Spanjaard Costa is gewoon zijn best blijven doen

Albert Costa is Spaans en dus houdt hij van gravel. Die twee zaken zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. In de afgelopen tien jaar werden halve finales op Roland Garros slechts twee keer zonder Spanjaarden gespeeld....

Alleen Costa is al zeker van de halve eindstrijd. Maar ook Juan Carlos Ferrero (6-3, 1-0 voor op Andre Agassi toen de regen gisteren een einde maakte aan de partij) en Alex Corretja, die zijn partij één dag eerder wegens invallende duisternis met 7-5, 7-5, 4-5 in zijn voordeel moest beëindigen, hebben grote kans hun landgenoot te vergezellen in de strijd om de Coupe de Mousquetaires.

Van het drietal maakt alleen Costa zijn debuut in de halve eindstrijd. Hoewel hij de 26 jaar bijna is gepasseerd, kwam hij in een Grand Slam nooit verder dan de kwartfinales. En dat voor een speler die door Pete Sampras werd geroemd om zijn fluwelen backhand, één van de beste die hij ooit gezien had. `Dit is een man met twee forehands', zei de Amerikaan destijds vol ongeloof.

Costa werd, net als landgenoten Carlos Moya, Felix Mantilla en Corretja, opgeleid aan de nationale academie in Barcelona, waarheen hij verhuisde toen hij veertien jaar was. Inmiddels had hij er al negen jaar tennistraining in zijn geboorteplaats Lerida opzitten, waar hij op de voet werd gevolgd door vader Jordi.

Die trachtte hem er al vroeg van te doordringen dat er belangrijkere dingen in het leven bestonden dan tennis. Toen de pas 11-jarige Costa na zijn eerste verliespartij in huilen uitbarstte, kreeg hij een flinke uitbrander. `Huilen doe je alleen voor belangrijke dingen, niet om tennis', aldus zijn vader.

Toch duurde het nog jaren voor Albert Costa (tegenwoordig gecoacht door Josep Perlas) er zelf van bewust werd dat tennis niet alles is in het leven. Het gebrek aan relativeringsvermogen bleef een succesvolle carrière in de weg staan. Pas sinds hij vader werd van een tweeling vorig jaar, dochters Alma en Claudia, zegt Costa innerlijke rust gevonden te hebben.

`Voorheen dacht ik alleen aan tennis, nu neem ik het leven precies zoals het komt. Er zijn andere dingen belangrijker. Verliezen is niet meer het einde van de wereld. Meer dan mijn best doen kan ik toch niet.'

Die wijze lessen zijn hem niet alleen als nieuwbakken vader ingegeven. In de bewustwording van Costa heeft tevens boezemvriend en peetvader van zijn dochters Alex Corretja de hand gehad.

De twee, tijdens de Olympische Spelen twee jaar geleden in Sydney succesvol met een bronzen medaille in het dubbelspel, hebben in Sant Cugat op 100 meter afstand van elkaar een huis laten bouwen, delen manager en trainer (Toni Estalella), spelen samen golf en zijn getuigen bij elkaars huwelijk.

Die hechte vriendschap zal ze op Roland Garros nog in de weg kunnen staan. Corretja is slechts enkele games verwijderd van een halve eindstrijd tegen zijn landgenoot. Een eerdere ontmoeting, begin dit jaar in de kwartfinales van het graveltoernooi in Barcelona, noemde Costa (in 1997 al eens winnaar) een ware bezoeking.

`Ik weet hoe graag Alex dat toernooi wil winnen. Toen ik merkte dat ik de partij ging winnen had ik het gevoel dat ik die kans van hem afpakte', verklaarde Costa na afloop van die wedstrijd. Andersom gunt Corretja, al twee keer finalist in Parijs, zijn vriend eindelijk de langverwachte doorbraak. Costa werd altijd beschouwd als de meest getalenteerde van de twee.

Dat hij desondanks altijd in de schaduw is blijven staan van zijn generatiegenoten heeft deels met zijn resultaten, deels met zijn karakter te maken. Bewust trachtte de verlegen Spanjaard de schijnwerpers te ontvluchten. `Ik heb geen idee of ik bekend ben. Ik probeer gewoon elke dag mijn werk te doen', zei hij na de verrassende winst op titelverdediger Gustavo Kuerten.

Met die overwinning trad hij na al die jaren dan toch eindelijk voor het voetlicht. Costa: `Altijd als ik naar die anderen keek vroeg ik me af hoe het nou kon dat zij wel doorbraken en ik niet. En nu sta ik zelf in de halve finales van Roland Garros. Dus blijkbaar betaalt het zich een keer uit als je gewoon je best blijft doen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden