Sophie Dros (Genderbende): 'Als ik denk: dit kan ik echt niet maken, weet ik dat ik goed bezig ben'

Wat laat je zien? Wat laat je niet zien in een documentaire? En maak je zo'n film met een doel? Over die vragen, en over de vraag waar grenzen liggen, vertelt documentairemaker Sophie Dros (27) in dit interview. 'Het uitgangspunt is altijd dat ik iets of iemand niet begrijp.'

Filmmaakster Sophie Dros. Beeld .

Allereerst: wat vond je van de film?

'Heel vet. Ik bewonder het als filmmakers duidelijke cinematografische keuzes durven te maken. Deze regisseur, Marta Prus, kiest voor heel veel close-ups van de gezichten van de drie hoofdpersonen, daardoor kwam ik meteen in hun kleine wereld. Ook zegt Rita, het personage waar het om draait, vrij weinig, waardoor je als kijker probeert haar gedachten te raden. Ik kon me meteen in haar verplaatsen, ook al zijn Rusland, ritmische gymnastiek en de Olympische Spelen dingen die heel ver van me af staan. Dat is het mooie aan documentaires, dat ze de kijker een blik op een andere wereld bieden.'

Hieronder de trailer van Over The Limit. Lees verder onder de video.

Is dat ook wat jij wilt bereiken met je films?

'Zeker. En dan het liefst werelden die zo ver mogelijk van me af staan. Het uitgangspunt is altijd dat ik iets of iemand niet begrijp. Dan ga ik toch op zoek naar iets dat we gemeen hebben, en deel ik uiteindelijk mijn weg naar begrip met de kijker. Als ik een idee heb en denk: nee, dit kan ik echt niet maken, dan weet ik dat ik goed bezig ben. Vaak denk ik bij een nieuw onderwerp: oké, dit ga ik écht nooit begrijpen, maar dan lukt het toch weer.

'Ik daag mezelf er ook in uit. Neem een PVV-stemmer. Mijn eerste reflex is om zo iemand dom en stom te vinden. Daarna probeer ik me dan juist in diegene te verplaatsen en in zijn wereld te verdiepen, zodat ik uiteindelijk begrijp waarom iemand op die partij stemt. Dat is precies wat ik ook wil dat de kijker doet. Ik hoef die niet over te halen om ook PVV te stemmen, dat doe ik zelf ook niet, maar wil hem wel van zijn vooroordelen laten afstappen.'

Gast van de Volkskrant: Sophie Dros

Twee jaar geleden draaide haar afstudeerfilm My Silicone Love er, nu is documentairemaker Sophie Dros (27, bekend van Genderbende) op het IDFA jurylid bij de studentencompetitie. Naast de twintig films die ze daarvoor in het eerste festivalweekend keek, zag ze dinsdag Over The Limit, over een Russische ritmisch gymnaste op weg naar de Olympische Spelen. Dros bekeek die film en praat er over als Gast van de Volkskrant. Tijdens IDFA doen een aantal gasten op uitnodiging van de Volkskrant verslag van het festival.

Zijn er grenzen aan de onderwerpen die je zou behandelen?

'Dat kan ik nu nog niet zeggen. Er zijn wel dingen waarvan ik nu vind dat ik nog te weinig ervaring heb om ze aan te gaan. Een documentaire over een kinderverkrachter of een moordenaar bijvoorbeeld. Het onderwerp voor mijn nieuwe film, die volgend jaar als het goed is verschijnt, is zoiets waarvan ik heel lang dacht dat ik het niet aan kon en nooit zou begrijpen. Met elke film verleg ik weer mijn grens.'

Kun je er al meer over vertellen?

'Ik mag nog niks zeggen, behalve de titel, en die geeft eigenlijk al best veel weg: King of the Cruise. Hij wordt geproduceerd door Halal Docs, net als Genderbende.'

Zijn er grenzen aan wat je laat zien?

'Vooraf bespreek ik altijd met mijn personage of er dingen zijn die ze niet willen behandelen. Wat is je grens? Hoe ver wil je gaan? Ik maak respectvolle films, wil mensen niet belachelijk maken. Als regisseur vind ik het mijn verantwoordelijkheid mijn filmische macht niet te misbruiken. Mocht iemand niet over zijn broer of ouders willen praten, dan vraag ik waarom. En is dat echt belangrijk voor het verhaal, dan zoek ik een manier om dat onderwerp er toch in te verwerken. Het uitgangspunt blijft altijd respect, maar mensen moeten zich wel voor me openstellen en me vertrouwen.

'Wat beeld betreft heb ik een duidelijke grens: wanneer iets te choquerend wordt en geen andere functie meer heeft, doe ik het niet. Op het moment dat ik me er zelf onprettig bij voel, ga ik dat de kijker ook niet aandoen. Bij mijn afstudeerfilm, over een Britse vijftiger met twaalf sekspoppen, vroegen mensen: krijgen we dan ook de seks te zien? Dat vond ik niet relevant, want mijn film ging juist over het emotionele aspect van dit verhaal, dat hij die poppen had omdat hij bang was ooit nog verlaten te worden.'

Hieronder de trailer van My Silicone Love. Lees verder onder de video.

Ga je in je persoonlijke leven vaak over grenzen heen?

'Qua drank en drugs valt het heel erg mee. Ik ben best normaal. Ik vind het niet leuk om heel dronken te zijn en maak het op feestjes nooit later dan vier uur 's nachts. Deels omdat ik mijn werk zo belangrijk vind. Ik wil scherp zijn als ik moet monteren. Daarom ging ik bijvoorbeeld tijdens Amsterdam Dance Event niet met mijn vrienden mee uit. Ik zou het echt zonde vinden als ik daardoor minder gefocust was de volgende dag.

'In mijn werk vind ik het heel moeilijk grenzen te stellen. Daarom vond ik het ook best confronterend wat er in Over the Limit gebeurde. Dat meisje ging constant over haar grenzen heen, om maar steeds beter te worden. Dat was voor mij best herkenbaar.

'Toen ik mijn vriend anderhalf jaar geleden ontmoette, was ik op de rand van overspannen: angstig, oververmoeid, depressieve gevoelens. Sinds mijn afstuderen had ik geen dag vrij genomen. Na de Filmacademie had ik tegen mezelf gezegd: in de eerste anderhalf jaar moet het gebeuren. Anders ben ik te makkelijk te vervangen. Dat hakte er op een gegeven moment een beetje in.'

'Hij heeft me sindsdien geholpen structuur aan te brengen: alleen doordeweeks werken, tenzij het niet anders kan; klussen afzeggen toen ik me moest focussen op Genderbende. Nog steeds ben ik nooit langer dan een week op vakantie geweest. Ik geloof toch ook dat om echt iets te bereiken, je soms over je grens moet gaan. Mijn moeder zegt nog steeds af en toe tegen me: ga niet over je grenzen heen. Dan antwoord ik wel eens: komt goed, mam. Andere keren zeg ik: soms moet het even.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden