Column

Somberman doet zijn best om niet al te zwartgallig te zijn

Remco Campert
null Beeld Thinkstock
Beeld Thinkstock

Somberman is uitgenodigd voor een etentje bij kennissen. Met gezonde tegenzin heeft hij de uitnodiging aanvaard. Wel hebben de kennissen hem gevraagd zijn slechte humeur thuis te laten. Daar beslis ik zelf wel over, denkt Somberman. Bemoeials, wie denken ze wel dat ze zijn?

Toch doet hij zijn best om niet al te zwartgallig te zijn. Iets dat hem niet bevalt van zichzelf, dus dat zit wel goed. Met toejuichbare moeite houdt hij een schijn van vrolijkheid op.

Glazen klinken, kennissen drinken. Met nauw verholen onbegrip volgt Somberman hun voorbeeld. Tot zijn inwendige vreugde breekt hij bij het klinken het glas van een kennis. Ook schopt hij onder tafel een ten onrechte aanzittend kenniskind. Het kind blieft zijn eten niet. Goed zo.

Aan het einde van het etentje is iedereen aangeschoten, ook Somberman. Lallend vallen ze elkaar in de armen. Somberman duwt van zich af, maar echt helpen doet het niet. Er wordt zelfs gezoend. Veel erger kan niet. Ja toch, hij doet er lustig aan mee. Het is alsof hij er altijd naar verlangd heeft dat mensen hem de moeite van het zoenen waard zouden vinden.

Diep geschokt door zijn gevoelens wankelt hij naar huis. Onderweg trapt hij hier en daar tegen een lantarenpaal, zodat het pijn doet. Thuisgekomen steekt hij zijn vinger in zijn keel en zet het op een braken. Hij kokhalst de plezierige avond uit. Opgelucht zoekt hij zijn bed op, in de hoop dat een kwade droom een einde aan zijn opluchting zal maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden