Snuffmovie

Wapen u tegen gesnotter om dode Bambi's of Old Yellers met doesthedogdie.com

In de sitcom Friends komt Phoebe vrolijk thuis en treft haar vrienden snikkend op de bank. Wat? Kijken ze Old Yeller? Waarom dan al die zakdoekjes? Het is toch een heel vrolijke film, over een familie en hun labrador? Blijkt dat Phoebes moeder de Disneyklassieker vroeger altijd voor het einde uitzette, om haar dochter emotioneel te beschermen. Nooit eerder zag die hoe Travis zijn trouwe viervoeter, die hem en zijn familie al zo vaak te hulp is geschoten, eigenhandig moet doodschieten wegens hondsdolheid. 'Oké, wat voor een zieke honden-snuffmovie is dit?', roept ze ontzet.

Voor een ieder die dit wel eens naar het scherm riep, is er nu een handige website: doesthedogdie.com. Omdat er een verschil is tussen vervelende spoilers en zaken die je maar beter kunt weten. 'Heeft een lief dier op een filmposter je wel eens laten denken dat de film een leuke komedie zou zijn, en bleek het dan een dier-met-dodelijke-ziekte-tranentrekker te zijn?' staat er op de website. 'Is het lastig om van de bodycount in een horrorfilm te genieten omdat je je de hele tijd afvraagt of ook de hond het loodje zal leggen?'

Nu kun je die prangende filmvraag voortaan vooraf checken: in de database staan 676 films, ingedeeld in drie categorieën: het dier blijft leven, het sterft of het 'is gewond of lijkt dood maar blijkt uiteindelijk te leven'. Een ideaal instrument voor een ieder die een Bambi- of Lion King-trauma wil voorkomen.

Ja, dat is ethisch gezien natuurlijk Heel Erg, dat filmkijkers een dood dier blijkbaar aangrijpender vinden dan de in veel grotere getalen sneuvelende mensen. Maar logisch is het ook. Op elk harig wezen projecteert de kijker meteen de Snuffie of Vlekje van vroeger. Dieren zijn loyaal, eerlijk en per definitie onschuldige slachtoffers.

Bovendien grijpen filmmakers met beide handen de mogelijkheid aan via zo'n pluizenbol een maximaal emotioneel effect te bereiken zonder dat ze veel tijd hoeven te besteden aan karakteropbouw. Vioolmuziek, droeve hondenogen in close-up en de makers van Marley & Me wisten aan het einde van een draak van een film iedereen aan het huilen te krijgen.

Het valt redelijk goed te voorspellen wanneer ze het middel inzetten, zo blijkt uit de database. Is het een rampenfilm (Armageddon, Independence Day, 2012)? Dan overleven de dieren het - zo is het nu eenmaal tijdens de apocalyps. Gaat de film om een wat eenzame rouwdouwer van een man, die alleen een (soort van) hond als gezelschap heeft (Riddick, Dances With Wolves, I am Legend, Turner & Hooch)? Is het dier in kwestie onderdeel van de familie? Is de film gemaakt door Disney? Slechte voortekenen. Heeft de film een opgewekte, diervriendelijke titel als Amores Perros ('hondenliefde') of Water for Elephants? Reken dan helemaal op het ergste.

Daarmee is de dode-dierenparadox de belangrijkste ongeschreven regel die de site blootlegt: hoe meer filmmakers dierenliefhebbers de bioscoop in willen lokken, hoe slechter het over het algemeen met de dieren afloopt.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden