'Sorry dat ik huil, mijn neef is doodgeslagen'

'Ik heb nooit in Kadhafi geloofd, ik heb hem nooit iets horen zeggen wat mij ook maar enigszins logisch in de oren klonk. De man is een meester in het voortdurend op z'n kop zetten van alle dingen. Elke belofte die hij heeft gedaan, heeft hij verbroken. Een volkomen onbetrouwbaar iemand is hij.


Daarover had ik het als tiener al met mijn vriendinnen. Dat hij niet de persoon was die ons een toekomst kon geven die voor onszelf ook maar iets de moeite waard kon zijn. We probeerden wel te ontdekken waarom hij deed wat hij deed. Maar we konden er geen zinnige lijn in ontdekken.


En dan al die doden die hij op zijn naam heeft staan. Mijn oom, die op 7 april 1978 is vermoord door het regime. Dat was de eerste. En de laatste, op 19 februari dit jaar, mijn neef.


Sorry dat ik huil. Hij was op een begrafenis die werd gehouden voor andere demonstranten. Ze hebben hem opgepakt en zo geslagen dat hij doodging. Hij is doodgeslagen. Sorry. Ik wil niet verdrietig om hem zijn, ik wil het niet laten zien. Maar het zit van binnen, het verdriet, heel erg diep. En zijn dood heeft zo veel in me losgemaakt.


Nu ben ik niet bang meer. Ik ben er steeds meer van overtuigd dat we moeten vechten tot het einde. En daar wil ik op mijn manier aan meedoen. Door mensen met mijn werk als advocate te steunen waar ik maar kan. En door straks, na Kadhafi, de rechten van alle mensen te verdedigen.


Dan ook, later, zal ik trouwen. Misschien krijg ik ooit een dochter. Ik weet al een mooie naam voor haar: Fida. Ja, Fida. Dat betekent: het offer dat we hebben gebracht.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden