Solitaire van Annabelle Lopez Ochoa geen poespas maar power

Pit. Dat is wat alledrie de choreografieën in het nieuwe programma van Het Nationale Ballet kenmerkt...

Paquita (1846), waarvan alleen een divertissement is overgebleven, is genieten van pure dansvirtuositeit. Vooral voor ballerina's maakte Marius Petipa spectaculaire hoogstandjes. De trefzekerheid van het corps de ballet, dat zijn schoonheid moet halen uit strakke formaties, laat aanvankelijk te wensen over. De altijd perfecte en lieflijke Larissa Lezhnina geeft Paquita weinig eigenheid mee. Maar het plezier van de nieuw ingestudeerde pas-de-trois en de variaties werkt aanstekelijk.

Aan de andere kant van het spectrum staat het verhalende Carmen (1999) van artistiek leider Ted Brandsen. Een energiek, weinig verrassend stuk, starring Igone de Jongh. Hoe sterk dit talent technisch ook is, haar vertolking blijft wringen. Waar de expressieve Gaël Lambiotte (gelukkig na twee jaar terug bij de groep!) en Rüta Jezerskyte overtuigen als José en zijn verloofde, geloof je bij De Jongh niet in de zelfbewuste, stoere vrouw die ze probeert te verbeelden. In haar lyrische, tedere momenten met José is ze eigenlijk veel meeslepender dan in haar bravourestukjes met bink Escamillo. Een soort 'te groot voor het servet, te klein voor het laken'-effect. Die interpretatie kan ook, maar behoeft dan wel uitwerking.

Dé verrassing is Solitaire, een gloednieuw modern ballet over alleen zijn. De prille choreograaf Annabelle Lopez Ochoa, die hiermee bij Het Nationale Ballet debuteert, is een exponent van de jonge, snelle generatie waartoe bijvoorbeeld ook Nanine Linning en Lonneke van Leth behoren. Motto: geen poespas maar power. Resultaat: dynamische dans, recht door zee wat inhoud en structuur betreft.

Eén vrouw, Yumiko Takeshima, en acht mannen. Eén rode neonbuis en rijen witte exemplaren. Eén viool en een compacte compositie op band. Het thema is helder en consequent uitgewerkt. Dat er tussen individu en groep, tussen alleen en samen zijn, vele variaties mogelijk zijn, laat Lopez Ochoa gelukkig óók zien.

Maar of Takeshima nu tegenover de anderen staat, zich tussen hen bevindt of zelfs verlangend tegen iemand aanleunt, altijd is zij (uiteindelijk weer) alleen.

Takeshima treft de perfecte combinatie van eigengereidheid en kwetsbaarheid. Ontroerend in haar volharding, nooit pathetisch. Alleen dreigt de heldere dramaturgie vlak te worden: nu en dan dendert Lopez Ochoa wel erg bot over emotionele momenten heen. Maar soepel jongleren met ruimtelijke formaties kan ze, absoluut. En: ze weet wat ze wil.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.