maar nu keek ik live op de laptop een voetbalwedstrijd, en merkte dat ik onbewust met mijn ringvinger constant op de pijltjestoets zat te tikken; wat geen enkele zin had, want het moment waar ik heen wilde skippen was nog niet gebeurd. In plaats van mijmeren over leven in het Nu, en genieten van het Heden, zag ik vooral in dat er van de 90 minuten 86 minuten geen reet gebeurt, en dat ik, als moderne consument, dat eigenlijk onacceptabel vind. Erger nog, ik bedacht ineens dat dit voor het grootste deel van mijn leven geldt. Meestal gebeurt er niks. Neem deze column nou: strikt genomen is het maar vijf minuten daadwerkelijk tikken. Die drie uur uit het raam turen eromheen, daar zou ik toch gewoon doorheen moeten kunnen skippen?

En wakker liggen 's nachts?

En wachten op mijn cappuccino?

Tik-tik-tik.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden