Solomon Burke hoeft niets uit te leggen

Daar ploft hij in het rode pluche: Solomon Burke, de 'king of rock-'n-soul'. Geschoold lijkenzalver, predikant, maar vooral een souldinosaurus van ontzagwekkend formaat....

Menno Pot

Zijn rode troon heeft de afmetingen van een tweepersoons bankstel. Zijn twaalf muzikanten tellende hofhouding heeft de zaal alvast opgewarmd met een paar mopjes funk, blues en boogie-woogie.

Want Solomon Burke betreedt uiteraard niet zomaar het plankier. Hij stuurt zijn herauten vooruit, om kond te doen van de Grote Terugkeer.

Wat Rick Rubin presteerde met Johnny Cash, flikte songschrijver en producer Joe Henry met Solomon Burke: Henry verzamelde hoogwaardig songmateriaal van de allergrootste songschrijvers waarmee de nu 62-jarige Burke de wereld nog eens een poepje kon laten ruiken.

Verschil: voor Burke stelden Dylan, Wilson, Waits en Costello songs beschikbaar die ze zelf niet uitbrachten. Het indrukwekkende album Don't Give Up On Me (2002) is het resultaat.

Amsterdam. Potjandrie, da's lang geleden. En wat zijn de mensen nog altijd fantastisch. Burke knipt met zijn vingers en laat een emmer rode rozen aanrukken, die hij uitdeelt aan de dames voor hem. Want zonder gekheid, dames en heren, dit is het beste publiek dat hij ooit gehad heeft.

Hij praat veel, Solomon Burke. Daar is 'ie predikant voor. Maar steeds gebaart hij tegen de band: doorspelen. Hij is wat verkouden, maar zijn warme timbre, enorme bereik en verbluffende ritmische beheersing zijn ouderwets.

Hij zweet van de inspanning, maar gelukkig is er Solomon Burke Junior, voor wie een zangmicrofoon is neergezet, zodat hij af en toe een intens 'oooooh, yeah' kan meezingen. Maar hij is vooral hoofddepper. Liefdevol dept hij, steeds opnieuw, het hoofd van zijn vader droog met een witte handdoek. Eén keer doet hij er voorzichtig een kusje bij.

En Burke zingt: het sublieme Soul Searchin' van Brian Wilson. The Other Side Of The Coin, een nummer van Nick Lowe. En hij fungeert als volmaakte soul-jukebox. Wonderful World, Proud Mary of Sitting On The Dock Of The Bay; weinigen zouden ermee weg komen, maar Solomon Burke hoeft niets uit te leggen.

Alle soulliedjes zijn ook zíjn liedjes. Hij ís soul.

Na ruim anderhalf uur en warempel een aan George Bush gerichte vredeswens, daalt hij van zijn troon en is het Pulp Fiction-achtige tafereel ten einde.

Solomon junior mag als toegift (Long Tall Sally) nog even demonstreren dat zangtalent een generatie overslaat. Want als de majesteit vertrokken is, mogen de jongelui nog even wild doen. Zo gaat dat, bij koninklijke bezoeken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden