Column

'Soms heeft iemand een verhaal dat je niet kunt loslaten'

Vorige week kreeg psychiater Bram Bakker een email van de moeder van een jonge vrouw, die in maart 2011 op een gesloten psychiatrische afdeling werd opgenomen vanwege een psychose. 'Mijn oudste zoon is bijna even oud als dit meisje, en het idee dat hem zoiets zou kunnen overkomen, bezorgt mij kippenvel.'

Een cel in een psychiatrisch centrum. Beeld anp

Heel regelmatig krijg ik mails of brieven van mensen die hun onvrede willen uiten over de behandeling die ze hebben gehad bij een collega of in een GGZ-instelling. Meestal gaat het niet om verhalen die grote complotten of structurele misstanden vertellen. Daarmee is natuurlijk niet gezegd dat je als individuele patiënt geen vervelende dingen kan meemaken. 'Waar gehakt wordt vallen spaanders' en zeker ook in de geneeskunde.

Soms heeft iemand een verhaal dat je niet kunt loslaten, omdat het domweg onverdraaglijk is om er niets mee te doen. Vorige week kreeg ik een email van de moeder van een jonge vrouw, die in maart 2011 op een gesloten psychiatrische afdeling werd opgenomen vanwege een psychose. Sindsdien is ze opgenomen, op verschillende afdelingen, en als we de moeder mogen geloven (en waarom zouden we dat niet doen?) onder niet echt prettige omstandigheden. De dochter is inmiddels met zes verschillende antipsychotica behandeld, omdat ze zou lijden aan schizofrenie. De behandelende artsen overwegen nu ECT, elektroshockbehandeling, en dit mag onder dwang gebeuren als de situatie ernstig genoeg is. Toestemming van de patiënt en/of een familielid is dan niet vereist.

Zuivel en suiker
Moeder heeft echter het gevoel dat er iets heel anders aan de hand is: haar dochter werd ziek toen ze na achttien jaar voor het eerst zuivel en suiker ging gebruiken. En nu wil moeder graag dat hier onderzoek naar wordt gedaan, maar ze krijgt geen medewerking van de artsen. Wie haar verhaal wil lezen kan het vinden op www.noodkreetvoormijndochter.wordpress.com

Het grote probleem is nu dat iedereen die het verhaal hoort van mening is dat het een verschrikkelijke situatie is, maar dat er vooralsnog niemand in staat lijkt te zijn (of wil zijn) om hier iets aan te veranderen. Net als ik, want ook ik berichtte haar dat ik niet veel voor haar dochter kan betekenen. En dat zit me nu dus al dagen niet lekker. Mijn oudste zoon is bijna even oud als dit meisje, en het idee dat hem zoiets zou kunnen overkomen, bezorgt mij kippenvel. De keus die je vervolgens moet maken is die tussen verdringen, of misschien toch iets doen. Verdringen lukte niet, en daarom dit stukje...

Anoniem
Willen wij met elkaar een gezondheidszorg die zo anoniem is geworden dat dit soort situaties kunnen bestaan, zonder dat er ingegrepen wordt? Heeft er iemand een idee hoe vaak zich dit soort drama's afspeelt, en wat dat doet met betrokkenen?

Het kan toch niet zo zijn dat men zich opwindt over een triatleet die in een filmpje om donoren te werven vlak voor een trein langs suist, omdat het traumatisch zou zijn voor machinisten? Dat was afgelopen zondag groot in het nieuws, tot en met een formele reactie van de minister aan toe... Natuurlijk, het zijn appels en peren, maar soms kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de prioriteiten niet goed gekozen worden.

Daarom bij dezen een oproep: reageer op de website die de moeder van het meisje in elkaar heeft gezet. Toon je betrokken en geef die vrouw het gevoel dat er aandacht voor de situatie van haar dochter is. Dat kunnen we toch wel doen met elkaar?

Disclaimer: zowel moeder als dochter ken ik niet persoonlijk, en ook weet ik niet waar ze is opgenomen en wie haar behandelaren zijn. Dat doet er ook niet toe, want er liggen vast geen kwade bedoelingen aan deze situatie ten grondslag. Maar er moet wel wat gebeuren.

Bram Bakker is psychiater en columnist voor Volkskrant.nl.

 
Haar dochter werd ziek toen ze na achttien jaar voor het eerst zuivel en suiker ging gebruiken. En nu wil moeder graag dat hier onderzoek naar wordt gedaan, maar ze krijgt geen medewerking van de artsen.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden