Spaarders versus smijters

Rood staan: de één ligt er nachten wakker van, voor de ander is zorgeloos geld uitgeven een manier van leven....

Verslaggever Karolien Knols (40)

Getrouwd, twee zoontjes van 5 en 3.

Werkt net als haar vriendin vier dagen per week.

Koopwoning.

Staat nooit rood, ruim eenderde van haar inkomen gaat op aan vaste lasten.

Het saldo op haar lopende rekening is nu 2000 euro positief.

Heeft een flinke spaarrekening.

foto pagina 13

Chef Barbara van Beukering (38)

Getrouwd, drie dochters van 13, 11 en 9.

Kostwinner.

Werkt fulltime.

Koopwoning.

Staat sinds haar achttiende rood; als het nieuwe salaris binnen is, staat ze nog 8000 euro in de min.

Het merendeel van haar salaris gaat op aan vaste lasten.

foto pagina 13

Heleen Beaart (37) eindredacteur Getrouwd, dochter van 16 maanden.

Werkt net als haar man vier dagen per week.

Is net verhuisd naar een koopwoning met een hoge hypotheek.

Ruim de helft van haar salaris gaat op aan vaste lasten.

Staat sinds kort aan het einde van de maand 100 euro rood. Heeft een flinke spaarrekening.

foto pagina 11

Artdirector

Heike Gülker (33)

Samenwonend, geen kinderen.

Werkt net als haar vriend fulltime.

Huurhuis.

Een derde van haar salaris gaat op aan vaste lasten; staat nooit rood.

Aan het einde van de maand maakt ze het eventueel resterende saldo over naar een flinke spaarrekening.

foto pagina12

Moderedacteur

Milou van Rossum (39)

Alleenstaand, dochter van 3.

Werkt fulltime.

Koopwoning.

Meer dan de helft van haar salaris gaat op aan vaste lasten.

Staat sinds haar negentiende rood; als het nieuwe salaris binnen is nog tussen de 3000 en 3500 euro in de min.

foto pagina 12

Verslaggever Steffie Kouters, gespreksleider

foto pagina 11

MILOU VAN ROSSUM, MODEREDACTEUR

stelling: iemand die rood durft te staan is leuker dan iemand die verstandig met geld omgaat.

Milou: 'Dat vind ik net zo'n stelling als: mensen die roken zijn leukere mensen.'

Heleen: 'Of dikke mensen zijn gezellig.'

Milou: 'Maar er is wel een karakterverschil.'

Heleen: 'Als ik vertel dat ik een spaarrekening heb zitten jullie allemaal te gniffelen - daar merk je het aan.'

Karolien: 'Da's verkapte jaloezie; kom op.'

Barbara: 'Niet verkapt, da's gewoon jaloezie.'

Heleen: 'Er is een mentaliteitsverschil. Jullie staan rood, dus jullie zijn afhankelijk van de bank.'

Barbara: 'Ik voel me helemaal niet afhankelijk van de bank.'

Heleen: 'Wacht maar tot ze achter je aankomen.'

Barbara: 'Zijn mensen die rood staan niet gewoon flamboyanter? Zorgelozer? Optimistischer?'

Karolien: 'Jij wilt nu bevestiging.'

Barbara: 'Een tijdje geleden was ik onverwacht met twee vriendinnen in de kroeg beland en kwamen we erachter dat we niet genoeg gegeten hadden. Wij vallen 's nachts binnen in een visrestaurant en bestellen met een een heerlijke fles Chablis en een grote schaal met drie soorten oesters. Nou, dat smáákte. Vervolgens zei een van ons: ik zou best nog wel ehhhh...We kregen bijkans ruzie wie het seintje aan de ober mocht geven: nog een keertje! Ik geloof dat we 200 euro kwijtwaren. ”Ik sta eigenlijk hartstikke rood”, zei de een. ”Ik ook”, zei de ander. Dat we daar toch hadden gezeten tekent toch wel een rare mentaliteit.'

Heleen: 'Als ik echt krap zou zitten, zou ik niet meegaan.'

Heike: 'Om zoiets te doen, moet ik wel dronken zijn. En dan bel ik de dag daarop de bank: maak 500 euro over van mijn spaar rekening naar mijn lopende rekening.'

Milou: 'Toen ik mijn vader op mijn twintigste vertelde dat ik naar de kunstacademie wilde zei hij: moet je nooit doen. Jij kunt er niet tegen om te leven met weinig geld.'

Heleen: 'Die kende jouw mentaliteit al een beetje.'

Milou: 'Hij zei: dan loop je met je map door de regen en komt er een vriendinnetje langs in een grote auto en die spettert jóu nat. En dat vind je echt niet leuk.'

Karolien: 'Ik geloof dat je er een beetje trots op bent, dat je altijd rood staat.'

Milou: 'Ik ben er niet trots op.'

Karolien: 'Want je bent namelijk niet saai, als je geld uitgeeft. Het is de angst, om saai te zijn.'

Barbara: 'Nou ja!'

Karolien: 'Ik denk dat je innerlijke saaiheid compenseert met rood staan.'

Barbara: 'Zeg, wat zijn dit voor kwesties. Geen gat in je hand, maar een gat in je hart. Jij zegt dat gewoon om je eigen saaiheid te verdoezelen.'

Karolien: 'Ik heb een enorm rijk innerlijk leven. Ha!'

Milou: 'Jij hebt al die materiële dingen niet nodig?'

Barbara: 'Ik geloof dat Milou en ik wel een beetje trots zijn, op hoe we leven.'

Karolien: 'Je bent er namelijk trots op dat je borderless bent.'

Milou: 'Iedereen heeft grenzen. Ik heb ook grenzen.'

Barbara: 'Hoe kom je erbij dat ik me niet laat begrenzen?' Ik moet eten, drinken, opleiding, alles betalen voor een gezin van vijf. Als er hier iemand zit met verantwoordelijkheden, ben ik dat wel. Oké, ik sta 8000 euro rood. Vind ik nog reuze meevallen!'

Milou: 'Oké, er zit wat losbandigs in me, maar ik vind dat ik mezelf redelijk onder controle heb.'

Karolien: 'Jullie instelling is toch: alles uit het leven halen wat erin zit? Het is nu. Nu!'

Heleen: 'Dat wil ik ook. Ik wil er alleen niet rood voor staan. Denken jullie nooit: stel dat de economie instort en dat ze achter me aankomen en ik ineens die schuld moet aflossen?'

Barbara: 'Wie moet er dan achter me aanzitten? Meneer Visser van de Rabobank?'

Heleen: 'Ja, inderdaad, ze heten ook allemaal Vis. Vis!'

Barbara: 'Meneer Visser is mij heel gunstig gezind.'

Milou: 'Vorige week belde er een meneer van de bank en die heeft nooit meer teruggebeld. Dan denk ik wel: oooh, wat zou ie van me moeten?'

Heike: 'Mijn vader werkte bij de bank en die zei altijd: rood staan is betalen aan de bank.'

Milou: 'Vroeger had ik nog wel pl'etjes. Daar zijn ze erg gemakkelijk mee. Maar die pl'etjes heb ik afgelost, toen ik mijn vorige huis had verkocht.'

Barbara: 'Ooooh. Die pl'etjes. Oeiiii. Ik zeg niks meer.'

Heleen: 'Wat is een pl'etje?'

Karolien: 'Persoonlijke Lening. Dat jij dat niet weet, zegt al zo veel.'

Milou: 'Het is altijd zo heerlijk als je bij een hypotheekadviseur bent. Want dan is het allemaal peanuts, wat je rood staat.'

Barbara: 'Die geven je echt het gevoel of het allemaal niks voorstelt. Ben ik ook dol op, op dat soort gesprekjes.'

Heleen: 'En dat geloven jullie meteen?'

Barbara: 'Even serieus: waarom zou ik bang zijn? Ik verdien toch genoeg?'

Heleen: 'Er kan toch iets veranderen in je situatie? Je kunt toch ontslagen worden?'

Karolien: 'Ja, na dit ehhhh gesprek...'

Barbara: 'Ik ben altijd gemakkelijk met banen omgesprongen. Dat heeft er ook alles mee te maken.'

Heleen: 'Jij hebt er groot vertrouwen in, dat het altijd wel weer goedkomt.'

Barbara: 'Ik heb er altijd vertrouwen in dat alles goed komt.'

Karolien: 'Ik zou het nooit kunnen, zoals Milou en Barbara zijn. Ik denk altijd vier stappen vooruit.'

Barbara: 'Jij bent een beetje een doemdenkertje.'

Karolien: 'Ik zou het hartstikke leuk vinden om die rem eens niet te hebben.'

Barbara: 'Dat je denkt: what the heck.'

Karolien: 'Ik ben veel te rationeel. Tijdens mijn studie had ik een vriendin met een roekeloze levensstijl. Die zei dan 's nachts inderdaad: we rijden naar Parijs. Dat heb ik nooit gedaan. Dat is een verschil van levensinstelling.'

Barbara: 'Ik herken me in die vriendin.'

Milou: 'En nog wel erger ook. Maar het is nooit echt misgegaan, ook niet met geld.'

Barbara: 'Er is bij mij nog nooit een deurwaarder langs geweest, hoor.'

Milou: 'Ik ken wel iemand die bijna een plakkaat op de deur had zitten.'

Karolien: 'Voor een gedwongen verkoop?'

Heike: 'A-relaxt.'

Stelling: Het is zonde geld uit te geven aan luxe.

Heleen: 'Zonde? Dan ga je al uit van een schuldgevoel.'

Barbara: 'Ik neem heel vaak een taxi en toen we het daarover hadden, zei Karolien: dat vind ik nou zonde.'

Karolien: 'Ik vind de prijzen van taxi's bespottelijk hoog voor de service die je ervoor krijgt. 25 Euro betalen om van Amsterdam-Oost naar West te gaan vind ik zonde van het geld.'

Heike: 'Dan ga ik ook met de fiets.'

Barbara: 'Lekker op zo'n warme achterbank zitten en dan voor je deur worden afgezet. En dat kost wel wat, maar dan denk ik: zalig.'

Karolien: 'Van die 25 euro kun je ook iets anders doen.'

Barbara: 'Als ik het zo zou zien...'

Milou: 'Ik denk dat de ultieme luxe is als je geld kunt uitgeven zonder erbij na te denken.'

Heleen: 'Je realiseert je pas hoe luxe dat is, als je het niet meer kunt. Mijn uitspattingen zijn reizen, kleding, uitgaan, make-up. Ik koop altijd hele dure make-up: Chanel. Sinds de baby is geboren en we die koopwoning hebben, moet ik meer op het geld letten. Dus ik dacht: wat een flauwekul, om altijd van die dure make-up-remover te kopen. Ik naar de Etos, voor een potje van 2 euro. En maar boenen, daarna. Dat spul werkte dus niet. Daar kan ik dan heel erg over zeuren.'

Karolien: 'Ik geef het meeste uit aan reizen - ik koop zo vier tickets Bali. Als ik aan kleding 500 euro per halfjaar spendeer, is het veel. Het enige dat ik de afgelopen vier maanden heb gekocht is een muts van 5 euro. Maar elke dag hetzelfde aan, he.'

Milou: 'Moet ik precies vertellen wat ik maandelijks uitgeef aan kleren, schoenen en sieraden? Kom op zeg! Op je geld aan kleren uitgeven, rust in Nederland een taboe. Dat wordt gezien als oppervlakkig. Oké, een paar honderd euro.'

Karolien: 'Het is wel een voordeel als je geen smaak hebt. Ik heb geen idee wat ik moet kopen.'

Milou: 'Ik ken iemand die rondloopt op ouwe laarzen, en tevreden zegt: wat een leuke laarzen heb ik toch. Heerlijk, lijkt me dat.'

Heleen: 'Nounou.'

Milou: 'Nee echt. Wie let er nou op? Denk je dat iemand mij leuker vindt omdat ik deze jurk aan heb?'

Barbara: 'Er zijn ook mensen die zeggen: waarom zou ik uit eten gaan, ik eet net zo lekker thuis.'

Milou: 'Een glimlach van een kind, joh, kost niks.'

Barbara: 'Ik moet vijf mensen kleden, dus niemand bij ons thuis ziet er exorbitant goed uit. Bij ons gaat het op aan eten en drinken.'

Heleen: 'Maar dat zijn niet de echt grote uitgaven...'

Barbara: 'Dat zijn het dus wel. Wij houden alle vijf ontzettend van eten en drinken. Bij ons bestaan de weekends uit momenten van eten. Voor een dag boodschappen kan ik 180 euro uitgeven, en daarvan zitten we alleen maar te ontbijten, te lunchen en te avondeten.'

Heleen: 'Da's wel veel.'

Barbara: 'De visboer hangt de vlag al uit als ik binnenstap. Als ik weer naar buiten loop, ben ik altijd 100 euro kwijt. Ik let niet op de prijs. Ik begin met: geef maar 3 ons Holland se garnalen en tien sliptongetjes. Nou, dan staat de teller al op 50. Bij ons draait het om het goede leven. Laatst waren mijn man en ik zestien jaar samen. Toen hebben we op een avond voor 200 euro gegeten en voor 300 euro geslapen.'

Heike: 'Nou, ik zal niet snel zoiets deftigs doen.'

Barbara: 'Omdat het zo decadent is, is het leuk.'

Karolien: 'Jij wilt gewoon een decadent gevoel hebben. Dat is de hele discussie.'

Barbara: 'Jij zegt dat wel een beetje verwijtend.'

Karolien: 'Ik ga ook weleens chic naar een hele dure Thai, maar ik heb net zo'n leuke avond als ik eerst een filmpje pak en daarna bij de Thaise snackbar Bird op de Zeedijk ga eten.'

Barbara: 'Mijn man en ik zijn heel ambivalent, hoor. We kunnen ook primitief in een tent zitten, als we maar lekker gegeten hebben.'

Karolien: 'Ik wil nog niet dood gevonden worden in een tent .'

Barbara: 'Heel primitief vind ik leuk, of heel luxe. Maar niks daartussen in. Van die lulhuisjes in Center Parcs. Ik kan niet tegen dat middelmatige. Alles is niks. De mensen zijn kleurloos, het eten is kleurloos, de huisjes zijn kleurloos. Daar word ik nou depressief van.'

stelling: Jullie zijn verwend.

Milou: 'Ja, ontzettend. Ik werk hard en ik mag mezelf graag verwennen.'

Barbara: 'Als je fulltime werkt vind je dat je recht hebt op een bepaalde luxe. Als mijn wasmachine kapotgaat in het weekend, ga ik niet twintig winkels af. Dat is de schaarse tijd die ik met mijn kinderen kan doorbrengen. Dus ik ga naar de eerste de beste winkel om de hoek, da's waarschijnlijk ook meteen de duurste, en daar koop ik ook de duurste wasmachine, want daarvan denk ik: die doet het vast het langst.'

Milou: 'Ik had het met mijn stofzuiger. Toen zei iemand: dan kijk je toch even op eBay. Maar ik wil morgen dat huis stofzuigen.'

Heleen: 'Stel dat jullie meer tijd zouden hebben. Zou je dan wel op zoek gaan naar een koopje?'

Barbara: 'Dat zit niet echt in mijn karakter. Maar ik denk meer: ik werk heel hard en daardoor verdien ik een bepaalde levensstijl.'

Heleen: 'Dus je mag rood staan.'

Barbara: 'Ik voel me niet schuldig. Ik voel me ook niet zo verwend. Ik heb geen bontjassen en dure kleren en een Jaguar voor de deur.'

Milou: 'Ik doe het wel zélf. Ik laat niet voor me betalen.'

Barbara: 'Verwend zijn vrouwen van rijke mannen. Die met een Goldcard rondlopen in de pc Hooftstraat. Milou en ik betalen alles zelf. En oké, dan sta je een beetje rood.'

Milou: 'Ik ben wel voorzichtiger dan vroeger, sinds ik een dochter heb en kostwinner ben. Je moet zorgen dat je de hypotheek kunt betalen, dat je de crèche kunt betalen.'

Karolien: 'Maar dat wordt toch automatisch afgeschreven, elke maand?'

Barbara: 'Maar de automatische afschrijving blokkeert. Hallo! Dat heb jij nog nooit meegemaakt, maar alles blokkeert hoor, uiteindelijk.'

Heike: 'Ik werk ook fulltime en ik heb ook niet zoveel tijd, maar als iets kapotgaat weet ik al precies welk nieuw model ik wil hebben en ga ik op internet zoeken waar ik het kan krijgen voor minder. Dat is bij alles zo: ik weet wat ik wil en ben heel goed in het uitzoeken waar ik het voor minder kan krijgen.'

Barbara: 'Jij weet precies wanneer de uitverkoop is en zo.'

Heike: 'Ik koop heel veel tijdens de uitverkoop. Ik weet precies wanneer ie begint in welke winkels.'

Barbara: 'Als het financieel heel bar is, denk ik weleens: nu moesten we maar eens even niet uit eten gaan. Dan is het vrijdag en zegt mijn man: er is een nieuw restaurantje om de hoek. Laten we daar even heen gaan met de kinderen. En dan zeg ik nou...'

Heike: 'Als de kinderen slapen.'

Milou: 'Maakt hij de afschriften open?'

Barbara: 'Nee. Maar hij is wel veel beter met geld dan ik.'

Karolien: 'Hij zegt nooit: laten we eens wat zuiniger zijn met jóuw geld?'

Milou: 'Je hebt rood staan in gradaties. Je hebt ook mensen die koopverslaafd zijn, totaal impulsief tekeer kunnen gaan met geld - dat heb ik niet. Maar ik reken mezelf altijd net iets rijker dan ik ben. En dan komt aan het eind van de maand de afschrijving van de creditcard en daar staan dan die stofzuiger en dat etentje op die je alweer vergeten was.'

Karolien: 'Een creditcard is ook iets voor roodstaanders, hè. Ik gebruik 'm al anderhalf jaar niet meer.'

Barbara: 'Als het financieel heel slecht gaat, moet je met je creditcard naar de pinautomaat.'

Heike: 'Dat weet ik helemaal niet, hoe je met je creditcard moet pinnen.'

Barbara: 'Het kost je wel 10 of 15 euro extra.'

Heleen: 'Ik ben echt heel erg tegen die banken.'

Milou: 'Ik neem geen pincode op mijn creditcard, om mezelf te beschermen. Maar dan moet ik dus met mijn creditcard naar zo'n gwk-hokje, als ik op mijn gewone pas niet meer kan pinnen.'

Barbara: 'Daar sta je dan, met je goede gedrag. In een gwk-hokje.'

Milou: 'Ik probeer nu al een paar weken grote uitgaven met mijn pinpas te betalen.'

Karolien: 'Maar dat kan toch gewoon?'

Barbara: 'Karolien, wat goed! ”Dat kan toch gewoon.”'

Milou: 'Nee, dat kan dus niet altijd, hè.'

Barbara: 'Je wordt benauwd als je tegen een grens oploopt. Als je pinpas weigert, wanneer je bij Albert Heijn staat met zo'n volle kar en een lange rij achter je. Zo gênant.'

Milou: 'Of dat je bij Albert Heijn iets moet terugleggen.'

Barbara: 'Maar er zijn altijd escapes. Dan laat je die kar even staan en ren je naar buiten om met je creditcard te pinnen. Kun je cash betalen.'

Karolien: 'Mag ik ter ontnuchtering iets zeggen? Ik was een paar dagen in Frankrijk, bij mijn zusje. Haar buurvrouw moet het regenwater opvangen, omdat anders haar waterrekening te hoog is. Nou, dat vind ik toch even iets anders.'

Heleen: 'We hebben het hier dus wel over luxeproblemen.'

Milou: 'Ja sorry, we zijn misschien heel decadent. Maar ik heb nooit een uitkering gehad. Ik denk niet elke keer als ik geld uitgeef aan de minderbedeelden. Ik denk wel: wat zou ik een slechte bijstandsmoeder zijn.'

stelling: Je staat rood van de wieg tot in het graf.

Milou: 'Ik zal nooit in een toestand komen als van Heike of Karolien. Dat je geld overhoudt. Dat je niet in de gaten hoeft te houden wat er op je rekening staat.'

Karolien: 'Altijd maar naar die afschriften moeten kijken. Dat lijkt me nou zo vervelend. Ik maak mijn post eens in de drie maanden open.'

Heike: 'Het lijkt me vreselijk, als geld een zorgenbron is. Het is heerlijk, dat ik er niet bij na hoef te denken.'

Heleen: 'Ik kan het nog niet helemaal overzien. Ik ben die grote verplichtingen ook maar aangegaan - ben financieel volwassen aan het worden. Nu sta ik 100 euro rood; misschien blijkt over drie maanden dat het nog veel dramatischer is. Maar ik zal het nooit uit de hand laten lopen.'

Milou: 'Er zit iets in me, dat houdt van geld uitgeven. Dus het zal mij niet snel gebeuren dat ik niet hoef na te denken bij wat ik koop. Dan zou ik wel zo godsgruwelijk rijk moeten zijn.'

Barbara: 'Het is een kwestie van mentaliteit, veel meer dan van het geld dat je hebt. Wat je ook verdient, het maakt niet uit. Je wordt er niet koud of warm van om rood te staan. Du moment je het hebt aangevuld, ga je er toch weer overheen.'

Karolien: 'Het larger-than-life-gevoel.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden