Spannend kruisbestuiven

Robert Glasper is steeds op zoek naar nieuwe stijlwendingen.

Pop


****


Robert Glasper Experiment & Metropole Orkest 13/4, MC Theater, Amsterdam


Een van de bijzonderste optredens op het komende North Sea Jazz Festival belooft dat van het Robert Glasper Experiment met het Metropole Orkest te worden. Bij wijze van generale repetities gaven de meer dan vijftig muzikanten onder leiding van dirigent Vince Mendoza afgelopen weekeinde alvast twee optredens. In het kleine, sfeervolle MC Theater in Amsterdam pasten alle muzikanten niet eens op het podium zodat het publiek bijna tussen Glasper, zijn band en de dirigent in moest gaan staan.


Dat creëerde meteen al een aparte sfeer. De muziek deed de rest. Toetsenist Robert Glasper maakte de laatste jaren naam als grote kruisbestuiver van jazz met soul en r&b. Het werk van zijn twee recente albums met zijn Experiment is live echter moeilijk te vertolken omdat de composities erg leunen op de vocale gastbijdragen van grootheden als Erykah Badu, Norah Jones en Common.


Die waren er niet bij, de enige zang kwam zondag uit de vocoder van multi-instrumentalist Casey Benjamin. Dat klonk aardig, maar de door Vince Mendoza geschreven nieuwe arrangementen voor Glaspers stukken werkten het best als Benjamin zijn keytar met vocoder losliet en zich tot zijn saxofoon beperkte. Zoals in Rise And Shine, een van Glaspers vroegste composities, waarmee het concert opende en waarin de wisselwerking tussen band en orkest meteen al klopte.


Het orkest speelde beheerst, met af en toe een goed geplaatste trompet- of saxofoonsolo (fraai in Let It Ride). Talrijk waren de momenten waarop de strijkers en blazers samen als een windvlaag aankwamen en het pianospel van Glasper omhoog leken te tillen.


Maar het orkest liet altijd genoeg ruimte over voor Glaspers en zijn drie bandleden. Glasper toonde zich een pianist uit de Herbie Hancockschool, steeds op zoek naar nieuwe stijlwendingen. Van piano wisselde hij moeiteloos naar synthesizer en Fender Rhodes, gedreven door het zeer soepele drumwerk van Mark Colenburg.


Nooit verzandde de muziek in bombast, de toon bleef beheerst, het spel gecontroleerd. Die cover van Nirvana's Smells Like Teen Spirit, door Mendoza niet ongeestig aangekondigd als 'traditional uit het Amerikaanse songboek', werkte ook in een vernieuwd arrangement niet echt. Maar de negentig minuten die eraan voorafgingen waren te bijzonder om zwaar te tillen aan deze vergissing.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden